Uzasadnienie
Skarżący S. J. w skardze o wznowienie postępowania powołał dwie podstawy. Po pierwsze twierdził, że nie był należycie reprezentowany, gdyż mimo, iż cierpi na schorzenia takie jak "postępująca amnezja" i "zespół otępienia naczyniowego", powodujące zanik pamięci i niemożność samodzielnego wyartykułowania myśli i spostrzeżeń, nie był przed sądem administracyjnym zastępowany przez adwokata. Po drugie twierdził, że po wydaniu wyroku, mianowicie w dniu 5 lub 6 czerwca 2003 r. (skarżący wskazuje obie te daty) wykrył nowe okoliczności faktyczne ujawnione mu w piśmie Instytutu Pamięci Narodowej z dnia 28 maja 2003 r.
Zgodnie z art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten w przypadku skargi opartej na podstawie polegającej na pozbawieniu możności działania lub braku należytej reprezentacji liczy się od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy, zaś w przypadku skargi opartej na pozostałych podstawach liczy się go od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia.
Z powyższego wynika, że niewątpliwie skarżącemu upłynął termin do wniesienia skargi o wznowienie opartej na nowych okolicznościach faktycznych. Skarżący o nowych okolicznościach faktycznych dowiedział się w czerwcu 2003 r., zaś skarga o wznowienie została złożona (uwzględniając nadanie w urzędzie pocztowym) w dniu 4 lutego 2004 r. Skarżący co prawda wywodzi, iż skargę o wznowienie wniósł w terminie, jednakże wywody te nie są zasadne. Po pierwsze skarżący wywodzi, że za zachowaniem terminu do złożenia skargi przemawiają schorzenia, na które cierpi. Schorzenia te mogłyby ewentualnie uzasadniać przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jednakże skarżący reprezentowany przez adwokata wniosku takiego nie złożył.
Po drugie skarżący wywodzi, że "dowiedzenie się" o podstawie wznowienia "należy wykładać w ten sposób, że chodzi (...) o fakt dowiedzenia się, a nie o możliwość dowiedzenia się". W związku z tym twierdzi, że o podstawie wznowienie dowiedział się od adwokata, gdy przyszedł 14 stycznia 2004 r. zasięgnąć porady prawnej. Zatem, w ocenie skarżącego "dowiedzenie się" o podstawie wznowienia to uzyskanie informacji, że określone okoliczności można z prawnego punktu widzenia zakwalifikować jako podstawę wznowienia. Taka interpretacja jest oczywiście niezasadna. Podstawą wznowienia są fakty, o których strona postępowania dowiaduje się, a nie ich ocena. O faktach zaś skarżący dowiedział się w czerwcu 2003 r.
Jeżeli chodzi o zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie z uwzględnieniem drugiej podstawy wznowienia powołanej przez skarżącego, mianowicie nienależytej reprezentacji, to termin do wniesienia skargi też został w sposób oczywisty uchybiony. Spośród faktów, od zaistnienia których ustawa nakazuje liczyć termin do wniesienia skargi opartej na podstawie polegającej na pozbawieniu możności działania lub braku nienależytej reprezentacji, w niniejszej sprawie miało miejsce jedynie dowiedzenie się o wyroku przez skarżącego. Miało to miejsce w dniu 2 grudnia 2002 r., kiedy to doręczono skarżącemu odpis wyroku z dnia 7 listopada 2002 r. W niniejszej sprawie nie miała miejsce sytuacja, w której o wyroku dowiedziałaby się organ skarżącego lub jego przedstawiciel ustawowy. Pojęcie organu w przypadku osoby fizycznej nie funkcjonuje, zaś jeżeli chodzi o przedstawiciela ustawowego, to przede wszystkim wskazać należy, że nie jest nim adwokat ustanowiony przez stronę oraz, że w skardze o wznowienie postępowania nie podniesiono, aby skarżący był ubezwłasnowolniony.
Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że skarga o wznowienie postępowania została wniesiona po terminie i w związku z tym na mocy art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił ją.