Uzasadnienie
E. U., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 16 listopada 2022 r. w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.
Skargę wniesiono w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z 23 marca 2022 r. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Starym Polu, działając z upoważnienia Wójta, odmówił skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką I. U. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że niepełnosprawna w stopniu znacznym I. U. jest wdową i ma pięcioro dzieci, z których jedno przebywa za granicą, pozostałe zaś deklarują pomoc w opiece nad matką. Organ I instancji stwierdził przy tym, że zakres sprawowanej opieki wyklucza podjęcie przez wnioskującą jakiegokolwiek zatrudnienia. Jako przyczynę odmowy wskazano natomiast niespełnienie przesłanek wskazanych w art. 17b u.ś.r.
Pismem z 26 października 2022 r. siostra skarżącej, I. M. poinformowała, że do marca 2022 r. jedynym żywicielem rodziny był jej mąż, jednakże w związku z trudną sytuacją ekonomiczną, była ona zmuszona podjąć pracę zarobkową na podstawie umowy zlecenia jako asystent osoby niepełnosprawnej w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej. Po przeprowadzeniu rozmowy ze skarżącą, ustaliły, że skarżąca zrezygnuje z pracy zarobkowej na rzecz sprawowania opieki nad matką. I. M. wspomaga skarżącą w razie konieczności, np. nagłego wyjazdu skarżącej. Do oświadczenia załączono kopię umowy zlecenia, w której I. M. zobowiązała się do świadczenia usług w wymiarze 3,5 godziny dziennie przez 5 dni w tygodniu. Usługi asystenckie mogą być realizowane przez 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu.
Dnia 26 października 2022 r. skarżąca złożyła oświadczenie, że zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej od 1 lutego 2022 r. z powodu konieczności sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Wcześniej opiekę sprawowała siostra, która jednak z uwagi na trudną sytuację finansową podjęła pracę zarobkową. Skarżąca może jednak liczyć na pomoc siostry w sytuacjach kryzysowych.
Po rozpoznaniu wniesionego odwołania, decyzją z 16 listopada 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Gdańsku utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium nie podzieliło stanowiska organ I instancji w zakresie dotyczącym art. 17b u.ś.r., organ odwoławczy przychylił się bowiem do stanowiska sądów administracyjnych w tym zakresie. Jako przesłankę do odmowy świadczenia Kolegium uznało natomiast, że opieka odwołującej się nie świadczy o wypełnianiu warunku ścisłego i bezpośredniego związku pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a sprawowaną opieką (wymaganego na podstawie art. 17 ust. 1 u.ś.r.). Zdaniem organu odwoławczego, gdy skarżąca mieszka z matką, wykonywane przez nią czynności takie jak pranie, sprzątanie, gotowanie i robienie zakupów, może ona wykonywać jako osoba czynna zawodowo.
Natomiast czynności opiekuńcze związane ze stanem zdrowia matki, która nie jest osobą leżącą, nie są czynnościami pochłaniającymi tyle czasu, by niemożliwie było podjęcie przez skarżącą jakiegokolwiek zatrudnienia, szczególnie w sytuacji, gdy siostra I. M., która do tej pory sprawowała opiekę zatrudniła się w wymiarze 3,5 godziny dziennie i deklaruje dalszą pomoc a druga siostra D. B. mieszka w tej samej miejscowości, jest na emeryturze i także pomaga w opiece nad matką.
Kolegium podkreśliło, ze jeżeli osoba wymagająca opieki ma oprócz skarżącego inne dzieci, to mogą one wspomóc skarżącego w opiece nad nią. Stosownie bowiem do art. 129 § 2 k.r.o., krewnych w tym samym stopniu, w tym wypadku dzieci, obowiązek alimentacyjny obciążą w częściach odpowiadających ich możliwościom zarobkowym i majątkowym. Okoliczność ta ma również znaczenie dla oceny, czy wnioskujący ma jakąkolwiek możliwość podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (por. wyrok WSA w Krakowie z 26 kwietnia 2021 r. sygn. SA/Kr 1065/20, wyrok WSA w Gdańsku z 4 listopada 2021 r. sygn. III SA/Gd 819/21 CBOSA). Świadczenie pielęgnacyjne nie może przy tym być traktowane jako zastępcze źródło dochodu.
