Uzasadnienie
Decyzją z dnia 9 kwietnia 2001 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło decyzję Burmistrz [...] z dnia 14 lutego 2001 r. nr [...] z dnia 10.07.2000 r. orzekającą o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej z dniem 7 kwietnia 2000 r. pozycja [...] – Dyskoteka, działalność gastronomiczna – zgłoszona przez Panów J. B. i R. M. i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji.
W uzasadnieniu powyższej decyzji podano, że w dniu 14 lutego 2001 r. decyzją Burmistrz [...] orzekł o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej z dniem 7 kwietnia 2000 r. pozycji [...] – Dyskoteka, działalność gastronomiczna – zgłoszona przez Panów J. B. i R. M.. Od tej decyzji J. B. złożył odwołanie, w którym żądał zmiany daty wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej lub wycofanie pisma – wniosku z dnia 26 stycznia 2001 r. o wykreślenie z ewidencji działalności gospodarczej.
W uzasadnieniu Organ II instancji powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Katowicach z dnia 10 sierpnia 1996 r., z którego wynika, iż wspólnik dwuosobowej spółki cywilnej nie może być wykreślony z ewidencji działalności gospodarczej bez wykreślenia spółki natomiast wykreślenie spółki wymaga zaś prawidłowego zawiadomienia o zaprzestaniu prowadzenia przez spółkę działalności gospodarczej.
Powyższą decyzję zaskarżył R. M., wnosząc o jej uchylenie.
W piśmie zatytułowanym zażalenie, które uznać należy za skargę stwierdził, iż nie ma wątpliwości, że spółka została rozwiązana albowiem skutecznie ją wypowiedział natomiast Organ II instancji nie rozważył, że Pan J. B. w piśmie z dnia 26 stycznia 2001 r. potwierdził zgodny wniosek stron o wykreślenie działalności gospodarczej.
W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wnosił o jej oddalenie oraz podniósł argumenty identyczne z treścią zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Sąd na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02.153.1270 z póź. zm.) rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest legalność zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że zaskarżona decyzja może być przez Sąd wzruszona tylko wtedy, gdy postępowanie wykaże, iż decyzja ta narusza prawo, przy czym z reguły chodzi o naruszenie prawa materialnego lub przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd uznał, iż nastąpiło naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. przede wszystkim art. 138 § 2 kpa oraz art. 80 oraz 107 kpa.
Rozstrzygnięcie organu odwoławczego podjęte zostało na podstawie art. 138 § 2 kpa. Zgodnie z tym przepisem oraz w związku z art. 136 kpa dopuszczalność wydania przez Organ II instancji tego typu decyzji kasacyjnej jest ograniczona przez przesłankę wydania tego typu decyzji, którą jest określony zakres czynności postępowania wyjaśniającego, a mianowicie "rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części". Nie ulega wątpliwości, iż dotyczy to sytuacji, gdy Organ I instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub przeprowadził je z rażącym naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego natomiast Organ II instancji nie może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości albo w znacznej części, aby dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, ponieważ nie jest do tego uprawniony lub nie mieści się to w jego kompetencji.
Decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w art. 138 § 2 kpa.
Decyzja Organu II instancji została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 kpa ponieważ nie zaszły okoliczności wyłączające merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez Organ II instancji.
Zgodnie z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji stanowi integralną część decyzji. Z uzasadnienia wynikać ma ocena faktów, prawa oraz celów i skutków rozstrzygnięcia. Zatem ocenie Sądu nie może podlegać sama osnowa decyzji, ale decyzja jako całość, a więc łącznie z uzasadnieniem. Sąd stwierdza, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji Organu II instancji nie spełnia wymogów określonych w cytowanym przepisie. Z tego, co Organ II instancji nazywa uzasadnieniem w sprawie niniejszej nie wynika, aby wątpliwości, które organ ten powziął mimo zebranego w tej sprawie materiału dowodowego, nie mogły zostać wyjaśnione przez ten organ w ewentualnym uzupełniającym postępowaniu wyjaśniającym.
Organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, natomiast żadna ze stron nie zarzuca, aby przeprowadził je z pominięciem dowodów lub rażącym naruszeniem prawa. Organ II instancji również tych zarzutów nie podnosi w zaskarżonej decyzji.
Rozważania dotyczą tego, iż wykreślenie wspólnika spółki cywilnej z ewidencji działalności gospodarczej musi być poprzedzone wykreśleniem spółki. Zdaniem Sądu szczątkowe lub niepełne rozważania Organu II instancji naruszają zasadę swobodnej oceny dowodów dokonywaną na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgodnie z art. 80 kpa i nie mogą być zastąpione przez cytowanie wyroku NSA wydanego w innej sprawie, bowiem musi to być własna ocena organu podjęta w niniejszej sprawie po uwzględnieniu stanu faktycznego oraz wszystkich dowodów przeprowadzonych w sprawie.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z póź. zm.) w związku z art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02.153.1270 z póź. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku, o kosztach orzekł zgodnie z przepisami na podstawie art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z póź. zm.) w związku z art. 200 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02.153.1270 z póź. zm.) natomiast na podstawie art. 152 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02.153.1270 z póź. zm.) Sąd wstrzymał wykonanie decyzji Organu II instancji.