Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 20 grudnia 2000 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 października 2000 r. nr [...] nakazującą E. G. rozbiórkę samowolnie wykonanego obiektu budowlanego pełniącego funkcję letniskową o konstrukcji drewnianej i w wymiarach 5,10 m x 4,80 m zlokalizowanego na działce nr [...] w B., gm. K. oraz przyległego do niego tarasu o wymiarach 5,10 m x 2,30 m. Organ odwoławczy przyjął dokonane przez organ I instancji ustalenia stanu faktycznego w świetle, których przedmiotowy domek letniskowy zbudowany został przez stronę w roku 1987, bez wymaganego prawen1 pozwolenia na budowę (mi. 28 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane). Zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy, zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia 3 lipca 1991 r. (Dz.Urz. [...]. [...].
Nr [...], poz. [...] ze zm.), działka nr [...] stanowi teren lasów (ozn. sym. RL). Tym samym powyższa lokalizacja jest niezgodna z planen1, co uzasadniało orzeczenie nakazu rozbiórki w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo Budowlane z 1974 r. Ustosunkowując się do zawartych w odwołaniu argumentów, organ odwoławczy stwierdził, że nie mogą stanowić one podstawy do uchylenia decyzji. Podniesiona bowiem okoliczność dotycząca opłacania podatku od nieruchomości nie może stanowić przesłanki do "zalegalizowania" budowy obiektu letniskowego.
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła E. G., zarzucając organom nadzoru budowlanego naruszenie art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że ciążył na niej obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżąca podniosła również, że w 1994 r. Gmina dokonała kontroli nieruchomości, na której skarżąca wzniosła domek letniskowy i nie zgłaszała jakichkolwiek zastrzeżeń do lokalizacji spornego obiektu, w szczególności w kontekście zgodności z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego. W skardze zwrócono również uwagę na fakt, że mieszkańcy tych terenów oraz właściciele domków występowali do Gminy z wnioskami o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga nie jest zasadna.
Bezspornym między stronami jest fakt, że budowa obiektu, którego dotyczy sprawa, została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. (według oświadczenia skarżącej obiekt powstał w roku 1987).
Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zIn.), do obiektów', których budowa została zakoI1czona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne nie stosuje się przepisu mi. 48 tej ustawy. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Tym samym prawną podstawą decyzji nakazującej skarżącej rozbiórkę domku letniskowego oraz tarasu był przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229), regulujący postępowanie związane z usuwaniem samowoli budowlanej. Przepis ten stanowił, że obiekt budowlany wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, podlega przymusowej rozbiórce, gdy organ stwierdzi, iż znajduje się on na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Nakazanie skarżącemu rozbiórki obiektu budowlanego nie narusza wskazanego przepisu.
Istotnym dla rozstrzygnięcia o rozbiórce w oparciu o przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego jest przeznaczenie terenu, na którym znajduje się samowolnie postawiony obiekt budowlany, w chwili podejmowania decyzji. W miejscowym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy działka, na której wybudowany (posadowiony) został przez skarżącą domek letniskowy, oznaczona została symbolem RL, który oznacza tereny leśne. W takiej zaś sytuacji teren ten nie tylko nie był przeznaczony pod tego rodzaju zabudowę, ale także nie był przewidziany pod jakąkolwiek zabudowę i jakikolwiek obiekt wybudowany przed 1 stycznia 1995 r. podlegałby także obligatoryjnej rozbiórce.
W tym stanie rzeczy bez znaczenia pozostaje podnoszona przez skarżącą okoliczność, że w 1994 r. Gmina dokonała kontroli nieruchomości, na której skarżąca wzniosła domek letniskowy i nie zgłosiła jakichkolwiek zastrzeżeń do lokalizacji spornego obiektu. Niewniesienie przez Gminę zastrzeżeń nie prowadzi bowiem do legalizacji obiektu wybudowanego niezgodnie z przepisami prawa budowlanego.
W świetle powyższego dokonana przez organy obydwu instancji ocena, prowadząca do uznania, że obiekt ten podlega przepisowi art. 37 ust. l pkt l Prawa budowlanego jest zgodna z prawem.
Nie mają natomiast w tym zakresie istotnego znaczenia okoliczności występowania przez mieszkańców Gminy oraz właścicieli domków letniskowych z wnioskami o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego.
Jak już bowiem była o tym mowa wyżej, jedyne znaczenie w tym zakresie mają postanowienia planu obowiązującego w dacie orzekania przez organy administracji. Stanu tego nie zmienia również fakt dokonania przez poprzedniego właściciela podziału nieruchomości na małe działki o przeznaczeniu rekreacyjnym. Decyzja o podziale nieruchomości nie zastępuje bowiem pozwolenia na budowę ani nie zmienia postanowień planu zagospodarowania przestrzennego.
Mając zatem na uwadze wyżej wskazane względy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.