Uzasadnienie
J. S. i R. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 grudnia 2010 r. Nr [...], którym nałożono na skarżących grzywnę w wysokości 5.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego - domku letniskowego, o konstrukcji drewnianej na działkach o nr 333 i 334 w miejscowości J..
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący wskazali, że uiszczenie grzywny może w sposób rażący pogorszyć ich codzienną egzystencję i skutkować ubóstwem. Skarżący są bowiem emerytami i zamieszkują w lokalu użyczonym przez teściową. Posiadane środki wystarczają im jedynie na codzienną egzystencję na niskim poziomie. Nie mają oni możliwości zdobycia innych środków, nie posiadają żadnych oszczędności, wszystko co mieli przeznaczyli na budowę domku letniskowego, która okazała się nielegalna.
W piśmie procesowym z dnia 16 maja 2011 r. skarżący wskazali, iż utrzymują się jedynie z emerytur a istniejące zadłużenie finansowe powoduje, że świadczenia emerytalne nie starczają im na egzystencję i leki. Do pisma skarżący dołączyli dokumenty - zestawienie transakcji z rachunków bankowych J. S. oraz R. S..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) stanowi, iż wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub zawieszenia czynności, a sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Z uwagi na stan majątkowy skarżących, uiszczenie przez nich grzywny w wysokości 5 000 zł, może skutkować dla nich znaczną dolegliwością związaną z brakiem możliwość zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Skarżący otrzymują świadczenia emerytalne w kwocie 1283 zł i 1920 zł, nie mają oni innych źródeł dochodu, ani własnego mieszkania. Uzyskiwane środki, jak wskazali skarżący, wystarczają im jedynie na egzystencję i leki. Konieczność zapłaty kwoty 5 000 zł naraża zatem skarżących na znaczną szkodę.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 1 i 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia.