Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 października 2005 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 554/04 odrzucił skargę J. O., M. O. i F. O. o wznowienie postępowania w sprawie ze skargi J. O. i M. O. na decyzję Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa z dnia 14 grudnia 1993 r. Nr [...] w przedmiocie przydziału lokalu mieszkalnego i przekwaterowania, zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 23 czerwca 1994 r., sygn. akt II SA/Gd 197/94.
W pismach z dnia 5 listopada 2005 r., 25 stycznia 2006 r. oraz 3 lutego 2006 r. F. O. wywodził, iż nie zgadza się z takim rozstrzygnięciem Sądu. Ponadto ponawiał argumenty zawarte we wniosku 2 września 2004 r.
Odpowiadając na wezwanie Sądu z dnia 6 marca 2006 r. w którym zobowiązano go do sprecyzowania, czy jego pisma uznać należy za zażalenie na postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 25 listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 554/04, czy też za ponowny wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem NSA OZ w Gdańsku z dnia 23 czerwca 1994 r., sygn. akt II SA/Gd 197/94 F. O. wskazał, że jest to ponowny wniosek o wznowienie postępowania w sprawie II SA/Gd 197/94.
Skarżący ponownie podkreślił, że strony postępowania J. O. i M. O. były pozbawione możliwości działania w związku z brakiem doręczenia im decyzji o komunalizacji posesji przy ul. [...] w S. oraz protokołu z dnia 13 stycznia 1977 r. dotyczącego przejęcia posesji na rzecz Skarbu Państwa. Skarżący F. O. wskazał również, iż zarówno on, jak i jego synowie M. i J. nie posiadali stosownej wiedzy prawniczej i nie mogli być wówczas należycie reprezentowani w postępowaniu przed sądem. Zdaniem skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny prowadząc postępowanie zakończone wskazanym wyżej wyrokiem został w sposób przestępczy wprowadzony w błąd przez organ administracji co do tego, że lokal przy ul. [...] ma status lokalu komunalnego, a lokal przy ul. [...] był przyznany rodzinie O. jako zamienny. Powołując się na podstawę wznowieniową z art. 273 § 2 i 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący wskazał, iż na wynik niniejszej sprawy wpływ ma późniejsze orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane w sprawie o sygn. akt I SA 1159/97 stwierdzające nieważność decyzji komunalizacyjnej z dnia 24 kwietnia 1991 r. oraz wyrok Sądu Rejonowego z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie z powództwa Gminy Miasta S. przeciwko F. O., mocą którego oddalono powództwo o zapłatę i wydanie części nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] objętej działką nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 10/06 odrzucił skargę F. O. o wznowienie postępowania w sprawie ze skargi J. O. i M. O. na decyzję Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa z dnia 14 grudnia 1993 r. Nr [...] w przedmiocie przydziału lokalu mieszkalnego i przekwaterowania, zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 23 czerwca 1994 r., sygn. akt II SA/Gd 197/94.
F. O. złożył ponowny wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem NSA OZ w Gdańsku z dnia 23 czerwca 1994 r., sygn. akt II SA/Gd 197/94 w którym podkreślił, iż doszło do naruszenia art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. strona została pozbawiona możliwości działania, co zaistniało w postępowaniu sądowo-administracyjnym, a zostało dopiero ujawnione w 2000 r. w trakcie przesłuchania 5 świadków na okoliczność tego, kto wybudował budynek, w którym znajduje się przedmiotowe mieszkanie. Zeznania świadków nie zostały uwzględnione jako przesłanka do wznowienia postępowania, ponieważ skarżący nie otrzymał decyzji Wojewody z dnia 24 kwietnia 1991 r. przekazującej mieszkanie Gminie Miasta S. wraz z działką nr [...]. Wskazał, iż postępowanie toczyło się w obecności skarżącego, ale nie z jego udziałem, ponieważ nie dopuszczano go do głosu na temat wadliwości procesu komunalizacyjnego. Dodatkowo wskazał, iż za pozbawieniem go możliwości działania przemawia akt notarialny, w którym zawarto zrzeczenie się na rzecz F. O. i jego synów przedmiotowej działki wraz z inwentarzem.
W dalszej części przytoczył argumentację zawartą we wcześniejszych pismach, między innymi to, iż na wynik niniejszej sprawy wpływ ma późniejsze orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane w sprawie o sygn. akt I SA 1159/97 stwierdzające nieważność decyzji komunalizacyjnej z dnia 24 kwietnia 1991 r. oraz wyrok Sądu Rejonowego z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie z powództwa Gminy Miasta S. przeciwko F. O., mocą którego oddalono powództwo o zapłatę i wydanie części nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] objętej działką nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 23 czerwca 1994 r., sygn. akt SA/Gd 197/94,, oddalił skargę M. O. i J. O. na decyzję Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa z dnia 14 grudnia 1993 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 1 października 1993 r. nr [...] odmawiającą skarżącym przydzielenia lokalu nr [...] położonego w domu przy ul. [...] w S. i stanowiącą o przekwaterowaniu ich do lokalu przy ul. [...] w S., do zamieszkania w którym uprawnieni byli na mocy decyzji wskazanego organu z dnia 2 lutego 1993 r.
