Uzasadnienie
Opisaną wyżej zaskarżoną decyzją z dnia 1 marca 2006r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 30 stycznia 2006r. podjętą na podstawie art. 111 § 1 Kpa, dotyczącą uzupełnienia decyzji wydanej w dniu 27 grudnia 2004r. ustalającej warunki zabudowy dla rozbudowy istniejącej bazy produkcyjno-magazynowej w K., poprzez objęcie rozstrzygnięciem działki nr [...] oraz wydajności wytwórni mas 160 ton/godz.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli S. L., K. T., A. H. i M. J. domagając się jej uchylenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wstępna kontrola skargi przez Sąd obejmuje przede wszystkim badanie dopuszczalności jej wniesienia.
Stosownie do treści przepisu art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie i na inne niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Oceniając dopuszczalność zaskarżenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 marca 2006r. wskazać należy, iż instytucja uzupełnienia decyzji została tak skonstruowana w art. 111 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, że należy wykluczyć możliwość, aby od orzeczeń w tym przedmiocie przysługiwały środki odwoławcze.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 listopada 2000r. sygn. akt IISA/Gd 1983/98 (pub. ONSA z 2002r. Nr 1, poz.
23) zaprezentował stanowisko, że orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia (art. 111 Kpa), inaczej niż w procedurze cywilnej (art. 351 Kpa), nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domagała się strona; w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). Ponadto wskazano w tym wyroku, iż zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji przesuwa początek liczenia terminu wniesienia odwołania na dzień doręczenia stronie odpowiedzi (decyzji uzupełniającej albo postanowienia o odmowie uzupełnienia – art. 111 § 2 Kpa). Zgodnie z art. 107 § 1 Kpa akt wydany w wyniku rozpoznania takiego żądania powinien zawierać nowe pouczenie o terminie wniesienia odwołania od decyzji objętej żądaniem, uwzględniając treść art. 111 § 2 Kpa.
Podobnie w nauce prawa wyrażony został pogląd, iż decyzja administracyjna podjęta w trybie uzupełnienia nie jest odrębną, samoistną decyzją, lecz dodatkowym składnikiem, o którym mowa w art. 111 § 1 Kpa. Nie przysługuje zatem od niej odrębne odwołanie (por. m.in. Zbigniew Janowicz, Komentarz do Kodeksu Postępowania Administracyjnego, Wydawnictwo Prawnicze PWN, Warszawa 1999r., str. 323).
Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela poglądy zaprezentowane powyżej. W szczególności brak jest wyraźnego wskazania w art. 111 Kpa dopuszczalności zaskarżenia decyzji w przedmiocie uzupełnienia co do rozstrzygnięcia.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W ocenie Sądu i w świetle powyżej zaprezentowanego poglądu wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.