W skardze na tak wydaną decyzję zarzucono:
- 1. rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. w zw. z art. 17 ust. 1a u.ś.r. poprzez przyjęcie, ze skarżącej nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, z uwagi na to, że rodzeństwo skarżącej może partycypować w opiece nad niepełnosprawną matką, podczas gdy funkcjonalna wykładnia ww. przepisów winna skutkować przyznanie wnioskowanego świadczenia;
- 2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącą w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.
Mając powyższe na uwadze, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty poprzez przyznanie skarżącej wnioskowanego świadczenia ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżąca jako dziecko niepełnosprawnej bezspornie mieści się w katalogu podmiotów, które mogą ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne. Nadto w ocenie strony skarżącej, z utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych wynika, że nie może stanowić podstawy odmowy przyznania wnioskodawcy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego argument, iż rodzeństwo powinno wspierać wnioskodawcę w opiece nad niepełnosprawną. Ustawa o świadczeniach rodzinnych w przypadku gdy jest kilka osób zobowiązanych alimentacyjnie w tym samym stopniu nie przewiduje pierwszeństwa względem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego dla jednej z nich w możliwości wywiązania się z obowiązku alimentacyjnego Łącznie przez wszystkich zobowiązanych.
Tym samym jeżeli jest kilka podmiotów zobowiązanych alimentacyjnie w jednakowym stopniu, to można przyznać świadczenie jednej z nich, jeżeli tylko spełnia przewidziane prawem warunki. Skarżąca ma prawo wyboru, czy podejmie zatrudnienie i będzie dzieliła się obowiązkiem alimentacyjnym względem matki z rodzeństwem czy będzie czyniła osobiste starania poprzez opiekę osobistą. Organy administracyjne nie mogą decydować, w jaki sposób będzie wywiązywała się ona z ciążącego na niej obowiązku alimentacyjnego (por. wyrok WSA w Rzeszowie II SA/Rz 1781/21, WSA w Gliwicach SA/Gl 737/21, WSA w Poznaniu II SA/Po 999/21).
Nadto jak wskazuje wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 15 listopada 20026 r., w przypadku, kiedy członek najbliższej rodziny wywiązuje się ze swych obowiązków – moralnych i prawnych – wobec ciężko chorego krewnego, powinien on otrzymać wsparcie Państwa. Strona skarżąca zwróciła także uwagę na zasady wynikające z art. 7 Konstytucji i art. 6 k.p.a., wskazując także na konstytucyjne standardy ochrony rodziny (art. 18 i art. 71 ust. 1 Konstytucji). Nadto w skardze podkreślono, że uregulowana w art. 17 ust. 1 u.ś.r. opieka nie musi być opieką całodobową czy wykonywaną nieustannie, przez 24 godziny na dobę – a jedynie we wskazanych godzinach. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych ma to być opieka stała w sensie trwałości, zaś długotrwała w sensie rozciągłości w czasie, jako opieka nad osobą niepełnosprawną, której zakres wyznaczony jest niepełnosprawnością osoby wymagającej opieki, a więc koniecznością wykonywania czynności warunkujących egzystowanie tej osoby w warunkach godności człowieka (zapewnienie zaspokojenia normalnych codziennych potrzeb oraz egzystencji, której nie jest w stanie sobie sama zapewnić).
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest zasadność odmowy przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną w znacznym stopniu matką I. U. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 390, dalej jak wcześniej u.ś.r.) świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Poza sporem jest, że matka skarżącej legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz że skarżąca, będąca jej córką, mieści się w kręgu podmiotów wymienionych w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. I. U. posiada, wydane na stałe, orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Malborku z 26 września 2013 r. o znacznym stopniu niepełnosprawności. Nadto wskazane w orzeczeniu symbole co do przyczyny niepełnosprawności oznaczają: upośledzenie umysłowe, choroby neurologiczne, choroby psychiczne. Matka skarżącej jest wdową, nie wystąpiła zatem przesłanka negatywna przyznania świadczenia z art. 17 ust. 5 pkt 2a u.ś.r.
