Uzasadnienie
I. i J. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 15 lutego 2023 r. w przedmiocie stwierdzenia, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdyni dopuścił się przewlekłości, że przewlekłość ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz o odmowie wyznaczenia PINB dla miasta na prawach powiatu w Gdyni terminu załatwienia sprawy.
W odpowiedzi na skargę Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi winien uprzednio zbadać, czy jest ona dopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), dalej "p.p.s.a.", sąd orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Kwestionowane w niniejszej sprawie postanowienie zostało wydane na podstawie art. 37 k.p.a.
Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:
- 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
- 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).
Stosownie natomiast do treści art. 37 § 6 k.p.a. organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym:
- 1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- 2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości:
- a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone,
- b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości
Przewidziane w art. 37 § 6 k.p.a. postanowienie należy zaliczyć do postanowień, o jakich mowa w art. 123 k.p.a. Jest więc to postanowienie zaliczane do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnych kwestii – jak w tym przypadku bezczynności organu – powstających w toku tego postępowania, lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Nie jest to zatem postanowienie, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 866/19).
Tymczasem stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do jej istoty.
Z powołanego przepisu wynika zatem, że kontroli sądu administracyjnego poddane zostały tylko niektóre postanowienia organu administracji publicznej wydawane w postępowaniu administracyjnym.
W ocenie Sądu, jak już wyżej wskazano, zaskarżonego postanowienia nie można zaliczyć do żadnej z kategorii aktów określonych w art. 3 § 2 pkt 2 powołanej ustawy, ponieważ na postanowienie to nie służy zażalenie, nie rozstrzyga ono sprawy co do istoty, a także nie kończy postępowania w sprawie. Jest to postanowienie organu wyższego stopnia wydane w trybie art. 37 kpa. Postanowienie takie ma charakter wpadkowy (incydentalny), zaliczane jest do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania i stronie nie przysługuje prawo wniesienia na nie zażalenia. Tym samym postanowienie to nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Złożona skarga jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.