Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańskuz 18 września 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 320/13

Uzasadnienie

Rada Miasta 30 czerwca 2009 r. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...], Obr. 15, przy ul. S. w W. Właścicielami działki nr [...] na mocy postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 12 marca 1999 roku, sygn. akt I Ns [...], jest I. P. wraz z mężem.

Wyrokiem z dnia 13 października 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 179/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Orzeczenie jest prawomocne.

Pismem z 13 stycznia 2013 r. I. P. wniosła o wymierzenie Prezydentowi Miasta grzywny w trybie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżąca podniosła, że Rada Miasta pozostaje w bezczynności nie podejmując działań zmierzających do uchwalenia planu dla działki nr [...].

W odpowiedzi na powyższą skargę Prezydent Miasta wniósł o jego oddalenie. Podkreślił, że uchwałą z 24 kwietnia 2012 r. przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta W. w ciągu ul. S. od ul. W. do ul. B. Projekt tego planu obejmuje także działkę nr [...] należącą do skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje

Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga jest, w przekonaniu Sądu, niedopuszczalna. Przepis art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2013 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Skarga na bezczynność jest zatem dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzję, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z powyższego przepisu wynika wprost, że skarga na bezczynność w przypadku aktów prawa miejscowego nie przysługuje.

Nie oznacza to, że w takiej sytuacji podmiot domagający się działania organu samorządu terytorialnego pozbawiony jest możliwości domagania się podjęcia takich działań przed sądem administracyjnym. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie z przepisem art. 101a. tej ustawy przepis art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. W przypadku planu miejscowego dotyczy to sytuacji, w których obowiązek uchwalenia planu wynika z przepisów odrębnych.

W przedmiotowej sprawie wyrokiem z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 179/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził nieważność uchwały dotyczącej uchwalenia miejscowego planu dla działki nr [...] w W. Efektem wyroku jest brak regulacji prawa miejscowego w odniesieniu do działki skarżącej. Jednakże nie można uznać, że takie postępowanie Rady Miasta stanowi o bezczynności, o jakiej mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, bowiem iż z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu art. 154 p.p.s.a. mamy do czynienia tylko wówczas, gdy właściwy organ po wydaniu przez sąd administracyjny wyroku, uwzględniającego m.in. na podstawie art. 147 § 1 skargę na akt lub czynność w zakresie określonym w art. 3 § 2 pkt 1-7 i uchylającego lub stwierdzającego nieważność zaskarżonego aktu lub czynności nie wydał stosownej czynności w powtórnym postępowaniu prowadzonym w wykonaniu wyroku sądu administracyjnego w terminach w prawie określonym.

W związku z powyższym, jeżeli stosownych terminów do wydania określonego aktu lub dokonania określonej czynności nie ma, nie można również zarzucać organowi, że pozostaje w bezczynności po wyroku sądu administracyjnego uwzględniającego skargę, uzasadniając skargę na podstawie art. 154 p.p.s.a. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia bezczynności w sytuacji, gdy żaden przepis nie przewiduje działania organu w określonym terminie.

Ponadto zgodnie z przepisem art. 154 § 1 w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Jedynym warunkiem dopuszczalności wniesienia takiej skargi jest uprzednie wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Oznacza to, że skarga podlega odrzuceniu, jeżeli strona nie wezwie organu do wykonania orzeczenia sądu lub załatwienia sprawy.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie wezwała Rady Miasta do wykonania wyroku, tym samym nie dopełniła warunku określonego w art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niezachowanie trybu wniesienia skargi stanowi natomiast podstawę odrzucenie skargi.

Z powyższych względów skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Stosownie do treści art. 232 § 1 p.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego, zatem należało orzec o zwrocie uiszczonego przez skarżącą wpisu.