Sąd podziela wykładnię art. 17 ust. 1b u.ś.r. skutkującą pominięciem tego przepisu w związku z utratą przez niego domniemania konstytucyjności w zakresie wskazanym w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13. Kwestię tą na obecnym etapie postępowania uznać należy za bezsporną i rozstrzygniętą w sposób wiążący również przy ponownym rozpatrywaniu sprawy w związku z uchyleniem wydanej w sprawie decyzji.
W rozpoznawanej sprawie sporne natomiast jest istnienie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub jego niepodejmowaniem a sprawowaniem opieki przez skarżącą nad niepełnosprawną matką. Zarówno organ pierwszej instancji jak i Kolegium pozostają przy tym na stanowisku, że brak jest wskazanego związku, a zatem nie zostały spełnione przesłanki z art. 17 ust. 1 u.ś.r. Kolegium uznało, że czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego, skarżąca mogłaby wykonywać także jako osoba czynna zawodowo. Natomiast czynności opiekuńcze związane ze stanem zdrowia matki, nie zajmują tyle czasu, żeby nie było możliwe podjęcie przez skarżącą jakiegokolwiek zatrudnienia. Szczególnie, że dwie jej siostry deklarują dalszą pomoc.
Sąd nie zgadza się jednak z tak wyrażonym stanowiskiem organu odwoławczego. Z dołączonej do akt sprawy dokumentacji medycznej wynika bowiem, że matka skarżącej choruje na zespół demencyjny, migotanie przedsionków, niewydolność serca zastoinową i niedomykalność zastawki dwudzielnej, nadciśnienie, chorobę wieńcową i miażdżycę, nadto przewlekłą niedostateczność krążenia mózgowego. Z karty informacyjnej leczenia wynika także, że w 2020 roku doznała powierzchownego urazu dolnej części grzbietu po zasłabnięciu. Z wywiadu środowiskowego wynika, że matka skarżącej nie jest w stanie pozostać bez opieki osoby trzeciej. I. U. ma swój pokój i mieszka z córką E.U. i jej mężem. Matka skarżącej posiada poza skarżącą jeszcze czworo dzieci: trzy córki i przebywającego za granicą syna. Opiekę nad matką sprawuje E. U. Podczas nieobecności skarżącej, I. U. zostaje pod opieką jednej z córek: I. M. lub D. B. I. M. wcześniej opiekowała się niepełnosprawną w stopniu znacznym matką, jednakże z uwagi na sytuację ekonomiczną podjęła pracę zarobkową jako asystent osobisty osoby niepełnosprawnej, zobowiązując się do świadczenia usług w wymiarze 3,5 godziny dziennie przez 5 dni w tygodniu.
Z zastrzeżeniem, że usługi asystenckie mogą być wykonywane przez 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu. D. B. pomaga w opiece nad matką w miarę możliwości czasowych, gdyż ma także zobowiązania wobec wnuków, które samotnie wychowuje jej córka. W tej sytuacji to skarżąca przejęła obowiązek opieki nad matką. Pomaga jej w czynnościach higienicznych i ubraniu się, zmianie pampersów, przygotowuje posiłki, podaje leki, mierzy ciśnienie tętnicze, czuwa nad bezpiecznym snem matki, przeprowadza domową rehabilitację, tj. ćwiczenia kończyn górnych i dolnych oraz smaruje nogi matki kremami.
Nadto skarżąca przedłuża i wykupuje leki, pampersy i podkłady, robi zakupy reguluje opłaty, wykonuje czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego. Stan zdrowia matki przy tym jest tego rodzaju, że wymaga stałej obecności skarżącej. Matka samodzielnie spożywa przygotowane posiłki. Po mieszkaniu porusza się przy pomocy mebli, ścian i kul, korzysta także z wózka inwalidzkiego. Jeśli zaś chodzi o sytuację zawodową skarżącej – legitymuje się ona około 37 letnim stażem pracy – zakończyła prowadzenie działalności gospodarczej w 2022 roku, z uwagi na konieczność opieki nad matką.
