Uzasadnienie
Z. i P. L. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargi na decyzję Wojewody z dnia 13 marca 2015 r. nr [...]. Skarga Z. L. została zarejestrowana w Sądzie pod sygn. akt II SA/Gd 312/15 a skarga P. L. pod sygn. akt II SA/Gd 313/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z dnia 14 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Gd 313/15, wydanym na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), połączył sprawę ze skargi P. L. ze sprawą ze skargi Z. L. w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i postanowił, że dalsze postępowanie prowadzone będzie pod sygn. akt II SA/Gd 312/15.
Zaskarżona przez Z. i P. L. decyzja Wojewody wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Prezydent Miasta, decyzją z dnia 11 czerwca 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.), zezwolił na realizację inwestycji drogowej: "Budowa drogi dojazdowej do przystanku A. "[...]", polegającej na przebudowie istniejącej ul. S. na odcinku od skrzyżowania z ul. K. północna do granicy opracowania infrastruktury towarzyszącej A. [...]. Zadanie 1.2. Dojazd do przystanku K.." Inwestycją tą objęto nieruchomości w liniach rozgraniczających teren pasa drogowego: obręb [...] działki nr [...]-[....] oraz nieruchomości objęte obowiązkiem przebudowy istniejącej infrastruktury technicznej oraz dróg innej kategorii: obręb [....] działki nr [...]-[...]. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Z. L., P. L. i T. L., w jednobrzmiących pismach z dnia 2 października 2014 r., wnieśli o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 77 § 4 kpa, postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia 11 czerwca 2014 r. z uwagi na niedostarczenie im zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Uzasadniając złożony wniosek, wskazali oni, że decyzją Prezydenta Miasta z dnia 11 czerwca 2014 r. objęte zostały działki nr [...]-[...], obręb [...] w G. położone przy ul. S. i P., które są ich współwłasnością a mimo to nie zostali oni powiadomieni o wszczęciu postępowania w sprawie wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Zawiadomienie wysłane zostało do nieżyjącego M. L., który to on figurował jako właściciel działek w katastrze nieruchomości. Wnioskujący wyjaśnili, że ich rodzice M. i R. L., na mocy postanowienia Sądu Rejonowego sygn. akt XII Ns 141/07 z dnia 19 października 2007 r., nabyli do wspólności majątkowej, przez zasiedzenie, nieruchomość położoną w G. przy ul. P. i S. złożoną z działek nr [...]-[...].
Działki te stanowią część działek o [...]-[...] (sprawa z wniosku R. i M. L. z udziałem Gminy Miasta). W 2012 r., na wniosek Gminy Miasta, z udziałem Skarbu Państwa – Prezydenta odbyła się sprawa o stwierdzenie nabycia spadku po M. L. Ustalenie spadkobierców, jako stron postępowania, miało być zagadnieniem wstępnym w sprawie prowadzonej przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, na wniosek Prezydenta Miasta o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody stwierdzającej nieodpłatne nabycie przez Gminę działki nr [...] (której częścią jest działka nr [...]). Postanowieniem Sądu Rejonowego sygn. akt XII Ns 2617/11 z dnia 27 marca 2013 r. spadek po M. L. nabyli: żona R. L., syn T. L., córka Z. L. oraz syn P. L. Tak więc, zarówno Prezydent Miasta, jak również Gmina Miasta, posiadali wiedzę o śmierci M. L., co więcej byli oni w posiadaniu informacji o aktualnych współwłaścicielach nieruchomości.
Ponadto, z przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków wynika, że Prezydent zobowiązany jest do prowadzenia na terenie powiatu aktualnej tj. zgodnej z dostępnymi dokumentami i materiałami źródłowymi ewidencji gruntów. Co więcej, z art. 220 § 1 kpa wynika, że organ administracji publicznej nie może żądać zaświadczeń ani oświadczeń na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, jeżeli znane są one organowi z urzędu lub możliwe są do ustalenia przez organ. Dlatego też to wnioskujący powinni zostać zawiadomieni o wszczęciu postępowania mającego na celu wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, która obejmuje działki będące ich współwłasnością.
