Uzasadnienie
Decyzją z dnia 25 czerwca 2001r. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie (MOPR), działając z upoważnienia Rady Miasta, na podstawie art. 2 ust.4, art. 32 w zw. z art. 43 ustawy z dnia 29.11.1990r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz.414 ze zm.), odmówił M. N. przyznania pomocy w postaci zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów zakupu leków.
W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 32 ust. 2 ustawy przyznanie pomocy w postaci zasiłku celowego ma charakter uznaniowy. Pomoc ta może, ale nie musi być przyznana. Uzyskanie tego zasiłku zależy między innymi od sytuacji finansowej MOPR-u. Z uwagi na ograniczone środki jakimi dysponuje Ośrodek, pomoc w formie zasiłku celowego może być udzielana wyłącznie na zakup żywności.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. N., zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów prawa oraz ustawy o pomocy społecznej.
W uzasadnieniu podniósł fakt, iż posiada trudną sytuację finansową i zdrowotną oraz że spełnia wszystkie warunki i wymogi do przyznania zasiłku celowego.
Decyzją z dnia 24 lipca 2001r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że art. 2 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej stanowi, że potrzeby osoby korzystającej z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej.
Zdaniem organu z zebranego materiału dowodowego wynika, że możliwości MOPR-u są ograniczone. Stąd też MOPR zmuszony został do wprowadzenia racjonalnych zasad gospodarowania tak ograniczonymi środkami finansowymi w 2001r., których treść zawarł w dokumencie z 2 maja 2001r., z którego to wynika, że zasiłki celowe będą przeznaczane wyłącznie na żywność, dlatego też MOPR nie był w stanie sfinansować stronie kosztów zakupu leków.
W ocenie organu, możliwości zaspokojenia potrzeb wnioskodawców są determinowane posiadanymi przez MOPR środkami pieniężnymi. Kiedy bowiem środki z budżetu nie wystarczają dla wszystkich potrzebujących, rzeczą właściwych organów jest wyważenie przyznawanej pomocy.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł M. N., podtrzymując argumenty zawarte w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Określony w powołanym wyżej art. 1 § 1 i 2 zakres sądowej kontroli powoduje, że Sąd bada czy orzeczenie wydane zostało zgodnie z przepisami wskazanymi w podstawie prawnej decyzji, oraz czy zostały one właściwie powołane i zinterpretowane. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29.11.1990r. o pomocy społecznej "pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa". Pomoc tę "organizują organy administracji rządowej i samorządowej" (art. 1 ust. 2 w/w ustawy). W gestii tych organów jest więc gromadzenie środków i ich rozdysponowanie na cele określone w ustawie o pomocy społecznej i na zasadach przewidzianych w powołanej ustawie. Szczupłość posiadanych środków finansowych często sprawia, że świadczenia te nie mogą być zrealizowane bądź też znacznie odbiegają w swojej wysokości od oczekiwań osób bądź rodzin o nie wnioskujących.
Zauważyć jednak należy, że w art. 2 w/w ustawy mowa jest także o możliwościach finansowych Ośrodka Pomocy Społecznej. Te właśnie "możliwości" (raczej ich brak) spowodowały odmowę przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia. Nie jest to jednakże równoznaczne z naruszeniem prawa.
Art. 32 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej w dniu wydania przez organ decyzji, stanowił, że przyznanie pomocy w postaci zasiłku celowego ma charakter uznaniowy i jak trafnie przyjął organ przyznanie tej formy pomocy uzależnione jest od sytuacji finansowej Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie.
Z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego przez organ pomocy społecznej wynika, że skarżący jest osobą samotną, zdolną do pracy, zamieszkującą w mieszkaniu o powierzchni 35,90m2. Otrzymuje on dodatek mieszkaniowy w kwocie 229,63 zł.
Nie budzi zastrzeżeń poczyniona przez organy administracji ocena, że wobec ograniczonych możliwości finansowych pomocy społecznej świadczenia powinny w pierwszym rzędzie zostać skierowane do osób pozostających w jeszcze trudniejszej sytuacji życiowej.
Zwrócić należy uwagę, że w art. 2 ustawy mowa jest również o wykorzystaniu własnych możliwości w przezwyciężaniu trudnej sytuacji życiowej przez osobę ubiegającą się o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej.
Z materiału w sprawie nie wynika ażeby skarżący będący osobą samotną, zdolną do pracy czynił w tym kierunku wystarczające starania.
W związku z powyższym, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.