Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Z. S. na wyżej wymienione rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Postanowieniem z dnia 4 maja 2011 r. Referendarz przyznał skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego.
W dniu 30 listopada 2011 r. pełnomocnik skarżącego wniósł do WSA w Gdańsku skargę kasacyjną od w/w wyroku, w której treści sformułował wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości 1,5 stawki minimalnej przewidzianej dla tego rodzaju spraw, powiększonych o stawkę VAT. Wnioskodawca oświadczył, że wynagrodzenie jego nie zostało w żadnej części opłacone.
W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym przez siebie wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 66/12 oddalił skargę kasacyjną. Z protokołu rozprawy, która odbyła się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 27 czerwca 2012 r. wynika, że pełnomocnik skarżącego się na nią nie stawił. Jednocześnie sąd ten nie orzekł w przedmiocie zawartego w skardze kasacyjnej wniosku pełnomocnika o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W myśl art. 224 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – tekst jednolity), jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny. Zgodnie z treścią art. 250 tejże ustawy wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do brzmienia § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi: 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 przepisu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Nadto, zgodnie z treścią § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) cytowanego rozporządzenia stawka minimalna w niniejszej sprawie wynosi 240 zł.
Zgodnie zaś z § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty za jego czynności, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W myśl art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) w zw. z art. 5 oraz art. 8 tej ustawy stawka podatku dla tego rodzaju usług wynosi 23 %.
Zatem, opłatę za sporządzenie skargi kasacyjnej w wysokości 120 zł (240 zł x 50 % - ten sam pełnomocnik prowadził sprawę skarżącego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi obu instancji) należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23%, co daje kwotę 147,60 zł.
Mając powyższe na uwadze, na mocy powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 cytowanej ustawy, orzeczono, jak w sentencji postanowienia.