Uzasadnienie
J. H. wniósł skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 kwietnia 2018 r. w sprawie obowiązku przedstawienia opinii technicznej wykonanej rozbudowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. C. w G. (łącznie z inwentaryzacją) oraz zaopiniowaniem wykonanej rozbudowy przez Miejskiego Konserwatora Zabytków i rzeczoznawcę do ochrony przeciwpożarowej w terminie do dnia 30 kwietnia 2018 r..
W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z uwagi na możliwość wystąpienia szkody w postaci kosztów poniesionych na pozyskanie, bezzasadnych zdaniem skarżącego, ekspertyz.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Takim aktem niewątpliwie jest decyzja organu I instancji, o której wstrzymanie wnosi strona skarżąca. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję pierwszej instancji, zaznaczyć należy, że to ona będzie podlegała wykonalności.
Sąd oceniając wniosek skarżącego stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Sąd przyjął bowiem, że wstrzymanie wykonalności postanowienia następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie aktu przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji czy postanowienia, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11 – orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1837/10, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Tymczasem skarżący we wniosku podnosi jedynie kwestie konieczności opłacenia wykonania żądanej przez organ ekspertyzy. Wniosek nie zawiera żadnych konkretów, nie wskazano jakiego rzędu są to wydatki, jak ich wysokość odnosi się do dochodów skarżącego. Nie sposób ocenić czy ta szkoda finansowa, na którą powołuje się skarżący w istocie będzie miała znaczny rozmiar. Przy czym podkreślenia wymaga, że dokonanie wydatkowania środków finansowych rzadko ma charakter nieodwracalny i w niniejszej sprawie skarżący – w razie uwzględnienia skargi – będzie mógł domagać się naprawienia ewentualnej szkody na zasadach ogólnych.
Należy pamiętać, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, orzeczenia.nsa.gov.pl). Niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody tego rodzaju we wniosku nie wykazano, ograniczając się do wskazania omówionych już okoliczności.
W konsekwencji Sąd doszedł do przekonania, że strona wnioskująca nie podała okoliczności uprawdopodabniających konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, które utrzymuje w mocy postanowienie organu I instancji nakazujące wykonanie ekspertyz dotyczących wykonanej rozbudowy budynku. Wobec tego wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanego postanowienia nie zasługiwał na uwzględnienie. Zaznaczyć jednak należy, że odmowa wstrzymania wykonania postanowienia organu I instancji nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność postanowienia z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.