Zgodnie z art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)
Wniosek skarżącego z dnia 2 września 2004 r. o wznowienie opisanego na wstępie postępowania został odrzucony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 554/04.
Jego kolejny wniosek z dnia 1 grudnia 2005 r. został ponownie odrzucony postanowieniem Sądu z dnia 28 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 10/06.
Z analizy kolejnych wniosków o wznowienie tego postępowania wynika, iż skarżący nie przytacza żadnych nowych podstaw, na których mógłby oprzeć swoje żądanie.
Zgodnie z treścią art. 278 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym wynika, iż po upływie 5 lat od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana.
Termin ten wyznacza granice dopuszczalności złożenia skargi o wznowienie postępowania, a jego upływ wyłącza możliwość wniesienia skargi także wówczas jeżeli podstawa wznowienia zaistniała dopiero po jego upływie i nie ma on zastosowania wyłącznie w przypadku gdy podstawą wznowienia jest niemożność działania strony lub brak należytej reprezentacji.
W myśl art. 277 cytowanej ustawy, skargę o wznowienie postępowania, wnosi się w terminie trzymiesięcznym, termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą wznowienia jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub przedstawiciel ustawowy.
Art. 280 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym stanowi, że skarga wniesiona po terminie bądź nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu.
Z cytowane powyżej art. 278 ustawy wynika, że skarga oparta na wszelkich wskazywanych przez skarżących jako podstawy wznowieniowe okolicznościach, poza przesłanką pozbawienia możności działania i braku należytej reprezentacji, winna być wniesiona w terminie 5 lat od uprawomocnienia się wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w sprawie, której dotyczy skarga o wznowienie prawomocnym wyrokiem z dnia 23 czerwca 1994 r. Pięcioletni termin na wniesienie skargi upłynął zatem w dniu 23 czerwca 1999 r. Skarga oparta na wszelkich innych podstawach wznowieniowych, za wyjątkiem podstawy pozbawienia możności działania i braku należytej reprezentacji jako wniesiona po upływie terminu przewidzianego w art. 278 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnym zatem, zgodnie z art. 280 cytowanej ustawy podlega odrzuceniu.
Natomiast w przypadku podstawy wznowienia jaką jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji skarżący winni wnieść skargę w terminie 3 miesięcy, od daty w której dowiedzieli się o orzeczeniu.
F. O. obecny na rozprawie dowiedział się o powyższym wyroku w dniu 23 czerwca 1994 r. (protokół rozprawy - k. 37, potwierdzenie odbioru - k. 45 - akta Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku sygn. SA/Gd 197/94).
Skarżący, nie zachował trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi biegnącego od dnia, w którym dowiedział się o orzeczeniu, przewidzianego w art. 277 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a skargę wniesiono wiele lat po upływie tego terminu. Dodatkowo wskazać należy, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi, a skarga taka jako nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2001 r., II SA/Gd 970/01. nie publ.).
Przesłanka pozbawienia strony możności działania i braku należytej reprezentacji, zgodnie z art. 271 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzasadnia wznowienie postępowania przed sądem administracyjnym tylko wówczas jeżeli zaistniała ona w samym postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym. Fakt, iż skarżący nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji komunalizacyjnej z dnia 24 kwietnia 1991 r. oraz, że nie doręczono mu protokołu z dnia 13 stycznia 1977 r. dotyczącego przejęcia działki nr [...] w S. przez Skarb Państwa, mógł być ewentualnie podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego, nie zaś postępowania sądowego.
Natomiast podnoszone przez skarżącego w skardze okoliczności nie są tożsame z pozbawieniem strony możności działania lub braku należytej reprezentacji, nie stanowią zatem przesłanki wznowieniowej przewidzianej w art. 271 pkt 2 omawianej ustawy.
Mając powyższe na uwadze oraz niezależnie od wniesienia skargi po terminie, dodatkowo Sąd uznał, że skarga nie jest oparta na przesłance wznowienia postępowania wynikającej z art. 271 pkt 2 cytowanej powyżej ustawy. F. O. nie wskazuje żadnych nowych podstaw swojego żądania.
Z tych też przyczyn na mocy cytowanych powyżej przepisów oraz na podstawie art. 281 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę jako wniesioną po terminie.