Uzasadnienie
Skarżący E. i W. K. wnieśli skargę na uchwałę Rady Gminy nr [...] z 30 grudnia 2002 r. w spawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, domagając się uchylenia § 7 ust. 3 tej uchwały. Przedmiotem zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego było wyłącznie zagospodarowanie części działki nr 173/13, stanowiącej własność skarżących, na której wyznaczono teren usług komunikacji i zabudowy usługowo-mieszkalnej, oznaczonej na rysunku planu literami KS, UM. W § 7 tego planu zawarto ustalenia dotyczące komunikacji. W szczególności w § 7 ust. 1 ustalono obsługę komunikacyjną terenu KS, UM z działki nr 173/60 na zasadzie tymczasowości, pod warunkiem włączenia ruchu generowanego przez planowaną inwestycję do drogi krajowej nr 22 w miejscu istniejącego skrzyżowania z drogą dojazdową zlokalizowaną na działce nr 173/60, zaś w § 7 ust. 3 postanowiono, że "w przypadku obsługi komunikacyjnej, o której mowa w ust. 1, dla zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, zobowiązuje się inwestora i jego następców prawnych do wykonania na własny koszt - przed wprowadzeniem na teren KS, UM funkcji określonej w planie, nie później niż do dnia 31 grudnia 2003 r.:
- 1) modernizacji skrzyżowania drogi krajowej nr 22 z drogą dojazdową na działce nr 173/60;
- 2) przebudowy drogi dojazdowej na działce nr 173/60 na odcinku od skrzyżowania z drogą krajową nr 22 do wjazdu na teren KS, UM, którą należy wykonać z zachowaniem przepisów prawa budowlanego, Polskich Norm oraz innych obowiązujących, w celu spełnienia wymagań w zakresie bezpieczeństwa użytkowania, nośności i stateczności konstrukcji, ochrony środowisk itp."
Skarżący w skardze zarzucili naruszenie art. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym przez nieuwzględnienie w treści § 7 ust. 3 zaskarżonej uchwały postanowień art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o finansowaniu dróg publicznych i w zw. z art. 15 ust. 3 i art. 25 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w konsekwencji czego ustanowiono przepisy prawa miejscowego, zawierające normę zobowiązującą właściciela działki nr 173/13 do modernizacji drogi gminnej i skrzyżowania drogi krajowej; art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przez niepodjęcie przez Radę Gminy uchwały zawierającej stanowisko organu gminy w przedmiecie wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz art. 166 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej polegające na przyjęciu, iż modernizacja drogi publicznej jest obowiązkiem obywatela. Uzasadniając skargę skarżący podkreślali, że zaskarżoną uchwałą nałożono na każdoczesnego właściciela działki nr 173/13 obowiązek modernizacji drogi gminnej wraz z jej skrzyżowaniem z drogą krajową.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wywiedziono przy tym, że zaskarżona uchwała została podjęta na wniosek skarżących, którzy sami proponowali przyjęcie jej § 7, na dowód czego powołano się na ich pismo z 31 grudnia 2002 r.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Obowiązujący w chwili podjęcia zaskarżonej uchwały stan prawny nie dawał podstaw do zobowiązania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego kogokolwiek do modernizacji lub przebudowy na jego koszt dróg publicznych. Zasady zarządu i finansowania dróg publicznych regulowały wówczas m.in. przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 grudnia 2002 r. (Dz.U. nr 71 z 2000 r., poz. 838 ze zm.) oraz ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o finansowaniu dróg publicznych (Dz.U. nr 123, poz. 780 ze zm.). Przewidywały one różne formy udziału użytkowników dróg publicznych w kosztach ich utrzymania, w tym przebudowy i modernizacji, jednakże nie dawały podstaw do tego, aby w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego można było nałożyć na kogokolwiek konkretny obowiązek modernizacji lub przebudowy drogi publicznej na jego koszt. Podstawy takiej nie można też znaleźć w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 15 z 1999 r., poz. 139 ze zm.).
Z tych względów § 7 ust. 3 zaskarżonej uchwały należy uznać za sprzeczny z prawem, w szczególności z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, co powoduje, że skarga jest zasadna. Bez znaczenia jest przy tym, że, jak twierdzi Rada Gminy, skarżący wyrazili zgodę na takie uregulowanie. Ewentualna zgoda zainteresowanych nie uchyla bezprawności tego rodzaju postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na marginesie zaś należy zauważyć, że zgoda, na którą powołuje się Rada Gminy, została wyrażona jeden dzień po podjęciu zaskarżonej uchwały, więc tym bardziej nie może mieć żadnego znaczenia.
Z tych wszystkich względów Sąd na mocy art. 147 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały, przy czym zastosował taki środek mimo upływu jednego roku od jej podjęcia, gdyż zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego (art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca o samorządzie gminnym – Dz.U. nr 142 z 2001 r., poz. 1591 ze zm.).
Wobec uwzględnienia skargi i złożonego na rozprawie wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, na mocy art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono o tych kosztach, przyjmując, że składają się na nie wpis sądowy (300 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (15 zł) oraz wynagrodzenie radcy prawnego (240 zł).