Uzasadnienie
3 II SA/Gd 2480/02
Decyzją z dnia 3 września 2002r. nr [...], powołując się na przepisy art. 13 ust. 4 i 5 pkt.2 w związku z art. 49 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 86 z 1995 r., poz. 433 wraz z późniejszymi zmianami) oraz art. 138 § 1 pkt.1 k.p.a. Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego WAM Nr [...] z dnia 22 lipca 2002 r. przyznającą P. S. świadczenie finansowe umożliwiające pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego w wysokości 455,17 zł. miesięcznie od dnia 1.08.2002 r. do dnia 1.08.2003 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że P. S., pełniący służbę w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w G. od dnia 01 sierpnia 2001 r. r. otrzymywał świadczenie finansowe umożliwiające pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego nr [...] w G. przy ul. [...].
W dniu 9.07.2001 roku zawarł umowę najmu tego lokalu na czas nieoznaczony i otrzymywał świadczenie finansowe do dnia 31.07.2002 r. Następnie Dyrektor OT WAM, w ramach kontynuacji, decyzją Nr [...] z dnia 22 lipca 2002 r. przyznał zainteresowanemu świadczenie, płatne od dnia 1 sierpnia 2002 r. do dnia 1 sierpnia 2003 r. - w kwocie 455,17 zł.
P. S. odwołał się od tej decyzji, zarzucając naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz § 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lutego 1996 roku w sprawie szczegółowych zasad i trybu zwrotu kosztów dojazdu do miejscowości, w której pełnią czynną służbę wojskową żołnierze zawodowi i szczegółowych zasad ustalania wysokości oraz trybu przyznawania świadczenia finansowego umożliwiającego pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 23, poz. 107 ze zm.) w związku z § 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 października 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad ustalania wysokości oraz trybu przyznawania świadczenia finansowego na pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 121, poz.1302).
Zdaniem organu odwoławczego decyzja organu I instancji nie naruszała obowiązujących przepisów. Zgodnie z przepisem § 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 8 października 2001 roku, do ustalenia wysokości świadczenia finansowego w sprawach wszczętych i nie zakończonych wydaniem decyzji przed dniem jego wejścia w życie stosować należy przepisy dotychczasowe. Decyzja w sprawie przyznania P. S. świadczenia finansowego umożliwiającego pokrycie kosztów najmu wydana została po wejściu w życie tego aktu, a zatem wysokość świadczenia obliczyć należało według zasad ustalonych rozporządzeniem z dnia 8 października 2001 r., co jest zgodne z zasadą bezpośredniego działania przepisów ustawy (rozporządzenia) nowej do spraw wszczętych po wejściu jej w życie.
Organ II instancji stwierdził, że pomimo zawarcia umowy najmu pod rządami przepisów dotychczasowych, gdy przyznane świadczenie ma charakter czasowy, z upływem terminu na jaki zostało przyznane mamy do czynienia z odrębnym postępowaniem administracyjnym, kończącym się wydaniem decyzji.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego P. S., który domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji i zasądzenia kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie § 7 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lutego 1996 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu zwrotu kosztów dojazdu do miejscowości, w której pełnią czynną służbę wojskową żołnierze zawodowi i szczegółowych zasad ustalania wysokości oraz trybu przyznawania świadczenia finansowego umożliwiającego pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 23, poz. 107 z późn. zm.) w związku z § 7 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania wysokości oraz trybu przyznawania świadczenia finansowego na pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego (Dz.U. nr 121.poz. 1302). W uzasadnieniu skargi wskazał, że § 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 8 października 2001 r. stanowi także, że do zawartych umów najmu albo podnajmu oraz ustaleń wysokości świadczenia finansowego, (...) stosuje się odpowiednio przepisy dotychczas obowiązującego rozporządzenia.
Użyte w przepisie słowa "jak również" wskazują, że stosowanie przepisów dotychczasowych dotyczy zarówno "spraw wszczętych, a nie zakończonych wydaniem ostatecznej decyzji przed dniem wejścia w życie rozporządzenia", jak i "zawartych umów najmu albo podnajmu oraz ustaleń wysokości świadczenia finansowego". W związku z tym, że umowę najmu skarżący zawarł w dniu 9 lipca 2001 r. na czas nieoznaczony, do świadczenia finansowego na pokrycie kosztów najmu tego lokalu mieszkalnego stosować należy przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lutego 1996 r.
