Uzasadnienie
Burmistrz Miasta decyzją z dnia 27 sierpnia 2002 r. odmówił skarżącemu A. wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zakończonego decyzją tego organu z dnia 25 marca 2002 r. Z uzasadnienia decyzji wynika, że jej podstawą było przyjęcie, iż skarżący nie był stroną postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, gdyż nieruchomość, której jest właścicielem - działka nr [[...]], nie graniczy bezpośrednio z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja - działkami nr [[...]] i [[...]].
W odwołaniu skarżący podniósł, że jest użytkownikiem wieczystym działki nr [[...]] i właścicielem stojącego na niej budynku administracyjno-usługowego oddalonego ścianą z oknami o około 9 m od rozbudowanego na działkach nr [..] i [[...]] budynku przetwórstwa mięsnego. Skarżący wskazał też, że jego nieruchomość oraz nieruchomość, na której realizowana jest, uciążliwa dla otoczenia, jak twierdził, inwestycja, oddalone są od siebie o 3 m i są rozdzielone jedynie takiej szerokości drogą - działką nr [[...]]. Zdaniem skarżącego na skutek takiego usytuowania i rozbudowy budynku na działkach nr [[...]] i [[...]] m.in. pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, znajdujące się w jego budynku, zostaną całkowicie pozbawione dopływu światła dziennego.
W związku z tym twierdził, że naruszono § 13 ust. 1 pkt l rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż po rozbudowie budynek na działkach nr [[...]] i [[...]] będzie miał 12 m wysokości, zaś odległość od tego budynku budynku skarżącego wyniesie około 9 m. Ponadto skarżący podnosił zarzuty dotyczące odległości ze względu na ochronę przeciwpożarową oraz linii zabudowy od drogi publicznej.
Rozpoznając odwołanie Wojewoda decyzją z dnia 22 października 2002 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał zaś, że skarżący nie wykazał, aby projektowana inwestycja miała oddziaływać w sposób naruszający przepisy prawa materialnego na jego nieruchomość. W szczególności stwierdził, że gabaryty projektowanej rozbudowy i odległość od budynku skarżącego nie potwierdzają jego obawy odnośnie do jej negatywnego oddziaływania.
W skardze skarżący powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazywano, że nie tylko właściciele nieruchomości bezpośrednio graniczących z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, są stronami postępowania o pozwolenie na budowę (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2001 r., IV SA 650/98, Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2001 r. II SA/Po 959/00, Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 1998 r. II SA/Po 15131520/98, Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 1998 r. SA/Rz 1376/98). W szczególności wywodzono, iż o uznaniu za stronę w postępowaniu o pozwolenie na budowę decyduje możliwość naruszenia interesu prawnego właściciela nieruchomości sąsiedniej, to zaś zależy od zakresu oddziaływania projektowanej inwestycji.
W związku z tym należy zauważyć, iż w niniejszej sprawie nieruchomość skarżącego nie graniczy wprawdzie z nieruchomością, na której zaprojektowano inwestycję, jednakże jest ona od niej oddzielona drogą. Mało tego, według twierdzeń skarżącego są one w takich odległościach, że ma miejsce naruszenie warunków usytuowania budynków. Należało zatem wyjaśnić wpływ projektowanej inwestycji na prawa skarżącego. Organ pierwszej instancji tej kwestii w ogóle nie wyjaśniał, ograniczając się do wskazania, że obie nieruchomości nie graniczą ze sobą. Natomiast organ drugiej instancji poprzestał na lakonicznym stwierdzeniu, że gabaryty projektowanej rozbudowy i odległość od budynku skarżącego nie potwierdzają jego obaw odnośnie do jej negatywnego oddziaływania. Takie postępowanie stanowi naruszenie art. 7 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż nie można przesądzić, że nie doszłoby do ustalenia, iż projektowana inwestycja w okolicznościach sprawy nie wpływa na prawa skarżącego.
W szczególności takie założenie nie jest możliwe w kontekście podnoszonych przez skarżącego zarzutów naruszenia § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, opartych na konkretnych danych dotyczących wysokości budynków i ich odległości, których żaden z orzekających w sprawie organów nie zakwestionował. Należy zauważyć, że skoro skarżący podnosi takie konkretne zarzuty, to organ administracji równie konkretnie winien na nie odpowiedzieć. W szczególności winien wskazać, jaka jest wysokość budynku przesłaniającego i jaka jest odległość pomiędzy obiektem przesłanianym i przesłaniającym.
Organy administracji winny też w taki sam sposób odnieść się do zarzutów, które dotyczą zachowania odległości ze względu na ochronę przeciwpożarową oraz zachowania linii zabudowy.
Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
Nadto, wobec uwzględnienia skargi i zgłoszonego przez skarżącego wniosku o zwrot kosztów postępowania, na mocy art. 200 powołanej ustawy zasądzono od Wojewody na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.