Zebrany w sprawie materiał, wbrew twierdzeniom Kolegium, nie potwierdza, by opieka wykonywana przez skarżącą umożliwiała jej podjęcie pracy zarobkowej. Sąd nie podziela bowiem oceny organu odwoławczego w zakresie charakteru czynności opiekuńczych wykonywanych przez skarżącą. Przepis art. 17 ust. 1 u.s.r. nie dookreśla pojęcia opieki. Ustawodawca nie posłużył się jakimkolwiek przymiotnikiem konkretyzującym zakres lub charakter sprawowanej opieki. Nie wskazał w szczególności, aby opieka ta musiała być całodobowa. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 23 listopada 2021 r., I OSK 786/21, cel i istota świadczenia pielęgnacyjnego pozwalają wskazać, że w art. 17 ust. 1 ustawy chodzi raczej o ustawiczną opiekę sprawowaną nad osobą niepełnosprawną. Punkt ciężkości w tym zakresie tkwi w stałości opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, a to oznacza, że opieka ta powinna być sprawowana codziennie. Opiekun musi pozostawać do dyspozycji podopiecznego – udzielając pomocy oraz wykazując ciągłą gotowość niesienia pomocy.
Sprawowanie tego rodzaju opieki nie musi oznaczać, że podopieczny nie może podejmować adekwatnych dla swego stanu zdrowia aktywności, a opiekun musi wykonywać swoje obowiązki bez przerwy, 24 godziny na dobę oraz że powinien zamieszkiwać ze swoim podopiecznym. Nadto, codzienne wielogodzinne świadczenie pomocy w prowadzeniu gospodarstwa domowego i sprawowanie opieki może stanowić przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, o ile nie pozwala na podejmowanie pracy zarobkowej. Są to okoliczności, które wymagają każdorazowo dokładnego sprawdzenia i uzasadnienia (wyrok NSA z 7 sierpnia 2019 r., I OSK 4023/18).
Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie podważa twierdzeń skarżącej o sprawowaniu przez nią opieki nad matką w sposób stały, długotrwały i kompleksowy. Stan zdrowia matki jest tego rodzaju, że nie może ona pozostawać bez opieki osoby trzeciej, a z akt sprawy bezspornie wynika, że opiekę taką sprawuje skarżąca i to ona jest odpowiedzialna za prawidłowe wykonywanie czynności opiekuńczych wobec matki. Wykonywanie przez opiekuna nawet zwykłych czynności związanych z zapewnieniem podopiecznemu właściwych warunków życia (w tym załatwianie codziennych sprawunków i dbałość o dom), z zapewnieniem stabilnego stanu zdrowia podopiecznego, których szczegółowy opis strona przedstawiła w trakcie postępowania, w tym nade wszystko – pozostawanie w gotowości do świadczenia pomocy, wchodzi w zakres opieki nad osobą niepełnosprawną uzasadniającej prawo do świadczenia, której organy nie zdołały podważyć ustaleniami przeciwnymi. Z wywiadu wynika nadto, że czynności opiekuńcze rozłożone w czasie od godziny 9 rano do wieczora –z czuwaniem nad snem matki.
W ocenie Sądu, oceniając materiał dowodowy, Kolegium pominęło istotną w sprawie okoliczność, że matka skarżącej z uwagi na schorzenia, nie może pozostawać bez opieki nawet na krótki czas. Siostry skarżącej podjęły się natomiast innych obowiązków – pracy zarobkowej i pomocy przy opiece nad wnukami. Po przeprowadzeniu konsultacji rodzinnych ustalono zatem, że to skarżąca zrezygnuje z pracy i podejmie się opieki nad matką. Wcześniej I. U. opiekowała się córka I. M. Okoliczności te nie powinny mieć negatywnego wpływu na losy złożonego przez skarżącą wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.
