Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez Burmistrza Miasta jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 lutego 2013 r., nr [...] uchylające w całości postanowienie Burmistrza Miasta z dnia 19 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na usuniecie 31 sztuk drzew gatunku sosna zwyczajna, rosnących na działce nr [...] (obręb [...]) we W. przy ul. H. Burmistrz Miasta jest zatem w tej sprawie organem I instancji, przy czym przedmiotowe postanowienie pierwszoinstancyjne zostało podpisane przez działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta - Zastępcę Burmistrza W. K., a skarga przez pełnomocnika Burmistrza Miasta - radcę prawnego E. S. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Zgodnie bowiem z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W tym kontekście sąd musi także rozważyć, czy podmiot wnoszący skargę w ogóle może być zaliczony do kręgu podmiotów do tego uprawnionych. Zgodnie bowiem z treścią art. 50 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, która ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, stosownie do § 2 tego artykułu, uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Jak wskazano w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) interes prawny w zaskarżeniu należy rozumieć jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej," rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi. Organ powołany do wydania decyzji (postanowienia) w postępowaniu administracyjnym nie może być jednocześnie stroną tego postępowania, reprezentującą w nim własne interesy i, co za tym idzie – nie ma prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczne rozstrzygnięcie podjęte w tym postępowaniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 263/09, wyrok z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05, postanowienie z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 773/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie skargę wniósł Burmistrza Miasta, który jednocześnie orzekał w niniejszej sprawie jako organ I instancji. Należy, więc zgodzić się z Samorządowym Kolegium Odwoławczym, że organ, który wydał w sprawie decyzję, nie jest i nie może być w tej samej sprawie stroną postępowania. Odnosi się to zarówno do organów administracji rządowej, organów samorządu terytorialnego, jak i organów samorządu zawodowego i to do różnych stadiów postępowania oraz do postępowań nadzwyczajnych. Zatem Burmistrz nie jest uprawniony do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, a Sąd nie może dokonywać oceny merytorycznej zarzutów podniesionych w skardze.
Podnieść przy tym należy, że wprawdzie co do zasady brak legitymacji do wniesienia skargi stanowi przesłankę materialno-prawną, powodującą oddalenie skargi, jednakże w sytuacji, gdy wiadomym jest od razu, że podmiot wnoszący skargę nie ma uprawnienia do jej wniesienia i nie zachodzi potrzeba badania jej interesu prawnego, skarga taka podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z dnia 11 kwietnia 2005 r., sygn. akt OPS 1/04 (ONSA i WSA 2005/4/62), stwierdzając, że "wniesienie skargi przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej (na przykład organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji) podlega odrzuceniu".
Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.