Uzasadnienie
3 II SA/Gd 3144/02
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 8 listopada 2002 r. Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 KPA oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 25 ust. 11, art. 23 w zw. z art. 25 ust. 12, art. 24 ust. 2, art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (j.t. Dz.U. Nr 6, poz. 56 z 2001 r. ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 7 października 2002 r. w sprawie uznania J. B. i za osobę bezrobotną od dnia 1 października 2002 r. i przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 02.10.2002 r. w wysokości 80% podstawowej wysokości zasiłku na okres uzupełniający do 14 listopada 2002 r.
Jak wynika z uzasadnień decyzji organy przyjęły, iż J. B., rejestrując się ponownie w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 1 października 2002 r. uzyskała status osoby bezrobotnej, spełniła warunki określone w art. 25 ust. 11 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu do uzyskania zasiłku na okres skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego.
Przed ostatnią rejestracją J. B. zatrudniona była na 1/2 etatu w Nadleśnictwie N. w czasie od 01.04.2001 r. do 30.09.2001 r. oraz w pełnym wymiarze czasu pracy w firmie "A" PPHU P. w czasie od 01.03.2002 r. do 31.03.2002 r. i – w "B" S.C. "C" w K. od 01.04.2002 r. do 30.09.2002 r.
Ponieważ J. B. poprzednio pobierająca zasiłek dla bezrobotnych utraciła status bezrobotnego na czas krótszy niż 365 dn. z powodu podjęcia zatrudnienia nabyła przy aktualnej rejestracji prawo do zasiłku na okres skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego (tak organ I instancji).
Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że strona nie udokumentowała jakie wynagrodzenie uzyskiwała w Nadleśnictwie N. (a w szczególności – czy ponad 760 zł miesięcznie), a niezależnie od ewentualnego spełnienia przez stronę warunków z art. 23 w zw. z art. 25 ust. 12 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, możliwe jest jedynie przyznanie stronie prawa do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku.
Zatem J. B. może nabyć prawo do zasiłku dla bezrobotnych na okres 12 miesięcy pomniejszony o wcześniejsze okresy jego pobierania tj. okresy od 11.10.2000 r. do 31.03.2001 r. i od 03.10.2001 r. do 28.02.2002 r.
Ponieważ strona udokumentowała krótszy niż 5-letni okres uprawniający do zasiłku przysługuje jej zasiłek w wysokości 80% kwoty zasiłku określonej w art. 24 ust. 1 ustawy.
Od dnia 01.09.2002 r. jest to kwota 498,20 zł.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji i w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. B. wniosła o uchylenie decyzji w części orzekającej o przyznaniu stronie zasiłku na okres uzupełniający podnosząc, że w okresie 18 miesięcy przed ostatnią rejestracją skarżąca pozostawała w zatrudnieniu przez 367 dni, spełniła przesłanki uprawniające bezrobotnego do pobierania zasiłku, a więc zgodnie z art. 23 ust. 2 i ust. 5 ma prawo wyboru podstawy przyznania zasiłku.
Taka praktyka stosowana jest w innych Urzędach Pracy. Stosowanie do przypadku skarżącej ust. 11 art. 25 ustawy jest nieuzasadnione.
Do skargi dołączona została informacja z Nadleśnictwa N. w P. o wysokości wynagrodzenia J. B. w 2001 roku.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skarga zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ rozpatrujące sprawę organy administracji publicznej dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W szczególności, jak wynika z akt, w tym – z uzasadnienia decyzji organu II instancji, które zawierało błędy wskazujące na automatyczne kopiowanie tekstu uzasadnienia z innej sprawy, organy nie odniosły do konkretnych okoliczności i zarzutów strony.
W szczególności skarżąca w odwołaniu i w skardze do NSA podnosiła, że: "w okresie ostatnich 18 miesięcy 367 dni pozostawała w zatrudnieniu" (cyt. z odwołania na od decyzji organu I instancji), co wskazywałoby na możliwość spełnienia przez stronę warunków z art. 25 ust. 12 ustawy.
Nieuprawnione jest twierdzenie organu odwoławczego, iż "niemożliwe jest ustalenie, czy strona legitymuje się okresem zatrudnienia wynoszącym co najmniej 365 dni z wynagrodzeniem wynoszącym co najmniej najniższe wynagrodzenie w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację" (cyt. z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego), gdyż strona dołączyła do skargi dokument wskazujący na wysokość wynagrodzenia w Nadleśnictwie N., zatem nie było przeszkód, by okoliczność tą udowodniła w trakcie postępowania administracyjnego (art. 23 ust. 6 ustawy).
Błędy w ocenie ustaleń faktycznych powiela organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę ponownie podając, że "w ciągu 18 miesięcy przed ostatnią rejestracją strona była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy przez okres krótszy niż co najmniej 365 dni", co jest twierdzeniem niewystarczającym dla oceny zaistnienia przesłanek z art. 23 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że organy orzekające uchybiły obowiązkom określonym w art. 7, 77 § 1 i 80 KPA, co prowadziło do uwzględnienia skargi na mocy art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Decyzje uchylono w części, w jakiej zostały zaskarżone, mając również na względzie art. 134 § 1 i 2 u o p p s a.
W toku ponownego rozpatrywania sprawy organy do spraw zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu prawidłowo ustalą stan faktyczny sprawy, a w uzasadnieniach decyzji szczegółowo przedstawią jego ocenę zgodnie z wymogami art. 107 § 1 i 3 KPA wyjaśniając przesłanki, jakimi kierowały się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia o prawie do zasiłku dla bezrobotnych J. B..