Uzasadnienie
3 II SA/Gd 3133/02
Uzasadnienie
Rozkazem personalnym nr [...] z dnia 29 października 2002 r. Komendant Miejski Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (j.t. Dz.U. Nr 7 z 2002 r., poz. 58 ze zm.) zwolnił – z dniem 18 listopada 2002 r. – ze służby w Policji podkomisarza W. Ś., mł. specjalistę Sekcji II Wydziału kryminalnego KM Policji.
Z rozkazu wynika, że W. Ś. uprawniony był do wynagrodzenia w 06 grupie uposażenia zasadniczego 1.450 zł mnożnikiem 1,11 kwoty bazowej 1.303,57 zł i dodatku służbowego 85 zł/ mies, oraz – do świadczeń pieniężnych określonych w art. 114 ust. 1 i art. 117 ustawy o Policji i nagrody rocznej za 2002 r. w wys. 10/12 pełnego wymiaru.
Zaskarżoną decyzję – nakazem personalnym nr [...] z dnia 15 listopada 2002 r. Komendant Wojewódzki Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 KPA utrzymał opisany rozkaz w mocy.
Z uzasadnienia decyzji wynika, że W. Ś. zgodnie z orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW i A w G. z dnia 8 lipca 2002 r., uznany został całkowicie niezdolnym do służby w Policji i zaliczony do III grupy inwalidów w związku ze służbą w Policji. Datę zwolnienia ustalono w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 ustawy o Policji.
W związku z zarzutami podniesionymi w odwołaniu, organ odwoławczy przedstawił w uzasadnieniu tok postępowania poprzedzającego rozkaz o zwolnieniu z Policji
W. Ś..
Mianowicie w 1999 r. w związku z reorganizacją, likwidacji uległo stanowisko młodszego specjalisty, na którym pracował odwołujący się. Od mianowania na niższe stanowisko – dyżurnego komisariatu Policji W. Ś. odwołał się, a wyrokiem NSA OZ w G. z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SA/Gd 2226/99 rozkazy personalne przeniesienia na niższe stanowisko służbowe uchylono.
Wobec braku możliwości mianowania W. Ś. na stanowisko równorzędne i niewyrażenia zgody na mianowanie na żadne z proponowanych stanowisk w dniu 3 grudnia 2001 r. wydano rozkaz personalny o zwolnieniu W. Ś. ze służby w Policji. Rozkaz ten został uchylony przez organ II instancji, ale w związku z częstymi i długotrwałymi chorobami W. Ś. skierowany został na badania komisji lekarskiej, której orzeczenie – o niezdolności do służby – skutkuje zwolnieniem ze służby w Policji.
W chwili zwolnienia W. Ś. zajmował stanowisko młodszego specjalisty i zgodnie z zapisami Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 września 2000 r. pobierał wynagrodzenie w 06 grupie uposażenia zasadniczego.
W odwołaniu od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji z dnia 29 października 2002 r. W. Ś. wnosił o naprawienie wszystkich krzywd wyrządzonych odwołującemu się na przestrzeni ostatnich lat, a w szczególności – zapewnienie stanowiska jak też stopnia zgodnie z wysługą lat. Z orzeczeniem o zwolnieniu ze służby w Policji W. Ś. zgadzał się, gdyż nastąpiło to w myśl orzeczenia komisji lekarskiej.
W skardze do NSA W. Ś. wniósł o uchylenie rozkazów personalnych organów obu instancji jako niezgodnych z prawem, zobowiązanie Komendanta Miejskiego Policji do realizacji wyroku NSA z dnia 26 lipca 2002 r., zasądzenie od Komendanta Wojewódzkiego Policji wyrównania wynagrodzenia za ostatnie pięć lat służby zgodnie ze stanowiskiem i stopniem jaki byłby skarżący otrzymał, gdyby przełożeni działali zgodnie z prawem oraz – ustalenie świadczenia emerytalnego ze stopnia podinspektora i stanowiska nie niższego niż Zastępca Naczelnika Wydziału KWP oraz – zasądzenie kosztów.
