Uzasadnienie
M. R. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wskazał, że ma na utrzymaniu czteroosobowa rodzinę, tj. chorą niepracującą żonę, chorego syna obecnie przebywającego w szpitalu psychiatrycznym oraz drugiego syna, który jest zgłoszony w urzędzie pracy jako osoba szukająca pracy. Skarżący podkreślił, że obecnie jest chory na zakrzepicę żył i nie posiada środków do życia. Wspólne gospodarstwo domowe prowadzi niepracująca żona (54 lata), chory syn Robert (30 lat) i syn Daniel (29 lat) poszukujący pracy. Rodzina posiada dom o pow. 104 m2. Jedynym dochodem rodziny wedle oświadczenia jest dochód z działalności gospodarczej w wysokości 1500 zł miesięcznie.
W związku z powziętymi wątpliwościami, co do stanu majątkowego i sytuacji zarobkowej skarżącego, na podstawie art. 255 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pismem z dnia 25 lipca 2011 r. (doręczonym pełnomocnikowi strony w dniu 8 sierpnia 2011 r.), wezwano skarżącego do przedłożenia – w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania – szeregu dokumentów źródłowych i złożenia wskazanych oświadczeń.
W odpowiedzi skarżący oświadczył, że zarówno on jak i małżonka rachunków i lokat bankowych nie posiadają, podtrzymał także oświadczenia o braku pracy dla żony i syna oraz o chorobie syna Roberta i braku jakichkolwiek jego dochodów.
Przedłożone zeznanie podatkowe małżonków R. za 2010r. świadczy o tym, iż oboje małżonkowie uzyskiwali dochody z różnych źródeł: działalności gospodarczej, ze stosunku pracy oraz innych źródeł. Skarżący prowadzi działalność polegającą na świadczeniu usług w zakresie blacharstwa i lakiernictwa samochodowego. Z zaświadczenia z ZUS wynika, że M. R. jest ubezpieczony z tytułu prowadzenia działalności od 15 maja 2003r., zaś jego żona została zgłoszona do wspólnego ubezpieczenia zdrowotnego od dnia 28 kwietnia 2011r. oraz że R. R. nie jest uprawniony do żadnych świadczeń z ZUS.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym- zwanej dalej P.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 127 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.), gdy zaś wykaże tylko, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) wówczas referendarz może przyznać mu prawo pomocy w zakresie częściowym.
Na mocy art. 255 P.p.s.a. w sytuacji gdy oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Czynności określone w tym przepisie podejmowane są po to, aby umożliwić stronie należyte uzasadnienie i udokumentowanie wniosku o przyznanie prawa pomocy. W konsekwencji podmiot wezwany do uzupełnienia oświadczenia winien z należytą starannością wypełnić treść sądowego wezwania, gdyż jak już wyżej wskazano to w interesie strony leży przedstawienie informacji służących uzyskaniu prawa pomocy.
Skarżący jednak nie zastosował się w pełni do wystosowanego wezwania bowiem nie przedstawił wszystkich wskazanych w wezwaniu dokumentów, uniemożliwiając tym samym pełną ocenę jego rzeczywistego stanu majątkowego. Skoro zatem strona uchyliła się od przedstawienia wskazanej w wezwaniu sądowym dokumentacji to powinna liczyć się z tym, że referendarz nie będzie miał wystarczających podstaw do przyznania jej prawa pomocy.
Przede wszystkim skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów świadczących o tym że nie zarobkuje on, ani nikt z jego rodziny. Same oświadczenia to za mało. Za nieprawdziwe uznaje referendarz oświadczenia o nieposiadaniu przez małżonków rachunków bankowych, gdyż z racji prowadzenia działalności przez oboje małżonków przepisy prawa wymagają posiadania rachunku bankowego na potrzeby działalności. I taki numer rachunku musi być także podany w urzędzie skarbowym. Skarżący oświadczył zatem nieprawdę celem zatajenia stanu środków posiadanych przez rodzinę. Dodatkowo uchylił się od obowiązku nałożonego zarządzeniem referendarza przedstawienia wyciągów z posiadanych rachunków.
Zdaniem referendarza skarżący nie wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania mu dobrodziejstwa procesowego, w postaci zwolnienia go od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Nie zostały wykazane, ani nawet uprawdopodobnione okoliczności, iż skarżącego nie stać na prowadzenie niniejszej sprawy. Zaś przedstawione dokumenty wskazujące, iż koszty utrzymania posiadanych nieruchomości są znaczne i opłacane na bieżąco dodatkowo potwierdzają, że rodzina albo posiada oszczędności albo stałe dochody. Dodatkowo z decyzji w sprawie podatku od nieruchomości wynika, ze skarżący posiada dwie nieruchomości zabudowane: przy ul. K. działkę i budynek mieszkalny oraz przy ul. K. działkę o pow. 667 m2 oraz budynki przeznaczone na działalność gospodarczą o pow. 239 m2.
Wskutek składania oświadczeń sprzecznych z przedłożonymi dokumentami w sprawie mnożą się wątpliwości dotyczące rzeczywistej sytuacji finansowej i zarobkowej rodziny skarżącego. Do czasu jednoznacznego ustalenia, iż rzeczywiście skarżący nie posiada środków na opłacenie kosztów prowadzenia niniejszej sprawy nie jest możliwe przyznanie wnioskowanego prawa pomocy. I ustalenie takie nie może opierać się jedynie na oświadczeniach skarżącego, musi znajdować oparcie także w dokumentach.
Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.