Uzasadnienie
W myśl art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, zaś przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak odwołanie, zażalenie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.
Skarga dotyczy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego o przekazaniu sprawy do rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu jako organowi właściwemu do rozpatrzenia sprawy.
Zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. W myśl art. 144 k.p.a. w sprawach nie uregulowanych odrębnie do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Z art. 127 § 3 k.p.a. wynika, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.
Zatem również i na postanowienia samorządowego kolegium odwoławczego nie przysługują zażalenia, a jedynie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skoro tak, to skarga do sądu na postanowienie samorządowego kolegium odwoławczego w przedmiocie przekazania sprawy wg właściwości innemu organowi na podstawie art. 65 k.p.a. przysługuje dopiero po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez kolegium wskutek złożenia przez stronę stosownego wniosku.
Zaskarżone postanowienie zawierało wprawdzie wadliwe pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zamiast pouczenia o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lecz tego rodzaju mylne pouczenie nie zwalnia strony od konieczności wyczerpania środków odwoławczych przed wniesieniem skargi do sądu, rodzi natomiast skutek w postaci możliwości domagania się przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o ile wskutek wadliwego pouczenia termin ten upłynął.
Na marginesie tylko wskazać należy skarżącej, że zaskarżone postanowienie nie zawiera rozstrzygnięcia jej odwołania od decyzji organu pomocy społecznej, a stanowi jedynie rozstrzygnięcie kwestii proceduralnej, który organ odwoławczy jest właściwy do rozpatrzenia jej żądania.
W tym stanie sprawy Sąd odrzucił skargę wniesioną bez wyczerpania przysługujących skarżącej środków odwoławczych, a zatem niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.