Uzasadnienie
A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 kwietnia 2018 r., sygn. akt [...], którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Gminy z dnia 14 grudnia 2017 r., nr [..], o odmowie uchylenia we wznowionym postępowaniu ostatecznej decyzji własnej z dnia 6 lipca 2017 r., nr [..], ustalającej na rzecz B. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw [..] przy ul. O., działka nr [..], obręb [..], gmina Ż., powiat [..].
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wskazując, że ich wykonanie spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków oraz wyrządzenie Spółce znacznej szkody. Inwestor bowiem, legitymując się ostateczną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizowanego przedsięwzięcia, może ubiegać się o wydanie pozwolenia na budowę. W ocenie skarżącej dalsza realizacja inwestycji może natomiast doprowadzić do spadku wartości należących do niej sąsiednich nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Przepisy art. 61 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., przewidują, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności dotyczy jedynie tych z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie "wykonania aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (por. postanowienie NSA w Warszawie z 25 maja 2009 r., II OZ 455/09, LEX nr 564242).
W niniejszej sprawie natomiast zaskarżono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 kwietnia 2018 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy z dnia 14 grudnia 2017 r. o odmowie uchylenia we wznowionym postępowaniu ostatecznej decyzji tego organu z dnia 6 lipca 2017 r. stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw [..] w C. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Gminy ze swej istoty nie nadają się i w ogóle nie wymagają wykonania. Kwestionowane decyzje dotyczą odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, a więc aktu o charakterze odmownym. Decyzja, na mocy której "odmawia" się wnioskodawcy określonego działania nie wywołuje żadnych skutków materialnoprawych i nie prowadzi do podjęcia przez organy administracji jakichkolwiek działań, których wstrzymania można byłoby się domagać. Dlatego z tego już tylko względu wniosek zawarty w skardze podlegał oddaleniu.
Na marginesie wskazać należy, że również kwestionowana w trybie nadzwyczajnym decyzja środowiskowa z dnia 6 lipca 2017 r. nie ma przymiotu wykonalności, co oznacza, że wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie byłoby możliwe. Nie nakazuje ona skarżącej wykonania jakiegokolwiek obowiązku, ani nie przyznaje jakiegokolwiek uprawnienia. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie wiąże się z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania zarówno dla skarżącej, jak również dla innych podmiotów. Taka decyzja nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Innymi słowy decyzja taka nie może być egzekwowana w postępowaniu egzekucyjnym. Ze względu na swój charakter, nie wywołuje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (tak postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 grudnia 2017 r., II SA/Po 966/17, LEX nr 2434058).
Tego rodzaju decyzja jest bowiem wydawana we wstępnym etapie postępowania dotyczącego zamierzenia inwestycyjnego i stanowi jedną z przesłanek niezbędnych do uzyskania przez inwestora kolejnych decyzji wymaganych przez prawo. Nie upoważnia ona zatem do rozpoczęcia robót, a ustala jedynie, czy projektowane zamierzenie inwestycyjne, planowane na określonym obszarze, jest zgodne z przepisami prawa oraz określa warunki, jakie należy spełnić na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Nie może więc stanowić samoistnej podstawy do realizacji inwestycji, a tym samym nie powoduje zaistnienia uciążliwości dla terenów sąsiednich.
Co więcej, wydanie decyzji środowiskowej nie przesądza o tym, czy inwestor w ogóle uzyska pozwolenie na budowę. Ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla określonego przedsięwzięcia nie oznacza więc automatycznie zgody na podjęcie jakichkolwiek robót budowlanych związanych z jego realizacją. Z kolei obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego, nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., oddalił wniosek skarżącej Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.