Dodatkowo, wnioskujący wnieśli o wyłączenie działki nr [...] z projektowanego pasa drogowego i pozostawienie jej w ich własności wskazując, że na działce tej istnieje zieleń funkcyjna, która chroni istniejący sad i ogród przed negatywnymi oddziaływaniami komunikacyjnymi. Przejęcie tej nieruchomości przez Gminę jest całkowicie nieuzasadnione potrzebami utrzymania i funkcjonowania przebudowanej ul. S. Jednocześnie, wnioskujący wnieśli o zniesienie rygoru natychmiastowej wykonalności nadanego decyzji Prezydenta w celu zapobieżenia bezprawnemu przejęciu nieruchomości i niedopuszczenia do dewastacji istniejącej zielni funkcjonalnej.
Prezydent Miasta uznając, że wniosek o wznowienie zawiera przyczynę wznowienia oraz, że został zachowany termin, o którym mowa w art. 148 § 2 kpa, postanowieniem z dnia 18 listopada 2014 r., wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia 11 czerwca 2014 r. nr [...].
Następnie, decyzją z dnia 8 stycznia 2015 r., wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa, Prezydent odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 11 czerwca 2014 r. W jego ocenie bowiem zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jak i o wydanej w dniu 11 czerwca 2014 r. decyzji było skuteczne i nastąpiło z zachowaniem zasad określonych w ustawie o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Z art. 11d ust. 5 tej ustawy wynika, że organ prowadzący postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej zobowiązany jest dokonać zawiadomień i doręczeń na adres wskazany w katastrze nieruchomości, którego funkcję pełni ewidencja gruntów i budynków. Z art. 11d ust. 6 ustawy wynika, że również oznaczenie nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej następuje według katastru nieruchomości a nie według księgi wieczystej.
Właściciel nieruchomości zobowiązany jest zaś, na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, do niezwłocznego złożenia wniosku o ujawnienia swego prawa w księdze wieczystej. Prezydent wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie, wypis z katastru (ewidencji gruntów), sporządzony na dzień złożenia wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, wykazywał, że właścicielami działek nr [...]-[...], obręb [...] są M. L. i R. L., oboje zamieszkali w G. przy ul. P., stąd też zawiadomienie z dnia 14 kwietnia 2014 r. zostało skierowane właśnie do tych osób i na adres wskazany w katastrze. Dlatego też, w ocenie Prezydenta, brak jest podstaw do uchylenia decyzji z dnia 11 czerwca 2014 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa.
Od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 8 stycznia 2015 r. odwołania wnieśli Z. L., a także T. L. i P. L., zarzucając, że decyzja Prezydenta Miasta wydana została z naruszeniem: art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa. Prezydent rozpatrując ich wnioski z dnia 2 października 2014 r. nie wziął bowiem pod uwagę, że złożone zostały z powołaniem się na art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 77 § 4 kpa a także z powołaniem się na art. 220 § 1 kpa. Prezydent nie uwzględnił, że ich prawo do spadku zostało bezpośrednio przed Prezydentem Miasta i Gminą Miasta wykazane a tym samym, że podmioty te były w posiadaniu informacji o śmierci M. L. oraz o jego spadkobiercach.
Dodatkowo, odwołująca się Z. L. wskazała, że okoliczność ta stanowi podstawą do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 7 kpa. T. L. i Z. L. podnieśli również, że sporna działka nigdy nie należała do pasa drogi i w związku z tym niemożliwa jest przebudowa drogi na tej działce, gdyż jest to sprzeczne z zakresem inwestycji "polegającej na przebudowie istniejącej ul. S.".
Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 8 stycznia 2015 r. W ocenie Wojewody nie można bowiem stwierdzić, aby odwołujący się nie brali udziału w postępowaniu o wydanie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 11 czerwca 2014 r. z niezawinionych przez siebie powodów. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania w stosunku do właścicieli nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...]-[...], zostało doręczone na adres wskazany w katastrze nieruchomości, a którym jako właściciele figurowali R. i M. L. Skoro zaś organ, w myśl ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zobligowany jest doręczyć zawiadomienia o wszczęciu postępowania na adres podany w katastrze nieruchomości a odwołujący się nie dopełnili ciążącego na nich, z mocy art 22 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, obowiązku aktualizacji zawartych w nim danych nie można mówić o braku ich winy.
