Uzasadnienie
3 II SA/Gd 2854/01
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego dla miasta i powiatu [...] z dnia 4 czerwca 2001 r. Nr [...] ustalającą opłaty za badanie fizykochemiczne wody oraz czynności kontrolne przeprowadzone w ramach nadzoru sanitarnego nad wodociągiem lokalnym Aeroklubu [...].
Jako podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia powołano art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. Nr 90, poz. 575 z 1998 r. z późn. zm.), a także zarządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 29 lipca 1992 r. w sprawie zasad ustalania wysokości opłat za badania i inne czynności wykonywane przez organy Inspekcji Sanitarnej (M.P. Nr 27, poz. 192).
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że w wyniku przeprowadzonej analizy fizykochemicznej pobranej próby wody (analiza nr 844, próba 669) stwierdzono, że jakość wody w badanym zakresie nie odpowiada wymaganiom sanitarnym określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 4 września 2000 r. (Dz.U. Nr 82, poz. 937) z uwagi na ponadnormatywną mętność 3,1 mg/dm3 (NDS 1mg/dm3) oraz zawartość żelaza – 0,38 mg/dm3 (NDS 0,2 mg/dm3).
Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego warunki określone w § 1 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 4 września 2000 r. w sprawie warunków jakim powinna odpowiadać woda do picia i na potrzeby gospodarcze, woda w kąpieliskach oraz zasad sprawowania kontroli jakości wody przez organy Inspekcji, odnosząc się do studni prywatnych (przydomowych) a nie do wodociągu lokalnego.
Decyzję tę zaskarżył Aeroklub [...].
Wnosząc o jej uchylenie skarżący zarzucił błędną interpretację § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 4 września 2000 r. w sprawie warunków jakim powinna odpowiadać woda do picia i na potrzeby gospodarcze, woda w kąpieliskach oraz zasad sprawowania kontroli jakości wody przez organy Inspekcji Sanitarnej – publ. jak wyżej.
Zdaniem skarżącego badany wodociąg jest wodociągiem lokalnym zaopatrującym w wodę mniej niż 50 osób i dostarczającym na dobę mniej niż 10 m3 wody.
Z powyższego zdaniem skarżącego wynika, iż do przedmiotowego urządzenia nie mają zastosowana przepisy wyżej cytowane.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Jak wynika z akt sprawy – pismo Aeroklubu [...] z dnia 5 listopada 2000 r. – przedmiotowy wodociąg zaopatruje w wodę w zależności od pory roku od 1 do 30 osób, a ilość praktycznie wyprodukowanej wody na dobę wynosi 0,4 m3.
Wbrew twierdzeniu organu obu instancji przepis § 1 ust. 2 dotyczy wody do picia pobieranej z wodociągów sieciowych, lokalnych, a także studni publicznych i prywatnych jeżeli:
- 1) urządzenie wodne zaopatruje ponad 50 osób lub dostarcza na dobę ponad 10 m3 wody,
- 2) woda jest wykorzystywana dla celów komercyjnych w tym również do obsługi turystów.
Tych ostatnich okoliczności organy obu instancji nie ujawniły i nie jest wiadome czy woda z przedmiotowego urządzenia wykorzystywana jest do celów komercyjnych w tym również do obsługi turystów.
Komentarz Głównego Inspektora Sanitarnego do rozporządzenia Ministra Zdrowia z 4 czerwca 2000 r. nie stanowi źródła prawa i organy administracji nie mogą do niego przywiązywać wagi jaką winny przywiązywać do przepisów prawa.
Ust. 2 § 1 rozporządzenia wyraźnie określone rozporządzeniem wymogi kieruje nie tylko do studni prywatnych, ale także studni publicznych, wodociągów sieciowych i lokalnych, jeżeli zaopatrują w wodę ponad 50 osób lub dostarczają ponad 10 m3 wody na dobę lub jeżeli woda jest wykorzystywana dla celów komercyjnych w tym również obsługi turystów. Tej ostatniej okoliczności organy obu instancji nie wykazały.
Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Rozstrzygnięcie o kosztach uzasadnia art. 200 cytowanej wyżej ustawy.
Wobec uchylenia decyzji organów obu instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł w trybie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
AW