Uzasadnienie
Starosta postanowieniem z dnia 20 lipca 2000 r. wydanym na podstawie art. 145 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzja ostateczna z dnia 24 marca 2000 r. Starosty w sprawie udzielenia przedsiębiorstwu B. pozwolenia wodnoprawnego. Powodem odmowy wznowienia było stwierdzenie, że nie zachodzą okoliczności określone w art. 145 § 1 kpa.
Na postanowienie Starosty, zgodnie z pouczeniem, zażalenie wniósł skarżący A. zarzucając naruszenie art. 149 § 3 k.p.a. a nadto niewyjaśnienie okoliczności sprawy.
Zaskarżoną decyzja z dnia 11 czerwca 2001 r. nr [[...]] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 kpa utrzymał zaskarżone postanowienie w całości w mocy.
Organ odwoławczy uznał argumenty podniesione w zażaleniu wykraczające (...) "poza zasady postępowania administracyjnego"
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając rażące naruszenie art. 107 § 3 kpa a nadto podnosi zarzuty merytoryczne.
Odpowiadając na skargę Wojewoda wnosi o jej oddalenie podtrzymał stanowisko zawarte w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. 02.153.1271 ze. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. Nr 153, poz. 1270 zwana dalej P.p.s.a.).
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych (D.U. 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Sąd nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi (art. 134 P. p.s.a.). Organy administracyjne orzekające w tej sprawie nie rozumieją w ogóle przepisów jakie obowiązują przy stosowaniu trybu nadzwyczajnego jakim jest wznowienie postępowania. Wskazuje na to nie tyIko, że Starosta nawet nie wie, że odmowa wznowienia następuje w trybie decyzyjnym a nie w drodze wydania postanowienia, to nadto nie przeprowadzono żadnego postępowania co do warunków formalnych jakie powinna spełniać ubiegająca się o wznowienie strona. Nie wiadomo więc czy skarżąca w terminie wniosła o wznowienie postępowania. Przepis art. 148 § 1 kpa przewiduje jedynie termin jednego miesiąca do wniesienia podania licząc od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia albo o dowiedzeniu się o decyzji (§ 2 art. 148).
Przepis art. 149 § 3 kpa pozwala jedynie odmówić wznowienia postępowania z przyczyn formalnych. Powołanie się na brak podstaw z art. 145 § 1 kpa jest naruszeniem tego przepisu w sposób mającym wpływ istotny dla rozstrzygnięcia sprawy. Postanowieniem wznawia się postępowanie (art. 149 § 1) i dopiero wydane postanowienie o wznowieniu otwiera drogę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2 art. 149).
Wystarczyło przeczytać ten jeden artykuł by nie popełnić tak podstawowych błędów. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracyjny winien przeprowadzić postępowanie co do warunków z art. 148 kpa (strona podała we wniosku, że nie brała udziału bez swej winy w postępowaniu co oznacza, że wskazała podstawę wznowieniową z art. 145 § 1 kpa). Po sprawdzeniu czy zostały spełnione wszystkie warunki formalne, które by jedynie mogły prowadzić do zastosowania art. 149 § 3 kpa organ wyda stosowne rozstrzygnięcie.
Sąd nie zastosował w sprawie art. 152 P.p.s.a. ponieważ uchylona decyzja nie nadawała się do wykonania.
Z tych więc względów Wojewódzki Sad Administracyjny na podstawie art. 145 § pkt. 1 lit. c) P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.