Oceny tej nie zmienia fakt, że zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 i 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne sądy przekazują właściwemu staroście odpisy prawomocnych orzeczeń sądowych w sprawach o własność nieruchomości lub jej części, w szczególności dotyczących nabycia prawa do spadku a starosta, niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia ich otrzymania, wpisuje dane z nich wynikające do ewidencji gruntów i budynków oraz do rejestru cen i wartości nieruchomości w zakresie wynikającym z tej ewidencji lub rejestru. Jednocześnie Wojewoda uznał, że postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone zgodnie z wymogami art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa. Prezydent wziął bowiem pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz podnoszone przez wnioskujących kwestie, po czym odniósł się do nich w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Prezydent nie naruszył ponadto dyspozycji art. 77 § 4 kpa, gdyż fakt posiadania przez organ I instancji informacji na temat aktualnych właścicieli działek nr [...]-[...] nie powodował, aby organ ten był uprawniony do wysłania zawiadomienia o wszczęciu postępowania niezgodnie z przepisami ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.
W ocenie Wojewody, w niniejszym postępowaniu, nie doszło również do naruszenia art. 200 § 1 kpa, albowiem przepis ten dotyczy postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń i nie znajdował zastosowania w sprawie będącej przedmiotem wniosku.
W jednobrzmiących skargach wniesionych do Sądu skarżący Z. L. i P. L. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta. Skarżący zarzucili, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 i art. 107 § 3 kpa, poprzez niezebranie i nieocenienie całokształtu materiału dowodowego oraz nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu. Organ odwoławczy nie odniósł się bowiem do wskazanej w odwołaniu sytuacji opisanej w art. 145 § 1 pkt 7 kpa a także nie przedstawił przekonujących argumentów na to, że organ I instancji nie naruszył art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa. Nieprzesłanie zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej aktualnym właścicielom nieruchomości, którzy wykazali prawo do spadku, stanowi o wystąpieniu okoliczności, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 jak i w art. 145 § 1 pkt 7 kpa.
Obowiązek ten wynika bowiem z art. 11d ust. 5 i 7 w zw. z art. 8 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Nieporozumieniem jest zaś wykazywanie przez organy orzekające, że specustawa drogowa nakłada obowiązek przesłania zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości a więc "adresowi". Ponadto, w ocenie skarżących, w sprawie zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 77 § 4 kpa, gdyż organ prowadzący postępowanie był w posiadaniu informacji o śmierci M. L. oraz o aktualnych adresach współwłaścicieli. W dalszej części skargi skarżący przedstawili zarzuty co do decyzji Prezydenta Miasta z dnia 11 czerwca 2014 r. Podnieśli, że przebudowa ul. S. powinna odbywać się wyłącznie w obrębie istniejącego pasa drogowego a tym samym przejęcie działki budowlanej nr [..] (znajdującej się poza pasem drogowym) na własność przez Gminę na podstawie tej decyzji narusza prawo.
Nie jest to również uzasadnione żadnym celem publicznym ani potrzebami funkcjonowania drogi gminnej – ul. S. Co więcej, konieczność taka nie wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 3 marca 1999 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.
W odpowiedziach na skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie, w pełni podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Kontrolowana decyzja Wojewody, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta z dnia 8 stycznia 2015 r., wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa.
Decyzje te wydane zostały po wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 11 czerwca 2014 r. na skutek wniosków złożonych przez Z. L., P. L. i T. L. Postanowienie o wznowieniu postępowania, które wydawane jest na podstawie art. 149 § 1 kpa, otwiera postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, którego przedmiotem jest ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wadliwości wyliczonych w art. 145 § 1, czy występuje przesłanka z art. 145a § 1 lub czy występuje przesłanka z art. 145b § 1 kpa oraz - w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej (zob. B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 576 – 577).
Jeżeli więc organ rozpoznający wniosek o wznowienie postępowania ustali, że w sprawie nie występuje żadna z podstaw wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 kpa, nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy głównej i wydaje decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Jeżeli zaś organ ten stwierdzi, że podstawa wznowienia postępowania występuje, przechodzi do merytorycznej oceny sprawy i bada wpływ zaistniałej podstawy wznowienia na rozstrzygnięcie sprawy. Zgodnie bowiem z treścią art. 149 § 2 kpa postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.
