Uzasadnienie
Decyzją z dnia 23 maja 2012 r. Starosta wniósł sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia M. N. o zamiarze prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia, budynku gospodarczego, ujęcia wody oraz przydomowej oczyszczalni ścieków, zaprojektowanych na terenie działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym P. w gminie L. Decyzja ta została doręczona M. N. w dniu 30 maja 2012 r.
Pismem z dnia 5 stycznia 2015 r. M. N. wniósł odwołanie od decyzji Starosty z dnia 30 maja 2012 r., domagając się jednocześnie przywrócenia terminu do złożenia odwołania.
Postanowieniem z dnia 18 marca 2015 r. Wojewoda odmówił M. N. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z dnia 23 maja 2012 r.
Następnie, postanowieniem z dnia 19 marca 2015 r., Wojewoda stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez M. N. od decyzji Starosty z dnia 23 maja 2012 r. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Wojewoda wyjaśnił, że decyzja o sprzeciwie została doręczona odwołującemu się w dniu 30 maja 2012 r., a zatem zgodnie z pouczeniem znajdującym się w tej decyzji, przysługiwało mu prawo wniesienia odwołania w terminie 14 dni od daty jej otrzymania, co wynika z treści art. 129 § 2 kpa. Odwołującemu się nie został przywrócony termin do wniesienia odwołania, a uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jego stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia przewidzianego w art. 134 kpa.
Na postanowienie Wojewody z dnia 19 marca 2015 r. M. N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wskazując na stronniczość pracownika Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego oraz na przyczyny uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga M. N. nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana pod względem zgodności z prawem polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.
Administracyjne postępowanie odwoławcze, które oparte jest w pełni na zasadzie skargowości, może być uruchomione tylko w wyniku podjęcia przez uprawniony podmiot czynności procesowej polegającej na wniesieniu odwołania w ustawowo przewidzianym terminie. Zgodnie bowiem z treścią art. 127 § 1 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Stosownie zaś do treści art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustanie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Termin określony w tym przepisie jest terminem zawitym a więc jego przekroczenie, i to niezależnie od przyczyn, które to spowodowały, powoduje bezskuteczność odwołania i rodzi po stronie organu administracji obowiązek stwierdzenia, w drodze postanowienia, uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie bowiem z treścią art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W przypadku zaś, gdy odwołanie zostało wniesione po upływie ustawowego terminu wraz z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu, o którym mowa w art. 58 kpa, organ odwoławczy musi w pierwszej kolejności wydać postanowienie w sprawie przywrócenia terminu, a dopiero następnie – w zależności od treści ostatecznego postanowienia w tej sprawie – wydaje postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania lub rozpoznaje merytorycznie sprawę.
Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że odwołanie wniesione przez M. N. od decyzji Starosty z dnia 23 maja 2012 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. Skarżący osobiście odebrał w dniu 30 maja 2012 r. przesyłkę zawierającą decyzję Starosty z dnia 23 maja 2012 r., nadaną listem poleconym za zwrotnym poświadczeniem odbioru. Termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upływał zatem dla skarżącego w dniu 13 czerwca 2012 r. Tymczasem skarżący wniósł odwołanie dopiero w dniu 5 stycznia 2015 r. a Wojewoda, postanowieniem z dnia 18 marca 2015 r., odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia tego odwołania. Organ odwoławczy nie miał więc podstaw do rozpatrzenia odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, gdyż działanie takie stanowiłoby rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Oznaczałoby to bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, która korzysta na podstawie art. 16 § 1 kpa z ochrony trwałości.
Z tych też względów Sąd uznał, że postanowienie Wojewody z dnia 19 marca 2015 r. jest zgodne z prawem. Z kolei podnoszone przez skarżącego argumenty nie mogły mieć wpływu na legalność kontrolowanego postanowienia.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako bezzasadną.