Skarżący wskazał, że świadczenie zostało mu przyznane decyzją z dnia 3 sierpnia 2001 r. i od tego czasu nie zmieniły się okoliczności wpływające na wysokość świadczenia, a co za tym idzie – nie zaszła konieczność wydania nowej decyzji przez WAM.
Wskazał, że wydawanie przez organy WAM decyzji w przedmiocie świadczenia finansowego na pokrycie kosztów najmu na czas określony i wymaganie składania corocznych wniosków nie znajduje żadnej podstawy prawnej.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Stosownie do przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż rozpatrujące sprawę organy wojskowej administracji mieszkaniowej naruszyły przepisy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy.
Okolicznością bezsporną w sprawie było to, że skarżący zawarł umowę najmu lokalu mieszkalnego w dniu 9 lipca 2001r., a zatem jeszcze w czasie obowiązywania Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lutego 1996 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu zwrotu kosztów dojazdu do miejscowości, w której pełnią czynną służbę wojskową żołnierze zawodowi i szczegółowych zasad ustalania wysokości oraz trybu przyznawania świadczenia finansowego umożliwiającego pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 23, poz. 107 ze zm.). Dopiero z dniem 2 listopada 2001r. weszło bowiem w życie Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania wysokości oraz trybu przyznawania świadczenia finansowego na pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 121,poz. 1302).
W tej sytuacji podstawowe znaczenie ma w sprawie treść normy przejściowej wynikającej z przepisu § 7 tego rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że do zawartych umów najmu albo podnajmu oraz ustaleń wysokości świadczenia finansowego, jak również spraw wszczętych, a niezakończonych wydaniem ostatecznej decyzji przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, stosuje się odpowiednio przepisy dotychczas obowiązującego rozporządzenia z 1996r.
Pomimo niezręczności redakcyjnej znaczenie tego przepisu nie powinno, zdaniem Sądu, budzić wątpliwości i sprowadza się ono do tego, że do regulowanych rozporządzeniem kwestii związanych z umowami najmu zawartymi przed jego wejściem w życie należy stosować odpowiednio przepisy rozporządzenia z 1996r. Takie unormowanie ma na celu ochronę żołnierza, który zawarł umowę najmu lokalu w określonych warunkach zapewniających mu refundację określonej części kosztów poniesionych na wynajem lokalu, przed skutkami zmian przepisów następujących w trakcie trwania stosunku najmu, wpływających na wysokość należnego mu świadczenia. Posiadanie bowiem uprawnień do refundacji określonej części kosztów wynajmu lokalu wpływa bowiem niewątpliwie na podjęcie decyzji o zaakceptowaniu określonych warunków umowy najmu, a w szczególności czynszu.
Należy podzielić pogląd skarżącego, który podnosił, że wadliwa była praktyka organów wojskowej administracji mieszkaniowej, które przyznawały mu świadczenie na okres jednego roku. Ani przepisy obecnie obowiązującego rozporządzenia, ani przepisy poprzednie nie dawały podstaw do tego, by w sytuacji zawarcia przez żołnierza umowy najmu lokalu na czas nieokreślony ograniczać okres pobierania przez niego świadczenia w sposób inny niż wynikający z przepisów określających kiedy żołnierz traci prawo do takiego świadczenia.
W tym stanie sprawy, stwierdzając, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, Sąd uchylił je na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ponownie rozpatrując sprawę właściwe organy wojskowej administracji mieszkaniowej, ustalając wysokość należnego skarżącemu świadczenia umożliwiającego pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego, na podstawie § 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania wysokości oraz trybu przyznawania świadczenia finansowego na pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 121, poz. 1302), powinny zastosować odpowiednio przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lutego 1996 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu zwrotu kosztów dojazdu do miejscowości, w której pełnią czynną służbę wojskową żołnierze zawodowi i szczegółowych zasad ustalania wysokości oraz trybu przyznawania świadczenia finansowego umożliwiającego pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 23, poz. 107 ze zm.).
O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.