Uzasadnienie
J. K. – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 kwietnia 2012 r., utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 marca 2012 r., którym nałożono na skarżącego grzywnę w wysokości 10.000 zł. w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego-barakowozu z dobudowanym zadaszonym tarasem, o konstrukcji drewnianej, nietrwale związanego z gruntem, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej oraz drewnianego sanitariatu (ustęp) wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [[...]], położonej w K. (mapa nr 3), gmina K. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając złożony wniosek pełnomocnik skarżącego podniósł, że wykonanie tego postanowienia spowoduje po stronie skarżącego niepowetowaną szkodę.
Skarżący jest inwalidą trzeciej grupy i jest osobą schorowaną. Ponadto wychowuje dziewiętnastoletniego syna, który ma od dzieciństwa orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności i wymaga od rodziców opieki i czasu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej p.p.s.a. - sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie to sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.).
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu organu administracji publicznej zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania, iż wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Strona skarżąca powinna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Przy czym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione a twierdzenia te powinny zaś zostać poparte stosownymi dokumentami (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Nie wystarcza zatem jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06, niepubl.).
Biorąc pod uwagę powyższe oraz rozpoznając wniosek w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, iż strona skarżąca własnym działaniem mogła uniknąć i nadal może uniknąć uiszczenia nałożonej grzywny. W myśl bowiem art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.: Dz. U. 2005, Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu.
Tym samym wystarczającym jest aby strona skarżąca wykonała nałożony na nią ostateczną decyzją obowiązek dokonania rozbiórki samowolnie wykonanego obiektu jeszcze przed uiszczeniem bądź ściągnięciem grzywny, wówczas nie poniesie negatywnych konsekwencji finansowych w postaci konieczności dodatkowego uiszczenia grzywny. Stosownie do art. 126 powołanej ustawy nawet w razie uiszczenia bądź ściągnięcia grzywny w uzasadnionych przypadkach na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, może ona być zwrócona w wysokości 75 % lub w całości. Wskazać w tym miejscu należy, iż istotą i funkcją grzywny w celu przymuszenia jest stan ekonomicznego zagrożenia, które skłoni stronę, w celu uniknięcia go, do wykonania nałożonego ostateczną decyzją obowiązku, od którego wykonania uporczywie się uchyla (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 10 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 178/09)/.
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia, nie wykazał zaistnienia przesłanek o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Należy mieć przy tym na uwadze, że niewątpliwa dolegliwość finansowa związana z obowiązkiem uiszczenia objętej postępowaniem grzywny stanowi istotę zastosowania tego środka przymusu w postępowaniu egzekucyjnym i tym samym nie może przesądzać sama przez się o ziszczeniu się przesłanek o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślenia przy tym wymaga, że wątpliwości skarżącego budzi nie zasadność nałożenia kary grzywny a jej wysokość.
W konsekwencji uznając przedmiotowy wniosek za niezasadny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.