Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 13 listopada 2000 r. "A" na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t. j. Dz. U. z 1997, Nr 142, poz. 950 ze zm.) umorzył postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku S. Z. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ administracji stwierdził, że zgodnie z postanowieniami art. 22 ust. 3 cytowanego wyżej aktu prawnego "Wnioski o przyznanie uprawnień kombatanckich z tytułów określonych w art. 1-4 z zastrzeżeniem ust. 4 mogły być kierowane, w trybie, o którym mowa w ust.1, do dnia 31 grudnia 1998 r. dla osób zamieszkałych na stałe w Polsce, a do dnia 31 grudnia 1999 r. dla osób zamieszkałych poza granicami Polski".
Podniesiono również, że wniosek Pana S. Z. został złożony po upływie tego terminu, w związku z czym czynność ta została dokonana bezskutecznie a całe postępowanie było bezprzedmiotowe i w oparciu o art. 105 § 1 K.p.a. zostało umorzone.
Od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie złożył Pan S. Z. podnosząc, że jako dziecko był wraz z braćmi więźniem obozu w P. Jego bracia z tego tytułu otrzymali uprawnienia kombatanckie, a on sam nie dochował terminów określonych przez przepisy prawa, gdyż nie znał obowiązujących procedur, a ponadto miał problem z uzyskaniem stosownego zaświadczenia z Archiwum Państwowego.
Nie uwzględniając argumentów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy "A" orzeczeniem z dnia 22 maja 2001 r. utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję podzielając w całości faktyczne i prawne podstawy rozstrzygnięcia.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Pan S. Z. ponowił zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. 02.153.1271 z późn. zmianami) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. 153 poz. 1270).
Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2003 r. – sygn. akt SK 4/02 Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego z art.2 i art.32 Konstytucji RP. Przepis ten stracił moc z dniem 29 kwietnia 2003 r.
Zgodnie z postanowieniami art. 145a § 1 K.p.a. można żądać wznowienia postępowania w przypadku gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. W sytuacji takiej wniosek o wznowienie postępowania może być wniesiony w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Dotyczy to wniosku o wznowienie postępowania wniesionego do urzędu administracji. Termin ten nie dotyczy Sądu.
Przesłankami wznowienia postępowania na podstawie art. 145a § 1 K.p.a. są zatem:
- a) rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną,
- b) orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające niezgodność aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie której została wydana decyzja.
W rozpatrywanym przypadku ostateczna decyzja "A" wydana została na podstawie przepisu, którego niezgodność z Konstytucją stwierdził Trybunał Konstytucyjny. W związku z tym w obecnym stanie prawnym nie ma przeciwwskazań do merytorycznego rozpoznania złożonego wniosku.
Kierując się tymi przesłankami Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b K.p.a. w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) orzekł jak w sentencji wyroku.
Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. 153 poz. 1270), określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem zdaniem Sądu obligatoryjne tylko w takim przypadku, gdy zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja nadaje się ze swej istoty do wykonania oraz gdy przepis szczególny nie wyklucza jej wykonalności z mocy samego prawa do czasu prawomocnego rozpatrzenia skargi przez sąd. Skoro zatem zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja o umorzeniu postępowania w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich nie nadaje się w żadnej mierze do wykonania, to całkowicie bezprzedmiotowe było orzekanie o możliwości wykonania decyzji w trybie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ponieważ art. 97 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakazuje stosować dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych w sprawach, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, to wobec uwzględnienia skargi Sąd zasądził koszty postępowania na rzecz skarżącej na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74 poz. 368 z późn. zm.).
MK