Sąd podziela pogląd orzecznictwa (wyrok NSA z 28 stycznia 2022 r. I OSK 925/21), że w sytuacji gdy jedno z uprawnionych w pierwszej kolejności dzieci podopiecznego zwraca się o przyznanie takiego świadczenia, to nie ma podstaw pozbawienia go tego prawa z tego powodu, że żyją inne dzieci osoby wymagającej opieki. Ustawodawca takiego wymogu nie przewidział w stosunku do osób należących do tej samej grupy alimentacyjnej. Wymóg ten dotyczy jedynie osób z różnych grup alimentacyjnych. W stosunku do pozostałych sytuacji znajdą zastosowanie ogólne zasady i przesłanki przyznawania tego świadczenia, a wśród nich przesłanka faktycznego sprawowania opieki.
Zatem w sytuacji gdy jedno z rodzeństwa, które w rzeczywistości sprawuje pełną opiekę nad rodzicem i z tego tytułu zrezygnowało z pracy bądź nie podejmuje zatrudnienia, ubiega się oświadczenie pielęgnacyjne, nie ma podstaw do pozbawiania go tego prawa z tego powodu, że żyją inne dzieci, które również taki obowiązek alimentacyjny mogą wypełniać, ale nie zwróciły się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.
Konkludując, w ocenie Sądu, przedstawiony przez skarżącą zakres czynności opiekuńczych wykonywanych przez nią w stosunku do matki każdego dnia świadczy o tym, że opieka ta ma w istocie charakter długotrwały i stały. I. U., ze względu na swój stan zdrowia, wymaga pomocy we wszystkich czynnościach życia codziennego. Pomimo tego, że nie jest osobą całkowicie leżącą i wykazuje pewne, choć bardzo ograniczone przejawy samodzielności (samodzielnie spożywa posiłki), wymaga ciągłej asysty i gotowości do świadczenia pomocy. Skarżąca przez większość czasu czuwa nad chorą matką, by nieść jej niezbędną i niezwłoczną pomoc w zwykłych czynnościach życia codziennego oraz w razie nagłej potrzeby, pozostając tym samym w stałej gotowości. W tej sytuacji związek pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia a zakresem sprawowanej opieki i świadczonej nieustannie pomocy przez skarżącą jest w tej konkretnej sprawie bezpośredni i ścisły.
Ujawnione w toku postępowania okoliczności, których nie podważyło Kolegium, potwierdzają adekwatność niezbędnej opieki sprawowanej nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką względem zakresu potrzeb określonych w orzeczeniu o niepełnosprawności i dokumentacji medycznej. Zdaniem Sądu, sporządzony wywiad środowiskowy w sposób właściwy opisuje, na czym polega opieka skarżącej nad matką, która jest niezdolna do samodzielnej egzystencji. Wszystkie wskazane czynności są konieczne, aby zapewnić osobie niezdolnej do samodzielnej egzystencji właściwe warunki życia i zadbać o jej dobrostan adekwatnie do charakteru schorzeń i orzeczonego znacznego stopnia niepełnosprawności.
W ocenie Sądu, wynikające z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie okoliczności dotyczące zakresu świadczonej przez skarżącą opieki nad matką oraz ich związek z niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej nie został przez Kolegium podważony w sposób, który uzasadniał odmowę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W konsekwencji za nieuzasadnione należało uznać stanowisko organu odwoławczego o braku istnienia związku przyczynowo–skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem.
Uznając, że zaskarżona decyzja narusza wskazane przepisy prawa procesowego i materialnego Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259), uchylił orzeczenie organu odwoławczego. Kolegium posiada bowiem kompetencje merytoryczno-reformacyjne umożliwiające wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, zgodnego z wiążącą oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w niniejszym wyroku. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań oraz oceny prawnej i wiążą organy w niniejszej sprawie stosownie do art. 153 p.p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając od Kolegium na rzecz skarżącej kwotę 480 zł, na którą składa się wynagrodzenie pełnomocnika.
Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, co też uczyniła skarżąca w skardze, a żadna z pozostałych stron w terminie ustawowym nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.