Uzasadnienie
W dniu 4 grudnia 2015 r. A. zgłosiła Prezydentowi Miasta zamiar wykonania robót budowlanych polegających na montażu antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją urządzeń radiokomunikacyjnych operatora A. na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...], obr. ew. [...] w G. przy ul. J. Do wniosku załączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany sieci telekomunikacyjnej - antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną.
Na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, Prezydent Miasta decyzją z 18 grudnia 2015r. wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru budowy powyższej antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiotelekomunikacyjną na opisanym wyżej istniejącym budynku mieszkalnym wielorodzinnym. W uzasadnieniu decyzji podał, że zgłaszana stacja stanowi samodzielny obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane, który wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i nie jest objęty dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt. 15 ustawy Prawo budowlane.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A., reprezentowana przez pełnomocnika W. P. Wojewoda decyzją z 22 lutego 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podzielił stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym zgłoszone zamierzenie budowlane stanowi realizację obiektu budowlanego - stacji bazowej telefonii komórkowej wymagającej pozwolenia na budowę.
W ocenie organu odwoławczego budowa masztu telefonii komórkowej na dachu budynku wraz z wyposażeniem (anteny sektorowe, anteny paraboliczne, elementy torów antenowych) nie może stanowić budowy sieci telekomunikacyjnej wskazanej w art. 29 ust. 1 pkt. 19a lit. e Prawo budowlane wprowadzonym ustawą z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Wyjaśnił organ, że przywołana przez Spółkę definicja sieci telekomunikacyjnej i infrastruktury telekomunikacyjnej zawarta w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz. U. z 2014r. poz. 243) została zdefiniowana dla potrzeb tej ustawy i dotyczy ściśle działalności telekomunikacyjnej, w tym praw i obowiązków operatorów sieci telekomunikacyjnych i jej użytkowników. Zatem wskazane przez skarżącą argumenty mające przekonywać do stanowiska, że przedmiotowa inwestycja winna być objęta procedurą zgłoszenia, nie mogą mieć zastosowania w przepisach prawa budowlanego.
Skargę wniosła A. domagając się uchylenia obu wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 19a lit. e i art. 29 ust. 1 pkt 15 Prawa budowlanego w związku z art. 2 pkt 8 i pkt 35 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne poprzez uznanie, że instalacja urządzeń telekomunikacyjnych i antenowej konstrukcji wsporczej, na istniejącym obiekcie budowlanym, nie jest możliwa w trybie zgłoszenia budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwany dalej P.p.s.a., stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W rozpoznawanej skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodu podniesionych w niej zarzutów.
Kontrolując przedmiotowe postępowanie Sąd z urzędu dostrzegł, że odwołanie wniesione przez skarżącą do Wojewody w dniu 12 stycznia 2016 r. nie zostało podpisane przez pełnomocnika, ani przez stronę. Organ nie dostrzegł tej wadliwości.
Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Przepis art. 63 § 3 k.p.a. stanowi, że podanie wniesione na piśmie powinno być podpisane przez wnoszącego. Termin podania obejmuje żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia zgodnie z art. 63 § 1 k.p.a.
Organ pozostawia odwołanie bez rozpoznania, gdy wnoszący je, mimo prawidłowego wezwania organu do usunięcia braków, nie usunie tych braków w terminie. Zatem organ II instancji zobowiązany był wezwać pełnomocnika skarżącej do podpisania złożonego odwołania.
Od spełnienia minimum wymagań formalnych uzależnione jest uznanie skuteczności prawnej czynności prawnej. Niespełnienie wymagań oznaczenia osoby, od której pochodzi podanie, wskazanie jej adresu, określenie żądania, brak podpisu, uniemożliwia ustalenie zasadniczych elementów dla prowadzenia postępowania w sprawie. Bez wskazania osoby, od której podanie pochodzi, jej adresu i podpisu, nie jest możliwa indywidualizacja osoby, która żądanie złożyła, podpis warunkuje bowiem, że żądanie pochodzi od osoby określonej jako wnoszącej podanie. Brak podpisu strony, przy równoczesnym braku podpisu osoby przez nią umocowanej, gdy nie zostanie usunięty, uniemożliwia wywołanie skutku prawnego wniesionego poddania. Pismo nie zawierające podpisu w istocie nie wszczyna postępowania administracyjnego. Obowiązkiem organu w takiej sytuacji było wezwanie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. osoby wskazanej w nagłówku do uzupełnienia braków formalnych podania poprzez jego podpisanie.
Okoliczności powyżej omówione uzasadniają stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji organu odwoławczego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji wezwie pełnomocnika strony skarżącej do podpisania odwołania i ponownie rozpozna podniesione w nim zarzuty.
Odnoszenie się do zawartych w skardze zarzutów dotyczących prawa materialnego stało się bezprzedmiotowe wobec uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia z uwagi na naruszenie prawa procesowego.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania przeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącej koszt uiszczonego wpisu sądowego oraz zastępstwa procesowego.