Uzasadnienie
Sven, akt. 3 II S.A./ Gd. 2332/01
Zaskarżoną decyzją z dnia 3 lipca 2001 r. Sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta nr ML –[...] r. z dnia 29 grudnia 2000 r. odmawiającą skarżącej K.O. przyznania dodatku mieszkaniowego.
Organy administracji publicznej w uzasadnieniach swoich decyzji uznały, iż dodatek mieszkaniowy określony w rozdziale 6 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (jedn. tekst: Dz. U. z dnia 16 września 1998 r. Nr 120, poz. 787; z póż. zm.) przysługuje tylko osobom mieszkającym w lokalach, do których mają tytuł prawny, należących do zasobu mieszkaniowego gminy.
Zdaniem Organów administracji publicznej skarżąca tego wymogu nie spełnia albowiem złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego do czynszu za wynajmowany lokal przy ul. [...] którego zarządcą jest Towarzystwo Budownictwa społecznego "A"
Organ II instancji nie podzielił stanowiska skarżącej, zawartego w odwołaniu od decyzji Organu I instancji, iż za wynajmowany lokal opłaca czynsz regulowany oraz spełnia wszystkie wymagania do uzyskania dodatku mieszkaniowego.
Organ II instancji uznał, iż pojęcie "czynszu regulowanego" z ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (jedn. tekst: Dz. U. z dnia 16 września 1998 r. Nr 120, poz. 787; z póż. zm.) nie jest tożsame z pojęciem "czynszu regulowanego" przyjętego w ustawie z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (jedn. tekst: Dz. U. Nr 98, poz. 1070).
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, iż stanowisko Organu II instancji negujące tożsamość pojęcia "czynszu regulowanego" z ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (jedn. tekst: Dz. U. z dnia 16 września 1998 r. Nr 120, poz. 787; z póż. zm.) oraz ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (jedn. tekst: Dz. U. Nr 98, poz. 1070) nie znajduje uzasadnienie w przepisach obu ustaw.
Skarżąca wskazała, iż w stosunku do czynszu w lokalach mieszkalnych należących do TBS "A", Uchwałą Rady Miasta określono górną granicę ich wymiaru a zatem jest to czynsz regulowany, a nie wolny.
Nadto różnica pomiędzy wysokością stawek stosowanych w zasobie komunalnym a TBS wynosi 1%.
Skarżąca wskazała również na ustawę o ochronie prawa lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (weszła w życie w dniu 1 lipca 2001 r.), w której przyznano prawo do dodatku mieszkaniowego do lokali z czynszem wolnym, za które przed wejściem jej w życie płacono czynsz regulowany.
W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wniósł o jej oddalenie oraz powtórzył argumentację swojego rozstrzygnięcia zawartą w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna.
Sąd nie będąc związany, zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, z póź. zm.), zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną uchylił zaskarżoną decyzję Organu II instancji.
Sąd uznał, iż uchylona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez zastosowanie przez Organ II instancji błędnej wykładni prawa materialnego polegającej na opacznym rozumieniu przepisu niebudzącego wątpliwości (interpretatio cessat claris).
Sąd uznał również, iż uchylona decyzja narusza art. 32 konstytucji RP, zgodnie z którym wszyscy są wobec prawa równi, poprzez zróżnicowanie uprawnień do dodatku mieszkaniowego z uwagi na zarządcę nieruchomości.
W przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy nie obowiązującej ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (jedn. tekst: Dz. U. z dnia 16 września 1998 r. Nr 120, poz. 787; z póż. zm.).
Zdaniem Sądu podstawową funkcją dodatków mieszkaniowych było zapewnienie, ze środków publicznych, ochrony niezamożnym rodzinom poprzez pokrycie części kosztów utrzymania w związku ze spełnieniem wymogów określonych w art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (jedn. tekst: Dz. U. z dnia 16 września 1998 r. Nr 120, poz. 787; z póż. zm.)-
Zgodnie z tym przepisem dodatek mieszkaniowy przysługiwał osobom mieszkającym w lokalach, do których mają tytuł prawny, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku nie przekracza 150% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% w gospodarstwie wieloosobowym. Dodatek mieszkaniowy nie przysługiwał najemcy opłacającemu czynsz wolny.
Przepis art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (jedn. tekst: Dz. U. z dnia 16 września 1998 r. Nr 120, poz. 787; z póż. zm.) nie zawierał ograniczeń w świadczeniu pomocy poprzez wskazanie, iż ma zastosowanie tylko i wyłącznie do osób mających tytuł prawny do lokali mieszkalnych stanowiących zasób gminy.
Sąd pragnie podkreślić, iż podstawowym kryterium uzyskania dodatku mieszkaniowego było kryterium dochodowe oraz nie opłacanie czynszu wolnego. Nie ma znaczenia czy czynsz regulowany był z ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych Gedn. tekst: Dz. U. z dnia 16 września 1998 r. Nr 120, poz. 787; z póż. zm.) czy też z ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (jedn. tekst: Dz. U. Nr 98, poz. 1070).
Dokonana przez Organ II instancji błędna wykładnia przepisu art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (jedn. tekst: Dz. U. z dnia 16 września 1998 r. Nr 120, poz. 787; z póż. zm.) odnosząca go poprzez sformułowanie "czynsz regulowany" tylko i wyłącznie do zasobów mieszkaniowych gminy istotnie zmodyfikowała ustawowe kryteria nabycia uprawnień do dodatku mieszkaniowego.
W ten sposób zdaniem Sądu doszło do sytuacji, w której wyeliminowano prawa osób spełniających ustawowe kryteria do dodatku mieszkaniowego natomiast główna funkcja świadczenia polegająca na ochronie niezamożnych rodzin nie może być prawidłowo zrealizowana.
Sąd uznał, iż przepis art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (jedn. tekst: Dz. U. z dnia 16 września 1998 r. Nr 120, poz. 787: z póż. zm.) w dniu wydawania zaskarżonej decyzji miał zastosowanie do osób spełniających kryterium ekonomiczne oraz opłacających czynsz regulowany niezależnie od zarządcy nieruchomości.
Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z póź. zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z póź. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.