Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 30 sierpnia 2000r. Nr [...] Wójt Gminy na podstawie art.40 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.Nr 15, poz.139 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku Z. L. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy przydomowej oczyszczalni ścieków na działce nr [...] w N. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ administracji stwierdził, że w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy N. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Nowa Wieś Lęborska nr VI/29/94 z dnia 15 grudnia 1994r. (Dz.Urz. Woj. Słupskiego Nr 42, poz.246) działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym w planie jako projektowane drogi i obejścia drogowe.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł jej adresat podnosząc, że plan zagospodarowania przestrzennego Gminy N. był opracowany z naruszeniem art.18 ust.2a pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r., gdyż został uchwalony bez zachowania procedur konsultacyjnych. W związku z czym odwołujący się stwierdził, że jest on nieważny, a zatem nie powinien stanowić podstawy prawnej decyzji administracyjnych.
Rozpatrując to odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 5 października 2000r. Nr [...] podjętą na podstawie art.138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy N. został uchwalony 15 grudnia 1994r. i ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa Słupskiego nr 42 z 16 grudnia 1994r., w związku z czym ten akt prawa miejscowego został uchwalony na podstawie ustawy z dnia 12 lipca 1984r. o planowaniu przestrzennym, w związku z czym nie znajdują zastosowania do niego postanowienia ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. Dlatego też, zdaniem organu odwoławczego, nie można było przyjąć aby miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie obowiązywał.
Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Z. L. podnosząc, że działkę nr [...] nabył w marcu 1985r., w maju tego roku otrzymał od Naczelnika Gminy pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego i szklarni, w związku z czym nie rozumie dlaczego obecnie pozbawiony jest możliwości budowy oczyszczalni ścieków. Skarżący stwierdził także, że takie postępowanie organów administracji narusza jego interes osobisty.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie powtarzając swoją wcześniejszą argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art.97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02.153.1271 z późn. zmianami) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 poz. 1270).
W myśl art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr 153 poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z postanowieniami art.40 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym obowiązującego w dacie orzekania przez organy administracji "w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art.13 ust.1, na podstawie przepisów szczególnych".
W rozpatrywanym przypadku obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego Gminy z dnia 15 grudnia 1994r. W związku z tym to właśnie zgodność z tym aktem prawa miejscowego stanowiła podstawę do wydania lub odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja odmowna mogła zaś być wydana jedynie w przypadku sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego.
W przedmiotowej sprawie z nadesłanego na żądanie sądu wypisu z planu zagospodarowania przestrzennego nie wynika aby cała działka nr [...] w N. znajdowała się na terenie oznaczonym w planie jako projektowane drogi i obejścia drogowe. W związku z tym w takim stanie faktycznym trudno jednoznacznie przesądzić, że zamierzone przedsięwzięcie pozostaje w sprzeczności z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego. Pewnym punktem odniesienia w tym zakresie powinien być dołączony do wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu projekt techniczny. Organy administracji w tym zakresie nie dokonały jednak żadnych ustaleń. Takie postępowanie stanowi naruszenie postanowień art.7 i 77 K.p.a. zobowiązujących organy administracji do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania.
W związku z tym Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 30 sierpnia 2000r. nr [...].
Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy administracji powinny podjąć starania zmierzające do ustalenia czy planowane przedsięwzięcie narusza postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego.
Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 poz.1270), określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem zdaniem Sądu obligatoryjne tylko w takim przypadku, gdy zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja nadaje się ze swej istoty do wykonania oraz gdy przepis szczególny nie wyklucza jej wykonalności z mocy samego prawa do czasu prawomocnego rozpatrzenia skargi,przez sąd. Skoro zatem zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy nie nadaje się w żadnej mierze do wykonania, to całkowicie bezprzedmiotowe było orzekanie o możliwości wykonania decyzji w trybie art.152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ponieważ art.97 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakazuje stosować dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych w sprawach, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, to wobec uwzględnienia skargi Sąd zasądził koszty postępowania na rzecz skarżącej na podstawie art.55 ust.1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U.Nr 74 poz.368 z późn. zmianami).