Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 5 listopada 2002 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując m.in. art.138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił w całości decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 kwietnia 2002 r. nr [...] i umorzył postępowanie pierwszej instancji wszczęte w dniu 29 sierpnia 2001 r. w sprawie samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, będącego własnością B. H., zlokalizowanego w G. na działce nr [...] należącej do M. D. i M. K. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że uchylenie decyzji organu I instancji nastąpiło na skutek nieprecyzyjnie sformułowanego rozstrzygnięcia. Umorzenie dotyczy bowiem jedynie postępowania wszczętego w dniu 29 sierpnia 2001 r. przez Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Co do zasady, organ odwoławczy nie zakwestionował zasadności rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia postępowania, albowiem decyzją Naczelnika Miasta i Gminy z dnia 15 września 1976 r. nr [...] utrzymaną w mocy przez organ II instancji decyzją z dnia 31 grudnia 1976 r. nr [...] orzeczono o rozbiórce obiektów, w tym obiektu letniskowego B. M., poprzednika prawnego obecnej właścicielki – B. H. W tych okolicznościach ponowne wydanie decyzji w sprawie rozstrzygniętej już inną decyzją ostateczną, byłoby niezgodne z prawem.
Nadto organ odwoławczy podniósł, iż zarzuty zawarte w odwołaniu strony od decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 kwietnia 2002 r. dotyczą w całości uprzedniego rozstrzygnięcia w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego B. H. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie o legalizacji obiektu budowlanego.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, wskazując argumenty faktyczne i prawne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)
Skarga nie jest zasadna.
W niniejszej sprawie, przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest decyzja w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowolnie pobudowanego domku letniskowego.
W myśl powołanego w zaskarżonej decyzji przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji.
Z unormowania tego wynika wprost, że warunkiem orzeczenia przez organ odwoławczy co do istoty sprawy lub umorzenia postępowania pierwszej instancji jest uchylenie zaskarżonej decyzji wydanej w pierwszej instancji. Warunek ten w rozpoznawanej sprawie został spełniony.
Sąd zauważa, iż art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. wprowadza wyjątek od zasady obowiązku rozstrzygnięcia istoty sprawy, pozwalając organowi odwoławczemu na ograniczenie się tylko do wyeliminowania decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie ma jednakże swobody w wyborze tego sposobu zakończenia postępowania odwoławczego, ponieważ jest ograniczony kryterium umorzenia postępowania określonym w art. 105 § 1 k.p.a., dotyczącym tylko przypadków, gdy postępowanie było bezprzedmiotowe.
Przesłanka bezprzedmiotowości postępowania przed organem pierwszej instancji występuje, gdy brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle bądź gdy nie było podstaw do rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, umorzenie postępowania pierwszej instancji nastąpiło w związku z tym, że sprawa została już rozstrzygnięta decyzją ostateczną.
Nie budzi wątpliwości Sądu, iż powyższa okoliczność uzasadniała uchylenie decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji.
Sąd nie odniósł się do zarzutów skargi podważających ostateczną decyzję organu w przedmiocie rozbiórki obiektów, w tym obiektu letniskowego B.M., poprzednika prawnego obecnej właścicielki – B. H. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś – przez całokształt prawnych aspektów tego stosunku administracyjnoprawnego, który jest objęty treścią zaskarżonej decyzji.
Sąd zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona, i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w inną sprawę w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania przed organem administracji i wydawanych w nim aktów; bowiem granice tej sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej, o której stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269).
Oznacza to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym podczas badania zgodności zaskarżonej decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania nie jest możliwe rozpoznawanie zarzutów skarżącej dotyczących decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego.
Uznawszy zatem, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.