Uzasadnienie
Decyzją z dnia 24 maja 2002 r. Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, nakazał skarżącej M. R.-P. rozebrać dwa obiekty budowlane (domek letniskowy oraz ustęp) położone na działce nr [...] w B. Uzasadniając swoją decyzję organ administracji stwierdził, że według oświadczenia skarżącej obiekty budowlane zostały wybudowane w 1988 r. bez pozwolenia na budowę. Ponadto organ administracji stwierdził, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym w dniu 3 lipca 1991 r. działka nr [...] jest oznaczona symbolem RL, który oznacza tereny leśne.
W odwołaniu od tej decyzji skarżąca twierdziła, że budynek, którego ta decyzja dotyczy, nie jest budynkiem w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, gdyż posiada lekką konstrukcję, nie jest trwale związany z gruntem, nie posiada fundamentów i jest swobodnie oparty na betonowych bloczkach. Twierdziła też, że istnienie tego obiektu nie narusza ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska. Ponadto zarzuciła, iż decyzja jest niesprawiedliwa, gdyż w sąsiedztwie jej budynku istnieją inne, w tym ośrodki wczasowe i domy mieszkalne.
Rozpoznając odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, podzielając ustalenia i wnioski organu pierwszej instancji, decyzją z dnia 8 sierpnia 2002 r. utrzymał w mocy jego decyzję.
W skardze skarżąca podała powody, które sprawiają, że domek letniskowy, którego dotyczy sprawa, jest jej niezbędny. Twierdziła mianowicie, że wykorzystuje go w okresie letnim do mieszkania, gdyż w tym czasie prowadzi w B. działalność gospodarczą.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Podstawą zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji jest art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229 ze zm.). Stosownie do tego przepisu obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy organ administracji państwowej stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę.
Skarżąca nie zakwestionowała ustalenia, iż obiekty budowlane, których dotyczy sprawa, wybudowała bez wymaganego pozwolenia na budowę. Obiekty te zostały zatem wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie budowy. Stosownie bowiem do art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. roboty budowlane można było rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę, zaś obowiązujące wówczas rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. nr 8, poz. 48 ze zm.) jako wyjątki od tej zasady w odniesieniu do budownictwa osób fizycznych przewidywało budowę bez pozwolenia na budowę altanek nie przystosowanych do stałego zamieszkania na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych oraz pomników, posągów, kapliczek i innych podobnych obiektów kultu religijnego - na terenach cmentarzy oraz na terenach przykościelnych, związanych z wykonywaniem kultu religijnego.
Skarżąca nie zakwestionowała też ustalenia, iż obiekty budowlane, których dotyczy zaskarżona decyzja, znajdują się na terenie, który według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczony jest na cele leśne. Z tego zaś wynika, że znajduje się on na terenie, który nie jest przeznaczony pod zabudowę domami letniskowymi.
W konsekwencji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Podnoszone w skardze okoliczności nie mają dla tego stwierdzenia znaczenia. Wskazane przepisy nie uzależniają orzeczenia nakazu rozbiórki od względów społecznych lub osobistych, związanych z samowolnym inwestorem.
Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił ją.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.