Uzasadnienie
S. Z. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lipca 2001 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 czerwca 2001 r.
Utrzymaną w mocy decyzją Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał skarżącemu rozbiórkę szopo — wiaty wykonanej w miejscowości S. na działce nr [...] bez wymaganego pozwolenia na budowę.
W podstawie prawnej decyzji organ powołał art., 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071).
Decyzja wydana została po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku wcześniejszego uchylenia decyzji o umorzeniu postępowania.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyraził pogląd, że jak to wynika z materiału dowodowego wykonany samowolnie przez skarżącego obiekt należy zakwalifikować jako obiekt budowlany. Niezależnie od pełnionej funkcji magazynu materiałów budowlanych spełnia on również funkcję garażu co skarżący przyznał w czasie przeprowadzonej, w ramach postępowania uzupełniającego, wizji lokalnej. Szopo-wiata zbudowana została całkowicie niezgodnie ze sztuką budowlaną i nie należy też do żadnego z obiektów, które stosownie do treści art. 29 Prawa budowlanego zwolnione zostały od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.
W odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego skarżący podniósł, iż na działce nr [...] wzdłuż granicy z nieruchomością sąsiednią gromadzony do przyszłej budowy zagrody rolniczej materiał budowlany /pustaki "alfa", cegła biała, cegła kratówka/ został przez niego tak ułożony ("na sucho"), że po przykryciu blachą trapezową przyciśniętą trelinką betonową stworzył prowizoryczną szopę. W celu zabezpieczenia przed kradzieżą umieszczonych tam innych materiałów wmontował drewniane wrota, które zamykał na kłódkę. W ocenie skarżącego gromadzony materiał budowlany w kształcie szopy bez fundamentów z ułożonych na sucho materiałów ściennych bez zaprawy wiążącej nie jest obiektem budowlanym. Skarżący podał nadto, że po ogrodzeniu działki pozbawił rzekomy obiekt wrót i okien.
Podzielając stanowisko organu I instancji organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że "rzeczony obiekt" wprawdzie nietrwale scalony to jednak, jak wynika ustaleń opartych na materiale dowodowym, pełnił funkcję obiektu garażowo-gospodarczego. Jego struktura (z materiałów ułożonych na sucho) przy wysokości 3,0 do 2,7 m. powoduje, że stanowi on oczywiste zagrożenie a jego wzniesienie sprzeczne jest z treścią art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego.
W skardze skarżący ponownie zgłosił zarzuty, które zawarł w uzasadnieniu odwołania od decyzji organu instancji.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1271 ze zm.) sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone,podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1270).
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych(Dz. U. Nr 53, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Skargi nie można było uwzględnić.
Zgodnie z art.. 3 pkt 1 b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) - ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym -należy przez to rozumieć również budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Art. 3 pkt 3 stanowi,że przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, tunele, przepusty techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.
Zauważyć należy, że przytoczony wyżej wykaz obiektów będących budowlami ma charakter przykładowy. Nie jest to zatem lista zamknięta co oznacza, że prowadzący postępowanie organ nadzoru budowlanego dokonuje samodzielnie oceny czy określona konstrukcja ma znamiona budowli w rozumieniu powołanego wyżej przepisu czy też budowlą nie jest i co się z tym wiąże nie jest reglamentowana przepisami prawa budowlanego. W takim przypadku postępowanie przed organem nadzoru budowlanego, jako bezprzedmiotowe, podlegałoby umorzeniu.
Stwierdzić tu należy, że składowanie materiałów budowlanych i zabezpieczenie ich przed działaniem warunków atmosferycznych czy kradzieżą (obojętne z punktu widzenia przepisów prawa budowlanego) jest czym innym aniżeli konstruowanie z tych materiałów prowizorycznych budowli w celach (jak to ma miejsce w rozważanym przypadku) -użytkowych. Wskazać w tym miejscu też należy, że ustawodawca przewidział w Prawie budowlanym możliwość wznoszenia bez pozwolenia na budowę obiektów tymczasowych służącym w/w celom. Są nimi obiekty przeznaczone do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych oraz używane przy wykonywaniu robót budowlanych (art. 29 ust.1 pkt 3 w/w ustawy wg wersji obowiązującej w czasie wydawania decyzji), które mają jednak taki charakter najwcześniej z dniem uprawomocnienia się decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyrok NSA z 17 marca 1999 r. - SA/Bk 1672/97 -ONSA 2000/1/38).
W tych okolicznościach przyjąć trzeba, że ustalenie orzekających w sprawie organów, że opisany wyżej obiekt należy zakwalifikować jako obiekt budowlany, wzniesiony bez wymaganego pozwolenia na budowę, jest prawidłowe (na co wskazuje też użytkowa funkcja obiektu, która jak to trafnie podnosi się w uzasadnieniu decyzji, wiąże się nadto z powodowaniem określonych zagrożeń z racji nie spełnienia przez ten obiekt podstawowych wymogów przewidzianych przepisami prawa budowlanego) i jako obiekt budowlany -(budowla) podlegał nakazowi rozbiórki.
Z wskazanych w uzasadnieniu względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.