Uzasadnienie
E. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę nr [...] Rady Gminy z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu działek nr [...]-[..] w obrębie geodezyjnym G. w gminie U., wnosząc o uchylenie zaskarżonej uchwały w zakresie oznaczenia terenów będących własnością osób fizycznych jako dróg wewnętrznych oznaczonych symbolami [...], [...], [...], [...], [...].
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie wskazując, że skarżąca nie poprzedziła wniesienia skargi wezwaniem Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa.
Zarządzeniem z dnia 6 maja 2019 r. wezwano skarżącą o przedstawienie, w terminie 7 dni, dowodu, że przed wniesieniem skargi na wskazaną uchwałę Rady Gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa.
W odpowiedzi na wezwanie skarżąca w piśmie z dnia 15 maja 2019 r. wyjaśniła, że po wielu rozmowach i prośbach mieszkańców kierowanych do Gminy o przejęcie przez nią działek drogowych objętych zaskarżonym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z przepisami Statutu Sołectwa w G., w dniu 17 kwietnia 2018 r. Zebranie Wiejskie podjęło uchwałę nr 3 w sprawie przejęcia przez Gminę prywatnych działek drogowych ulice: K., L., L., K., J. oraz działki drogowej od ulicy M. Do pisma dołączono kserokopię uchwały Zebrania Wiejskiego, opatrzoną pieczątką wpływu do Urzędu Gminy, z datą 19 kwietnia 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.), zwanej dalej u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Powołane wyżej brzmienie przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. - obowiązujące do dnia 1 czerwca 2017 r. - ma zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na treść art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), która weszła w życie 1 czerwca 2017 roku. Przepis ten stanowi, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w brzmieniu sprzed nowelizacji, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.
Natomiast w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (art. 52 § 4 p.p.s.a.). W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeśli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
W konsekwencji, w okolicznościach niniejszej sprawy, w której kwestionowaną uchwałę podjęto w dniu 29 sierpnia 2006 r., skargę należało poprzedzić wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa.
Zgodnie z powołanymi przepisami, w tym art. 101 ust. 1 u.s.g., warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy podjętą przed dniem 1 czerwca 2017 r. jest uprzednie bezskuteczne wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego jej postanowieniami. Wezwanie takie może być wniesione w każdym czasie, ale dopiero jego dokonanie otwiera drogę do sądowej kontroli aktu administracyjnego. Instytucja wezwania do usunięcia naruszenia prawa (stanowiąca surogat środka zaskarżenia) nie ma wyłącznie charakteru formalnego, lecz ma umożliwiać kompetentnemu organowi gminy, który podjął kwestionowany akt, wyeliminowanie z obrotu prawnego takich unormowań zawartych w uchwale, które w świetle obowiązującego, obiektywnego porządku prawnego, naruszają interes prawny lub uprawnienie podmiotu wzywającego do usunięcia naruszenia prawa. Czynność wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie może mieć jedynie charakteru formalnego, a musi dawać radzie gminy rzeczywistą możliwość odniesienia się do indywidulanie zgłoszonych zarzutów.
Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie organu gminy bez wyczerpania trybu uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia skutkuje odrzuceniem skargi przez ten sąd jako niedopuszczalnej, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Z treści pisma skarżącej z dnia 15 maja 2019 r. wynika, że E. Z. przed wniesieniem skargi, nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa wywołanego, w jej ocenie, zaskarżoną uchwałą. Skierowanie bowiem do organu gminy uchwały Zebrania Wiejskiego w G. z dnia 17 kwietnia 2018 r. w sprawie wezwania Gminy do przejęcia prywatnych działek drogowych ulice: K., L., L., K., J. oraz działki drogowej od ulicy M., nie można uznać za wezwanie w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. w sprawie z indywidualnej skargi E. Z., która zgodnie z tym przepisem powinna oprzeć się na swoim własnym interesie prawnym. Wskazana uchwała Zebrania Wiejskiego jest aktem woli organu sołectwa, a nie samodzielnym aktem woli skarżącej wyrażającym jej indywidulane stanowisko wobec uchwały. Tym samym należy uznać, że skarżąca nie wyczerpała trybu zaskarżenia uchwały organu gminy wynikającego z art. 101 ust. 1 u.s.g.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę odrzucił.
O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.