Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2008r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił umorzenia grzywny w wysokości 9.465,60 zł nałożonej na skarżącego H.L. postanowieniem z dnia 25 czerwca 2007r. w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki obiektu budowlanego.
W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego – przybudówki do budynku mieszkalnego na działce nr 120/2 położonej w K. przy ul. Kopernika 5 nałożony został na skarżącego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 listopada 2006r. Wobec niewykonania tego obowiązku postanowieniem z dnia 25 czerwca 2007r. nałożono grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 9.465,60 zł. Skarżący pismem z dnia 9 stycznia 2008r. wniósł o umorzenie grzywny z uwagi na wystąpienie do Burmistrza z prośbą o odnalezienie dokumentacji dotyczącej budowy przedmiotowego obiektu budowlanego. Organ wskazał, że zgodnie z art. 125 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postanowienie w sprawie umorzenia grzywny wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. W ocenie organu brak jest podstaw do umorzenia grzywny, gdyż obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego nie został wykonany.
W zażaleniu na postanowienie skarżący domagał się umorzenia postępowania do czasu zakończenia postępowania dotyczącego znalezienia dokumentów związanych z budową przedmiotowego obiektu budowlanego bądź w przypadku odmowy umorzenia o jego zawieszenie. Nadto wniósł o wskazanie podstawy naliczenia grzywny w wysokości 9.465,60 zł.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 29 lutego 2008r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie nie znajdując podstaw prawnych do jego zmiany lub uchylenia.
W uzasadnienie tego postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że podstawę prowadzonej przez organ I instancji egzekucji stanowi ostateczna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 listopada 2006r. Art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że tylko w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Nadto stwierdził, że w sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające zawieszenia postępowania w sprawie. Organ odniósł się do decyzji orzekającej rozbiórkę wskazując, że budowa przybudówki była samowolna. Wyjaśnił też, że wysokość nałożonej grzywny została szczegółowo wyjaśniona w postanowieniu z dnia 3 sierpnia 2007r.
Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku H.L. proszą o pomoc w sprawie nakazu rozbiórki przybudówki. Skarżący podniósł, że nie jest w stanie zapłacić grzywny z uwagi na sytuacje rodzinną i problemy finansowe, a przybudówki nie zamierza rozebrać.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie odmawiające umorzenia grzywny nałożonej na skarżącego w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki.
Art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t.Dz.U. z 2005r. nr 229, poz.1954 ze zm.) stanowi, że w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Postanowienie w sprawie umorzenia grzywny wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. Na postanowienie o odmowie umorzenia grzywny służy zażalenie (Art. 125 § 2).
Z powyższych przepisów wynika, że umorzenie grzywny może nastąpić na wniosek tylko gdy zobowiązany wykona obowiązek określony w tytule wykonawczym. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Skarżący nie wykonał bowiem obowiązku, co więcej w skardze stwierdził, że nie zamierza tego uczynić. Skoro więc nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o umorzenie nałożonej na niego grzywny. Zaskarżone postanowienie jest zatem zgodne z prawem.
Wskazać nadto należy, że stosownie do treści art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W związku z tym brak było podstaw do zajmowania przez organ odwoławczy stanowiska w zakresie dotyczącym decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 listopada 2006r. orzekającej rozbiórkę. W konsekwencji zaś zarzuty skarżącego dotyczące zasadności orzeczonej rozbiórki nie mogły stanowić przedmiotu oceny Sądu. To samo dotyczy wysokości grzywny orzeczonej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 czerwca 2007r. utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2007r., które to nie mieszczą się w granicach niniejszej sprawy.
Mając na względzie powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę jako bezzasadną.