W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy błędnie uznały, że w niniejszej sprawie zachodziła podstawa do wydania decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa a więc do odmowy uchylenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia 11 czerwca 2014 r. z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa.
Z okoliczności sprawy wynika bowiem, że w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta z dnia 11 czerwca 2014 r. wystąpiła okoliczność, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa tj. strony bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu.
Podstawa wznowieniowa opisana w art. 145 § 1 pkt 4 kpa opiera się na dwóch przesłankach: po pierwsze – na fakcie niebrania udziału przez stronę w postępowaniu a po drugie – na braku winy strony. Powołanie się więc przez wnioskujących na ten przepis wymaga ustalenia, czy domagający się wznowienia powinni być stroną postępowania toczącego się w trybie zwykłym oraz jeśli nie brali w nim udziału to czy nastąpiło to bez ich winy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 111/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z. L., P. L. i T. L. powinni zostać uznani za strony postępowania, w którym Prezydent Miasta wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej: "Budowa drogi dojazdowej do przystanku A. "[...]", polegającej na przebudowie istniejącej ul. S. na odcinku od skrzyżowania z ul. K. północna do granicy opracowania infrastruktury towarzyszącej A. [...]. Zadanie 1.2. Dojazd do przystanku [...]."
Art. 11d ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wskazuje, że wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wysyłają zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości (aktualnie ewidencji gruntów), a w przypadku, o którym mowa w art. 11a ust. 2, wojewodom albo starostom, na których obszarze właściwości znajdują się nieruchomości lub ich części objęte wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, oraz zawiadamiają pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym, a także w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów i w prasie lokalnej. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne.
Z treści powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że stronami postępowania o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej są poza inwestorem, właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których ma być prowadzona inwestycja, natomiast "pozostałymi stronami" są podmioty mające inne prawa rzeczowe do nieruchomości znajdujących się w obszarze objętym liniami rozgraniczającymi projektowanej drogi publicznej oraz publiczne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające nieruchomości publiczne w trwałym zarządzie.
Ponadto, stronami postępowania są także właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości położonych poza obszarem znajdującym się w liniach rozgraniczających projektowanej drogi, ale w stosunku do których ustala się w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej ograniczenia w korzystaniu z tych nieruchomości ze względu na konieczność dokonania przebudowy sieci uzbrojenia terenu i przebudowy innych dróg publicznych na podstawie art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. e-g specustawy.
Inwestycja drogowa, na której realizację zezwolił Prezydent Miasta w decyzji z dnia 11 czerwca 2014 r., miała być prowadzona m.in. na działkach nr [...]-[...]. W toku postępowania Prezydent Miasta ustalił krąg strona i dokonywał doręczeń ujawnionym w ewidencji gruntów właścicielom na adresy wskazane w tejże ewidencji. W szczególności zaś za strony uznano na podstawie ewidencji R. L. i M. L. Wskazać przy tym należy, że doręczeń dla R. L. i M. L. dokonywano w toku tego postępowania jedną przesyłką. Doręczenia dokonywane w taki sposób były nieprawidłowe, jako że w toku postepowania administracyjnego doręczenia powinny być dokonywane każdemu z małżonków oddzielnie, a nie jedną przesyłką, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie w postępowaniu zwyczajnym przed organem I instancji.
Już po zakończeniu tego postępowania ujawniła się jednakże okoliczność, że zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w dniu wydawania przez Prezydenta decyzji zezwalającej na realizację tej inwestycji właścicielami tych działek byli R. L. oraz Z. L., T. L. i P. L. Postanowieniem Sądu Rejonowego sygn. akt XII Ns 141/07 z dnia 19 października 2007 r. R. i M. L. nabyli do wspólności majątkowej, przez zasiedzenie, nieruchomość położona w G. przy ul. P. i S. złożoną z działek nr [...]-[...]. Po śmierci M. L., na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego sygn. akt XII Ns 2617/11 z dnia 27 marca 2013 r. spadek po zmarłym nabyli R. L., T. L., Z. L. oraz P. L. W postępowaniu wznowieniowym okoliczności tej nie można było pominąć z powołaniem się wyłącznie na tryb postępowania określony w ustawie.
