Uzasadnienie
Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga R. B. na postanowienie Wojewody stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.
Z akt sprawy wynika, że skarga ta została wniesiona w następujących okolicznościach:
Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2015 r. Starosta zawiesił postępowanie w sprawie dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.
Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 grudnia 2015 r.
Pismem z dnia 28 grudnia 2015 r., nadanym również w dniu 28 grudnia 2015 r., skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Starosty.
Postanowieniem z dnia 12 lutego 2016 r. Wojewoda stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, Wojewoda wyjaśnił, że postanowienie organu I instancji zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 grudnia 2015 r., a zatem wynikający z treści art. 141 § 2 Kpa siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upłynął dla skarżącego w dniu 25 grudnia 2015 r. Zażalenie zostało natomiast nadane przez skarżącego w dniu 28 grudnia 2015 r. Uchybienie terminu jest zaś okolicznością obiektywną i w razie jego stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia przewidzianego w art. 134 Kpa.
W skardze na powyższe postanowienie Wojewody, skarżący zarzucił naruszenie art. 134 w zw. z art. 144 Kpa, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Organ pominął bowiem w swoich rozważaniach art. 57 § 4 Kpa. W konsekwencji doszło do naruszenia art. art. 15 Kpa gwarantującego dwuinstancyjność postępowania. W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.
Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie.
Administracyjne postępowanie zażaleniowe, które oparte jest w pełni na zasadzie skargowości, może być uruchomione tylko w wyniku podjęcia przez uprawniony podmiot czynności procesowej polegającej na wniesieniu zażalenia w ustawowo przewidzianym terminie.
Zgodnie z treścią art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Z art. 101 § 3 Kpa wynika zaś, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie.
Stosownie natomiast do treści art. 141 § 2 Kpa zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. Termin określony w tym przepisie jest terminem zawitym, a więc jego przekroczenie, i to niezależnie od przyczyn, które to spowodowały, powoduje bezskuteczność zażalenia i rodzi po stronie organu administracji obowiązek stwierdzenia, w drodze postanowienia, uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Zgodnie bowiem z treścią art. 134 Kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do zażaleń stosownie do treści art. 144 Kpa.
Przepis art. 141 § 2 Kpa nie nasuwa żadnych wątpliwości w zakresie terminu do wniesienia zażalenia. Sposób obliczania terminów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego został określony w art. 57 Kpa. W szczególności zaś, zgodnie z treścią art. 57 § 4 Kpa, jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni.
Dniami wolnymi od pracy, zgodnie z art. 1519 § 1 Kodeksu pracy, są niedziele i święta określone odrębnymi przepisami. W art. 57 § 4 Kpa chodzi zatem o wszystkie niedziele oraz święta państwowe i katolickie określone w ustawie z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 90), którymi są następujące dni: 1 stycznia, 6 stycznia, pierwszy i drugi dzień Wielkanocy, 1 i 3 maja, pierwszy dzień Zielonych Świątek, Boże Ciało, 15 sierpnia, 1 i 11 listopada, 25 i 26 grudnia.
Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że zażalenie skarżącego na postanowienie Starosty z dnia 15 grudnia 2015 r. zostało wniesione w terminie. Postanowienie Starosty z dnia 15 grudnia 2015 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 grudnia 2015 r. Termin siedmiodniowy do wniesienia zażalenia na to postanowienia upływał zatem z końcem dnia 25 grudnia 2015 r. Był to jednocześnie ustawowo wolny dzień od pracy jako dzień świąteczny, podobnie jak i następny dzień 26 grudnia 2015 r. Z kolei 27 grudnia 2015 r. była niedziela. Stąd też termin do wniesienia zażalenia upływał dla skarżącego w następnym dniu powszednim, którym był 28 grudnia 2015 r. i w tym też dniu została nadana w urzędzie pocztowym przesyłka zawierająca zażalenie skarżącego na postanowienie Starosty z dnia 15 grudnia 2015 r.
Powyższe świadczy o tym, że Wojewoda nie miał podstaw do wydania postanowienia z dnia 12 lutego 2016 r. stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.
Dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżone postanowienie. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł z kolei na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.