Uzasadniając zarzuty i wnioski skargi W. Ś. podniósł, że Komendant Miejski Policji nie wykonał obowiązku wynikającego z wyroku NSA, a mimo bardzo dobrej opinii służbowej z dnia 24 maja 1999 r. skarżący nie został mianowany na stanowisko wyższe, rzekomo z uwagi na toczące się postępowanie karne.
Takie działania naruszają przepisy Konstytucji RP (art. 42 ust.
- 3) i rozporządzenia MSW i A z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych (Dz.U. Nr 4, poz. 14 z 1998 r.).
W trakcie służby skarżący był wielokrotnie bezzasadnie pozbawiony premii i awansów. Gdyby był prawidłowo oceniany i awansowany osiągnąłby – biorąc pod uwagę okres służby – dochodzony skargą stopień. Wobec powyższego żądanie zadośćuczynienia i naprawienia szkody przez Komendanta Wojewódzkiego Policji jest uzasadnione, a stan prawny daje podstawy do zgłoszonych wniosków.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Na rozprawie z dnia 13 stycznia 2005 r. skarżący podtrzymał skargę w części, kwestionując rozkazy personalne o zwolnieniu z Policji jedynie co do grupy uposażenia i stanowiska, z jakiego został zwolniony. Wyjaśnił, że porównując się z kolegami, z którymi rozpoczynał służbę, przyjmuje, że powinien osiągnąć stopień podinspektora i z takiego winien być zwolniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Granice sprawy rozpatrywanej przez sąd administracyjny określone są granicami zaskarżonej decyzji administracyjnej.
W niniejszej sprawie ocenie zgodności z prawem podlegały rozkazy personalne o zwolnieniu skarżącego W. St. Ś. ze służby w Policji (pkt 1 skargi z dnia 10 grudnia 2002 r.) albowiem żądania: realizacji wyroku NSA z dnia 26 lipca 2002 r. i zasądzenia od Komendanta Policji wyrównania wynagrodzenia za ostanie pięć lat służby zgodnie ze stanowiskiem i stopniem, na jakie skarżący mógłby zostać awansowany (pkt 2 i 3 skargi) są, w okolicznościach sprawy, bezzasadne.
Wskazywany przez skarżącego wyrok NSA z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 2226/99 uchylał zaskarżone rozkazy personalne przeniesienia W. Ś. na niższe stanowisko służbowe z uwagi na naruszenie przepisów postępowania w sposób mający wpływ na wynik sprawy, w konsekwencji czego sprawa była ponownie rozpatrywana w organach Policji.
Z uzasadnienia decyzji odwoławczej w niniejszej sprawie wynika, że podjęto procedurę mianowania podkomisarza W. St. Ś. na stanowisko służbowe w nowych strukturach co nie zostało zrealizowane do chwili zwolnienia skarżącego ze służby w związku z orzeczeniem komisji lekarskiej o niezdolności do służby.
Skarżący zgodził się zarówno z orzeczeniem komisji lekarskiej jak i ze zwolnieniem ze służby w Policji (vide – protokół z rozprawy z dnia 13 stycznia 2005 r.).
Zgodnie zatem z przepisami art. 41 ust. 1 i 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i § 22 rozporządzenia MSW i A z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. Nr 151, poz. 1261 z 2002 r.) rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby, zawierał m.in. grupę zaszeregowania ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego, przyznane dodatki do uposażenia (w tym – określonych w art. 114 ust. 1 i 117 ustawy) oraz – określenie uprawnienia do nagrody rocznej (§ 22 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 rozporządzenia jw.).
Skarżący nie zarzuca, że rozkaz personalny nr 1000 Komendanta Miejskiego Policji z dnia 29 października 2002 r. określa błędnie wymienione w nim składniki wynagrodzenia, a więc – nie zarzuca niezgodności z prawem zaskarżonych rozkazów personalnych, wbrew sformułowaniu pkt 1 skargi z dnia 10 grudnia 2002 r., lecz zarzuca, że nie został – w trakcie służby w Policji – awansowany na stopień nie niższy niż zastępca naczelnika wydziału KW Policji.
Zarzut taki nie mieści się w granicach niniejszej sprawy, podobnie jak żądanie zasądzenia wyrównania wynagrodzenia.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skargę W. St. Ś., jako nieuzasadnioną, oddalił na podstawie art. 151 cyt. na wstępie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (publ. jw.).