Uzasadnienie
Skarga S. Ł. na opisaną w sentencji decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Decyzją z 18 maja 2005 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił skarżącemu przyznania świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ustawie z 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395 ze zm.). Powodem odmowy było przyjęcie, iż skarżący nie spełnia ustawowego warunku deportacji do pracy przymusowej przez okres co najmniej 6 miesięcy. Organ uznał, że w przypadku skarżącego, który urodził się na deportacji (w Monachium) w dniu 8 listopada 1944 r. okres wywiezienia mógł być przyjęty jedynie do dnia 30 kwietnia 1945 r. tj. do dnia wyzwolenia tego miasta.
Na skutek wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy organ decyzją z 12 sierpnia 2005 r. utrzymał w mocy wyżej opisaną decyzję własną z 18 maja 2005 r.
Wnioskiem z 10 września 2010 r. skarżący zwrócił się do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy przyznania mu świadczenia w trybie art. 154 kpa twierdząc, że okres deportacji powinien być w jego przypadku liczony do dnia 8 maja 1945 r. tj. do dnia zakończenia II wojny światowej.
Decyzją z 27 września 2010 r. podjętą na podstawie art. 154 § 1 i 2 kpa organ odmówił uchylenia wcześniej podjętych decyzji. W treści tego rozstrzygnięcia pouczono skarżącego, że może zwrócić się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie jego sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.
Jak wynika z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z 22 listopada 2010 r. organ stwierdził jednak uchybienie terminu do jego wniesienia wskazując, że decyzja z dnia 27 września 2010 r. została doręczona skarżącemu w dniu 6 października 2010 r., a wniosek został nadany w dniu 26 października 2010 r., a więc po terminie.
W dniu 6 grudnia 2010r do organu wpłynęło pismo. Treść tego pisma powielała wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, różniła się jedynie datą (30.11.2010 r. a nie 25.10.2010 r.). Organ pisemnie poinformował skarżącego pismem z 4 stycznia 2011 r., że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został rozpoznany postanowieniem z 22 listopada 2010 r. o stwierdzeniu uchybienia terminu.
W dniu 31 stycznia 2011 r. skarżący wniósł do tut. Sądu za pośrednictwem organu skargę na decyzję z dnia 27 września 2010 r. W jej treści wskazał również okoliczności, które w jego ocenie uniemożliwiły mu terminowe złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podał, iż wyjaśnienia w tym przedmiocie z prośbą o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przesłał organowi w dniu 30 listopada 2010 r. i nie zostały one uwzględnione.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak wyczerpania przez skarżącego środka zaskarżenia, jaki przysługiwał mu w postępowaniu administracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z powodu jej niedopuszczalności.
Postępowanie przed sądami administracyjnymi uregulowane jest w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z jej uregulowaniami przedmiotem skargi może być jedynie ostateczne rozstrzygnięcie organu administracji wydane po rozpoznaniu środka zaskarżenia, który przysługiwał stronie w postępowaniu administracyjnym. Wynika to z przepisów art. 52 § 1 i § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które stanowią, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W rozpatrywanej sprawie skarżącemu przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Fakt, iż skarżący z takiego wniosku skorzystał, lecz organ uznał go za złożony z uchybieniem terminu w następstwie czego wydał postanowienie z art. 134 kpa nie uprawnia skarżącego do zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego. Skarga na decyzję jako niedopuszczalna podlegała zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego w rozpatrywanej sprawie mogło być jedynie postanowienie z 22 listopada 2010 r. wydane w następstwie złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie skargi. Sąd rozważał zatem możliwość podjęcia czynności - oczywiście po uprzednim pouczeniu skarżącego – zmierzających do zmiany przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak w okolicznościach sprawy były one zbędne i bezprzedmiotowe, albowiem i tak nie mogły skutkować sądową kontrolą postanowienia z dnia z 22 listopada 2010 r. (postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu), a to z racji braku zachowania 30- dniowego terminu do wniesienia skargi. Postanowienie to zostało bowiem doręczone skarżącemu w dniu 30 listopada 2010 r., natomiast skarga w sprawie została wniesiona dopiero 31 stycznia 2011 r. Wbrew twierdzeniom skarżącego do organu nie wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z wyjaśnieniami dotyczącymi przyczyny uchybienia terminu, a treść pisma organu z 4 stycznia 2011 r. nie nosi jakichkolwiek cech rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu.
Złożenie przez skarżącego kolejnego wniosku w sprawie o ponowne rozpatrzenie sprawy w dniu 30 listopada 2010 r. i pisemne wyjaśnienie organu o jego rozpatrzeniu wcześniej podjętym postanowieniem nie mogło w żaden sposób odnowić biegu terminu dla wniesienia skargi na postanowienie z 22 listopada 2010 r.
Oczywiście wolą skarżącego było poddanie kontroli sądowej stanowiska organu co do prawidłowości przyjęcia końcowej daty pobytu skarżącego na deportacji. Sąd jednak nie był uprawniony do merytorycznego rozpoznania sprawy z racji niezachowania warunków formalnych do wniesienia skargi. W okolicznościach sprawy skarga na decyzję z 27 września 2010r. jako niedopuszczalna musiała podlegać odrzuceniu.