Podkreślić bowiem należy, że o tym, kto jest stroną w postępowaniu o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej przesądza tytuł prawny do nieruchomości a nie, jak błędnie przyjęły orzekające w niniejszej sprawie organy, dane zawarte w katastrze nieruchomości. Powiadomienie właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o toczącym się postepowaniu przez wysłanie korespondencji na adres podany w ewidencji ma charakter wykonawczy i nie może przesądzać o tym, kto jest lub powinien być stroną toczącego się postępowania. Przyjęcie przez racjonalnego ustawodawcę uproszczonego trybu ustalania stron i doręczania im korespondencji na adres wskazany w ewidencji gruntów i budynków oparte jest na przekonaniu, że ewidencja ta prowadzona jest w sposób zgodny z prawem, tj. że zawarte w niej dane są aktualne i odpowiadają rzeczywistemu stanowi rzeczy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 111/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W konsekwencji stwierdzić należy, że orzekające w niniejszej sprawie organy błędnie nie uznały Z. L., P. L. i T. L. za strony postępowania prowadzonego w celu wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej: "Budowa drogi dojazdowej do przystanku A. "[...]"(...)". Pominięcie tych osób w postepowaniu spowodowało, że nie zapewniono im czynnego udziału w tym postępowaniu: nie zostało im doręczone zawiadomienie o wszczęciu postępowania, nie zostali on powiadomieni o podejmowanych w toku postępowaniach czynnościach ani też o wydaniu w dniu 11 czerwca 2014 r. decyzji kończącej to postępowanie.
Jednocześnie, wbrew stwierdzeniom organów obu instancji, uznać należy, że Z. L., P. L. i T. L. nie ponoszą winy w związku z niewzięciem udziału w tym postępowaniu. Winy takiej nie można w szczególności wyprowadzić z tego, że w odniesieniu do ich nieruchomości nie zaktualizowano wpisu do ewidencji, ponieważ obowiązek aktualizacji nie należy do właścicieli nieruchomości (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 111/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Obowiązek dokonania prawidłowych wpisów w ewidencji gruntów i budynków, na dzień wydawania przez Prezydenta Miasta decyzji z dnia 11 czerwca 2014 r., obciążał właściwe organy, sądy, kancelarie notarialne i starostę.
Nie sposób zarzucić zawinienia komukolwiek w przypadku zaniedbania przez wymienione podmioty dokonania wpisu w stosownym czasie lub we właściwy sposób (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 537/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Art. 23 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2014 r., poz. 897 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydawania przez Prezydenta Miasta decyzji z dnia 11 czerwca 2014 r., stanowił bowiem, że właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne przesyłają staroście odpisy prawomocnych decyzji i orzeczeń oraz odpisy aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji, orzeczenia lub sporządzenia aktu notarialnego. Obowiązek powiadomienia starosty obciąża w takim przypadku notariusza sporządzającego akt notarialny nabycia prawa użytkowania wieczystego.
Z kolei, zgodnie z § 44 pkt 2 rozporządzenia ministra rozwoju regionalnego i budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. (Dz.U. Nr 38, poz. 454) do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy m.in. utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowym, a z § 46 wynika, iż dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek, lecz z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z aktów notarialnych, Natomiast § 47 pkt 1 stanowi, iż aktualizacji operatu ewidencyjnego dokonuje się niezwłocznie po uzyskaniu przez starostę odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody a także poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta.
Ponownie rozpoznając wnioski o wznowienie orzekające organy uwzględnią ocenę prawną przedstawioną przez Sąd i przeprowadzą wznowione postępowanie z udziałem pominiętych stron w ramach którego ocenią zgłaszane przez nich merytoryczne zarzuty do decyzji Prezydenta Miasta z dnia 11 czerwca 2014 r, a następnie podejmie odpowiednie do ustaleń rozstrzygnięcie. Uznanie bowiem, że postępowanie, którego wznowienia strona żąda, dotknięte jest jedną z okoliczności wskazanych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 kpa, umożliwia przeprowadzenie postępowania mającego na celu ustalenie wpływu tej okoliczności na rozstrzygnięcie sprawy.
O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł zaś w punkcie 2 i 3 wyroku na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.