Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2001 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 123 w związku z art. 134 i art. 144 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania przez K. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 sierpnia 2000 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki oraz wskazał, że odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu.
W uzasadnieniu organ administracji wskazał, że odwołanie od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia jej doręczenia stronie. K. P. otrzymał decyzję organu I instancji w dniu 23 sierpnia 2000 r., a odwołanie wniósł w dniu 14 maja 2001 r., to jest z uchybieniem terminu.
K. P. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia podnosił przede wszystkim zarzuty skierowane przeciwko prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z odwołaniem się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (por. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270)), zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Organy obydwu instancji nie dostrzegły, że w aktach sprawy organu I instancji (k.
8) znajduje się pełnomocnictwo skarżącego K. P. dla jego ojca J. P., zamieszkałego w I., przy ulicy M. [...] m. [...] do zastępowania go w postępowaniu administracyjnym dotyczącym działki nr [...] w P., tj. działki na której znajduje się, będący przedmiotem postępowania domek letniskowy.
Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, którym może być każda osoba fizyczna, posiadająca zdolność do czynności prawnych (por. art. 33 § 1 k.p.a.).
Stosownie do art. 40 § 2 k.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika pisma doręcza się pełnomocnikowi.
Z przedstawionych wyżej przepisów postępowania w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że doręczenie decyzji stronie w sprawie, w której wcześniej został ustanowiony prawidłowo jej pełnomocnik nie wywołuje żadnych skutków prawnych, a przede wszystkim nie daje podstaw do przyjęcia, aby rozpoczął bieg termin do wniesienia środka odwoławczego. Bez znaczenia jest w tej sytuacji okoliczność, że sama strona ze znacznym uchybieniem terminu, wniosła odwołanie.
Pełnomocnictwo znajdujące się na karcie 8 akt organu I instancji udzielone zostało w dniu 6 czerwca 2000 r., tj. przed wydaniem decyzji przez organ I instancji.
W tej sytuacji oczywiste jest, że termin do wniesienia odwołania rozpocznie bieg po prawidłowym doręczeniu rozstrzygnięcia organu I instancji pełnomocnikowi skarżącego.
Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów art. art. 32, 33 § 1 – 3, 40 pra 2 k.p.a. Naruszenie przywołanych wyżej przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało uwzględnienie skargi na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).