Uzasadnienie
R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Miejskiej Nr XXIV/231/2016 z dnia 19 maja 2016r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. dla terenów położonych pomiędzy ulicami [..]-[..].
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej odrzucenie z powodu niewyczerpania trybu zaskarżenia z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, albowiem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego zaskarżoną uchwałą skierowane zostało do Burmistrza Miasta, a nie do Rady Miejskiej, co stanowi o niedopuszczalności skargi. Z ostrożności procesowej organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, co szeroko uzasadnił w odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, sąd bada przede wszystkim jej dopuszczalność oraz to, czy skarga została wniesiona w terminie z zachowaniem jej wymogów formalnych.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718) zwanej dalej p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Natomiast w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (art. 52 § 4 p.p.s.a.).
Przedmiotowa skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 446) zwanej dalej u.s.g., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Instytucja wezwania do usunięcia naruszenia prawa (stanowiąca surogat środka zaskarżenia) nie ma wyłącznie charakteru formalnego, lecz ma umożliwiać kompetentnemu organowi gminy, który podjął kwestionowany akt, wyeliminowanie z obrotu prawnego takich unormowań zawartych w uchwale, które w świetle obowiązującego, obiektywnego porządku prawnego, naruszają interes prawny lub uprawnienie podmiotu wzywającego do usunięcia naruszenia prawa. Czynność wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie może mieć jedynie charakteru formalnego, a musi dawać radzie gminy rzeczywistą możliwość odniesienia się do zgłoszonych zarzutów. Z tego wynika konieczność skierowania wezwania do organu planistycznego, który podjął kwestionowaną uchwałę, albowiem tylko w jego kompetencji leży skuteczne ustosunkowanie się do tego wezwania, w tym jego uwzględnienie i wyeliminowanie z aktu tych zapisów, które w ocenie organu planistycznego, naruszają interes prawny lub uprawnienie podmiotu wzywającego do usunięcia naruszenia prawa, oraz są niezgodne z porządkiem prawnym.
Skoro zatem przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. wymaga, aby zaskarżenie uchwały samorządu gminnego do sądu administracyjnego było poprzedzone bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa skierowanym do organu planistycznego, który wydał zaskarżoną uchwałę to uznać należało, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie została poprzedzona prawidłowym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Akta sprawy nie pozostawiają bowiem wątpliwości, że wezwanie skierowano do Burmistrza a nie do Rady Miejskiej. To oznacza, że wniesiono ją z naruszeniem trybu z art. 101 ust. 1 u.s.g., co czyni ją niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W tej sytuacji należało uznać, że skarżący nie wyczerpał trybu określonego w art. 101 ust. 1 u.s.g., co uprawniało sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.