Uzasadnienie
Decyzją z dnia 21 czerwca 2002 r. Prezydent, na podstawie art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1 i 3 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 z późniejszymi zmianami) oraz art. 104 k.p.a. ustalił na wniosek R. G. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [[...]] położonej przy ul. A. w G. Rodzajem inwestycji przewidzianym do realizacji na przedmiotowej działce miała być budowa domu mieszkalnego o sześciu mieszkaniach z infrastrukturą
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli właściciele sąsiedniej działki małżonkowie M. i M. G. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 27 stycznia 2003 r., na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 40 ust. 1, art. 44 ust. 1, art. 67 ust. 1-2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ stwierdził, iż od dnia 1 stycznia 2003 r. na terenie planowanej inwestycji brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi na utratę ważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który był podstawą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w przedmiotowej sprawie, organ odwoławczy nie mógł cenić zgodności planowanej inwestycji w oparciu o plan nieobowiązujący.
R. G. pismem z dnia 13 lutego 2003 roku wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 stycznia 2003 r. żądając jej uchylenia, gdyż jego zdaniem decyzja ta została wydana w oparciu o niepełne i błędne dowody oraz z rażącym naruszeniem terminów k.p.a.
Następnie w dniu 26 lutego 2003 roku R. G. wniósł skargę do Naczelnego Sadu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 stycznia 2003 r. żądając jej uchylenia.
W treści skargi wnioskodawca wskazał, że w dniu 18 grudnia 2002 r. Rada Miasta podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G. w obszarze granic administracyjnych miasta.
Podjęcie przez Radę Miasta powyższej uchwały powoduje, że istniejący plan miejscowy zachowuje swoją ważność do końca 2003 roku. Zatem wystąpienie nowego dowodu w sprawie, w opinii skarżącego, powoduje konieczność ponownego merytorycznego rozpatrzenia niniejszej sprawy.
Postanowieniem z dnia 11 marca 2003 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia 27 stycznia 2003 roku.
Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 28 marca 2003r. na postawie art. 145 § 1pkt 5, art. 147, art. 150 § l, art. 151 § l pkt 2, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 39 ust. 1, art. 40, art. 41, art. 42, art. 43, art. 67 ust 1 lit. a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, uchyliło zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 stycznia 2003 r. oraz utrzymało w mocy decyzje Prezydenta z dnia 21 czerwca 2002 r.
W uzasadnieniu organ podał, iż zasadne było wznowienie postępowania na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 5 k.p.a. bowiem wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który ją wydał. Takim nowym dowodem okazała się uchwała Rady Miasta o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G. w obszarze granic administracyjnych miasta z dnia 18 grudnia 2002r. Kolegium nie posiadało wiedzy o istnieniu powyższej uchwały w momencie wydania przedmiotowej decyzji.
Organ wskazał, iż stosownie do art. 67 ust. la ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 1, rada gminy uchwali studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i przystąpi do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany, plan o którym mowa w ust. 1, zachowuje ważność, w granicach objętych uchwałą, do czasu uchwalenia nowego planu, jednak nie dłużej niż przez 9 lat od dnia wejścia w życie ustawy.
Rada Miasta po uchwaleniu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego G. podjęła w dniu 18 grudnia 2002r. uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Kolegium wskazało, iż zgodnie z powyższym dla działki nr [[...]] położonej przy ul. A. istniał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w chwili wydawania zaskarżonej decyzji, a zatem istniała możliwość dokonania analizy zgodności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania z niniejszym planem.
W związku z powyższym organ dokonał ponownej analizy materiału dowodowego i stwierdził, że ustalenia przedmiotowej decyzji są zgodne z obowiązujący dla tego terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl przepisu art. 97 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. a postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja została przez Samorządowe kolegium Odwoławcze w całości wyeliminowana z obrotu prawnego po wznowieniu postępowania poprzez jej uchylenie decyzją z dnia 28 marca 2003 roku zgodnie z żądaniem skarżącego, postępowanie sądowe stało się zatem bezprzedmiotowe, co skutkuje umorzeniem postępowania zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Postępowanie przed sądem administracyjnym staje się bowiem bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2004 r. III SA 1009/02). W niniejszej sprawie zdarzeniem, w następstwie którego przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna było uchylenie zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.