Uzasadnienie
Decyzją z dnia 21 stycznia 2003 r. nr [...] Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Rejonowego, powołując się na przepisy art. 13 ust. 4 i 5 pkt 2 oraz art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nr [...] z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie odmowy zwrotu kosztów dojazdu W. K..
W uzasadnieniu podano, że st. chor. W. K. pełni wojskową służbę stałą od 28 września 1994 r. w [...] w G.. W dniu 25 listopada 2002 r. złożył wniosek o uzyskanie zwrotu kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania –R. - do miejsca pełnienia służby w G.. Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaru Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433 ze zm.), zwrot kosztów dojazdu otrzymują żołnierze zawodowi zamieszkujący, za zgodą dowódcy jednostki, w innej miejscowości, w której stale pełnią służbę, jeżeli organy wojskowe nie wykupiły uprawnień do bezpłatnych przejazdów środkiem transportu. W myśl § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 września 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad oraz trybu zwrotu kosztów dojazdu do miejscowości, w której stale pełnią służbę żołnierze zawodowi (Dz. U. Nr 118 poz. 1265), zwrot kosztów dojazdu nie przysługuje, jeżeli żołnierz zawodowy w służbie stałej otrzymał w miejscu pełnienia służby ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery stałej.
W. K. na podstawie umowy nr [...] z dnia 30 listopada 2001 r. otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery stałej w miejscu pełnienia służby, tj. ze stawką gdyńską. W związku z powyższym brak podstaw do dodatkowych obciążeń budżetu MON kosztami dojazdu, bowiem zgodnie z normą zawartą w przepisie art. 47 ust. 5, wypłacono skarżącemu ekwiwalent biorąc pod uwagę stawkę 1 m2 powierzchni użytkowej obowiązującą w miejscu pełnienia służby, w którym to skarżący winien zabezpieczyć swoje potrzeby mieszkaniowe.
Skargę na powyższą decyzję wniósł W. K. wnosząc o spowodowanie wypłacania mu zwrotu kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania – R.- do miejsca pełnienia służby – G.. Wskazał, że podstawą do wypłacania świadczenia jest art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a zaskarżona decyzja jest - wg niego - niezgodna z Konstytucją RP, gdyż wskazuje na nierówne traktowanie obywateli wobec prawa. Oddział Terenowy WAM wypłaca bowiem w/w świadczenie osobom, które otrzymały ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery stałej w miejscu pełnienia służby a zamieszkują w R..
W związku z tym niezrozumiały dla niego jest fakt, że jego wniosek został rozpatrzony negatywnie. Wskazał też, że bezprawne jest, jego zdaniem, powołanie się na różnicę stawek (wg-których naliczany był ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z osobnej kwatery stałej) między miejscem zamieszkania a miejscem pełnienia służby, bowiem brak przepisu, wskazującego na to, że różnica stawek między miejscem zamieszkania a miejscem pełnienia służby ma wpływ na przyznanie bądź odmowę przyznania zwrotu kosztów dojazdu. Zdaniem skarżącego obowiązujące przepisy prawa nie precyzją też, w jakim miejscu żołnierz winien zabezpieczyć swoje potrzeby mieszkaniowe po otrzymaniu ekwiwalentu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Rejonowego podtrzymał dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Art. 1 § 2 ustawy stanowi natomiast, że kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga jest bezzasadna.
Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433 ze zm.) żołnierze zawodowi zamieszkujący, za zgodą dowódcy jednostki, w innej miejscowości i dojeżdżający do miejscowości, w której stale pełnią służbę, otrzymują zwrot kosztów dojazdu najdogodniejszym publicznym środkiem transportu, jeżeli organy wojskowe nie wykupiły uprawnień do bezpłatnych przejazdów tym środkiem.
Na podstawie delegacji ustawowej, zawartej wart. 48 ust. 2 tej ustawy, Minister Obrony Narodowej wydał rozporządzenie z dnia 28 września 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad oraz trybu zwrotu kosztów dojazdu do miejscowości, w której pełnią służbę żołnierze zawodowi (Dz. U. Nr 118, poz. 1265).
Zgodnie z § 1 ust. 1 tegoż rozporządzenia żołnierzowi zawodowemu spełniającemu warunki określone w art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, zwanej dalej "ustawą", przysługuje zwrot kosztów dojazdu najdogodniejszym publicznym środkiem transportu, w wysokości ceny miesięcznego biletu imiennego na ten środek.
Przepis § 2 rozporządzenia określa natomiast, że zwrot kosztów dojazdu nie przysługuje, jeżeli:
- 1) żołnierz zawodowy w służbie stałej odmówił przyjęcia osobnej kwatery stałej, kwatery zastępczej lub innego pomieszczenia mieszkalnego w miejscowości, w której pełni czynną służbę wojskową, lub otrzymał w miejscu pełnienia służby ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery, o którym mowa w art. 47 ustawy,
- 2) organy wojskowe wykupiły uprawnienia do bezpłatnego przejazdu środkami publicznego transportu lub zapewniają nieodpłatny przewóz.
Skarżący pełni służbę stałą w G. i otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery. Był to ekwiwalent "w miejscu pełnienia służby", bowiem przy ustalaniu jego wysokości brano pod uwagę wysokość średniej ceny zakupu 1 m2 powierzchni użytkowej w G., co wynika ze znajdującej się w aktach administracyjnych umowy z dnia 30 listopada 2001 r. o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery zawartej miedzy skarżącym a Oddziałem Rejonowym WAM w G.. Właśnie ta okoliczność - że przy ustalaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery brano pod uwagę wysokość średniej ceny zakupu 1 m2 powierzchni użytkowej w G., czyli w miejscu pełnienia przez skarżącego służby powoduje, że zostały spełnione przesłanki określone przepisem § 2 cytowanego wyżej rozporządzenia, określające, kiedy zwrot kosztów dojazdu do miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, nie przysługuje.
W tej sytuacji zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Okoliczności wskazywane przez skarżącego w skardze, a dotyczące odmiennego traktowania innych osób czy też nieprecyzyjności przepisów dotyczących miejsca zamieszkania żołnierza po otrzymaniu ekwiwalentu nie maja znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Mając na uwadze powyższe Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), który stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala, orzekł jak w sentencji.