Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 4 kwietnia 2008 r. wezwano skarżącego M. M. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 503 złotych, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia.
Na powyższe zarządzenie skarżący złożył zażalenie, wnosząc w treści o zwolnienie go od obowiązku uiszczenia przedmiotowego wpisu sądowego.
Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił powyższe zażalenie.
Zarządzeniem z dnia 22 lipca 2008 r. M. M. ponownie został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 4 kwietnia 2008 r. w przedmiocie wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 503 złotych, doręczonego skarżącemu w dniu 14 kwietnia 2008 r. w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi w przypadku nie uiszczenia wpisu w wymienionym terminie.
W dniu 26 sierpnia 2008 r. skarżący złożył do Sądu wniosek o przyznanie mu prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 1 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił M. M. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. M. domagając się jego uchylenia i zmiany.
Postanowieniem z dnia 20 listopada 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił powyższe zażalenie.
W związku z powyższym skarżący zobowiązany był do wykonania zarządzenia z 4 kwietnia 2008 r., którym to wezwano go do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 503 złotych, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia.
Do dnia dzisiejszego wpis nie został uiszczony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Skarżący, mimo wezwania, wpisu od skargi nie uiścił i z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzekł jak w sentencji postanowienia.