Uzasadnienie
P. W. - w skardze na opisaną wyżej decyzję, utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 18 października 2013 r. o ustaleniu skarżącemu opłaty w wysokości 13.989,60 zł za niezgodne z przepisami wyłączenie z produkcji gruntów rolnych, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że osiągane przez niego dochody w wysokości 2.800 zł brutto miesięcznie nie pozwalają mu uiścić nałożonej opłaty. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, postępowanie egzekucyjne mające na celu wyegzekwowanie nałożonej na niego opłaty będzie najprawdopodobniej skierowane do nieruchomości skarżącego, a tym samym zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w jego majątku lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tejże ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Instytucja ochrony tymczasowej ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przy czym to strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna wykazać okoliczności uzasadniające uwzględnienie wniosku poprzez odniesienie się do konkretnych stanów lub zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
Zdaniem Sądu skarżący - wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – w sposób niewystarczający uzasadnił swoje żądanie, a tym samym nie wykazał zaistnienia przesłanek wymienionych w cytowanym powyżej art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oceniając zasadność złożonego wniosku Sąd wziął pod uwagę także oświadczenia skarżącego złożone w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy, z których wynika, że jest on właścicielem kilku nieruchomości. W tej sytuacji uzasadnienie wniosku okolicznością dotyczącą wysokości miesięcznego wynagrodzenia skarżącego w kwocie 2.800 zł brutto nie może być wystarczającą podstawą do wykazania, że uiszczenie nałożonej na skarżącego opłaty spowoduje wyrządzenie mu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżący nie przedstawił bowiem jakichkolwiek powodów, które pozwalają zaakceptować sytuację, w której skarżący nie podejmuje jakichkolwiek starań aby osiągnąć dochody z tytułu przysługującego mu prawa własności licznych nieruchomości w celu uiszczenia ustalonej opłaty. Podobnie argumentacja związana z grożącą w ocenie skarżącego egzekucją skierowaną do tych nieruchomości, w sytuacji potencjalnej możliwości uzyskania ewentualnych dochodów z posiadanych nieruchomości, nie mogła być uznana za wystarczającą.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarżący nie wykazał, że obciążenie go kwotą nałożonej opłaty spowoduje kwalifikowaną, tj. znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadniało to oddalenie wniosku skarżącego na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.