Uzasadnienie
W odpowiedzi na wniosek B. J. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 stycznia 2006 r. nr [...] odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia 16 kwietnia 2004 r., Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismem z dnia 31 października 2006 r. poinformował skarżącą, że organ będzie mógł rozpatrzyć jej wniosek dopiero po rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku sprawy ze skargi B. J. na postanowienie SKO z dnia 25 stycznia 2006 r. Organ w piśmie z dnia 5 lutego 2007 r. podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 31 października 2006 r.
W skardze z dnia 24 marca 2007 r. B. J. zaskarżyła pismo Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 lutego 2007 r.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
O ile pismo skarżącej dotyczy decyzji ostatecznej, to nie ma znaczenia, czy podała ona podstawy wznowieniowe wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. Niepodanie podstaw prowadzi bowiem do odmowy wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., a zatem organ winien do wniosku ustosunkować się w formie prawem przewidzianej. Jednakże taki wniosek prowadzi do stwierdzenia, że strona ma prawo żądać wydania stosownego orzeczenia, a jeśli organ takiego nie wyda w terminie, to przysługuje skarga na bezczynność.
Zaskarżone przez B. J. zostało pismo Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które nie należy do żadnej z wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. kategorii aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, nie należy również do kategorii spraw, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 3 p.p.s.a), nie przysługuje zatem na nie skarga do sądu administracyjnego,
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarga skarżącej jako niedopuszczalna podlega na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzuceniu.