Uzasadnienie
Decyzją z dnia 2 lipca 2002 r. Starosta. na podstawie art. 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414) odmówił udzielenia Ł. K., wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, na terenie działki nr [...] w J., obiektu budowlanego.
W uzasadnieniu organ wskazał, że z wniosku Ł. K. o wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego wynika, iż został on wybudowany w latach 1994-1996, bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy, zatwierdzonego uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy Kościerzyna z dnia 27 kwietnia 1990 r., Nr XIV/54/90 (Dz. Urz. Woj. Gd. Nr 16. poz. 118 z 15 czerwca 1990 r.) oraz zmian do tego planu wynika, iż działka nr [...] w J. przeznaczona jest pod uprawy leśne.
Stosownie do art. 49 cyt. wyżej Prawa budowlanego nie można nakazać rozbiórki, o której mowa w art. 48 ustawy, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na właścicielu spoczywa wówczas obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie tego obiektu.
Organ wskazał, że istnienie przedmiotowego obiektu narusza przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym, wobec czego nie jest uzasadnione wydanie decyzji pozwalającej na jego użytkowanie.
Ł. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, wskazując, iż w momencie, gdy nabywał przedmiotową działkę obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 1979 r., który przeznaczał ją pod zabudowę letniskową. Zdaniem odwołującego się zmiana planu nie powinna mieć wpływu na jego uprawnienia, a tym bardziej na możliwość zabudowy przedmiotowej działki. Podkreślił również, iż wszelkie prace związane z zabudową tej działki wykonał przed uchwaleniem obecnie obowiązującego planu.
Nie uwzględniając zarzutów tego odwołania Wojewoda decyzją z dnia 22 sierpnia 2002 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 49 w związku z art. 55 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (jedn. tekst Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) utrzymał w mocy dotychczasowe rozstrzygnięcie podzielając w całości jego podstawę faktyczna i prawną.
Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż w toku postępowania stwierdzono, iż przedmiotowy obiekt zrealizowano w latach 1994 - 1996. Podkreślono, iż zgodność obiektu budowlanego z planem bada się w dacie złożenia wniosku, a nie w dacie dokonania samowoli budowlanej.
W skardze do Sądu Ł. K., poza ponowieniem zarzutów odwołania, wywodził, że organy administracji naruszyły przepisy art. art. 7, 9 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., niedostatecznie wyjaśniając stan faktyczny sprawy, w szczególności w zakresie ustaleń dotyczących daty zakończenia budowy przedmiotowego obiektu.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, powołując się na argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Podczas rozprawy w dniu 7 września 2005 r. skarżący oświadczył, iż przedmiotowy domek letniskowy wybudował w 1989 r., a w 1996 r. nadbudował jedynie dach nad barakowozem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Cytowany wyżej przepis ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, albowiem skarga została uwzględniona z przyczyn innych, aniżeli wynikających z zarzutów w niej zawartych.
Instytucja pozwolenia na użytkowanie uregulowana w ustawie Prawo budowlane z 1994 r. polega na sprawdzeniu przez właściwy organ nadzoru budowlanego, czy zrealizowana inwestycja nie narusza przepisów ustawy Prawo budowlane oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, a także innych powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Z tego też względu stanowi ona niejako ostatni etap zamykający proces budowlany.
W aktach administracyjnych sprawy znajduje się decyzja z dnia 19 lutego 2002 r. wydana przez Inspektora Nadzoru Budowlanego, nakazująca Ł. K. rozbiórkę obiektu budowlanego, zlokalizowanego w J. na działce nr [...].
Jest to decyzja I instancji, a w aktach sprawy nie ma informacji, czy jest to decyzja ostateczna.
W warunkach toczącego się postępowania w przedmiocie nakazu rozbiórki rozpoznawanie sprawy o pozwolenie na użytkowanie było przedwczesne i winno zostać zawieszone do czasu ukończenia postępowania rozbiórkowego.
Nie ustalenie tej okoliczności przez orzekające w sprawie organy spowodowało, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.