Uzasadnienie
M. G. i Z. G. zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku uchwałę Rady Gminy z dnia 7 października 2002 r. Nr [[...]].
Zaskarżoną uchwałą Rada Gminy na podstawie art.23 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) odrzuciła protest w/w skarżących do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przeznaczonego pod budowę drogi publicznej łączącej planowany most na rzece W. z drogą krajową nr [[...]], przebiegającej przez teren wsi B., M. i L., uznając że nie jest to zarzut do wskazanego wyżej projektu jak to wskazywali skarżący w piśmie z dnia 4 września 2002 r.
Skarżący wywodzili, że skutki planowanej inwestycji wpłyną niekorzystnie na prawidłowe funkcjonowanie należącej do nich nieruchomości rolnej zlokalizowanej w bezpośrednim sąsiedztwie.
Tymi negatywnymi skutkami będą:
- - hałas (akustyczne);
- - aerosanitarne (zatrucie powietrza);
- - wibracje (ruch podłoża);
- - zachwianie równoważnego odwadniania wód gruntowych i opadowych urządzeniami melioracji podstawowej i szczegółowej;
- - erozja wodna użytków rolnych - pogorszenie się klasy bonitacyjnej i ich zmiana do trwałych nieużytków włącznie.
W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Rada Gminy stwierdza, że jak wynika z treści pisma skarżących dotyczy ono działek geodezyjnych nr [[...]] i [[...]] stanowiących własność wymienionych. Obie działki znajdują się poza granicą projektu planu; przylegają jedynie do pasa terenu wyznaczonego w projekcie planu pod budowę drogi publicznej. Ustalenia projektu nie mogą więc przesądzać bezpośrednio o warunkach zagospodarowania przedmiotowych działek. Zdaniem Rady Gminy skarżący nie wykazali naruszenia przez projekt planu ich interesu prawnego (dlatego też pismo zakwalifikowano jako "protest").
Wskazano też, że w projekcie planu zaplanowano zabezpieczenie terenów sąsiednich a odległość planowanej drogi od istniejącego na działce nr [[...]] budynku mieszkalnego wynosi około 40 m (od zewnętrznej krawędzi jezdni), jest więc znacznie większa od najmniejszej takiej odległości określonej w ustawie o drogach publicznych i wynoszącej 20 m w przypadku dróg wojewódzkich.
W dalszej części uzasadnienia organ zauważa, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Rada Gminy ma prawo ustalać przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych w obszarze gminy a planowana inwestycja służyć będzie wszystkim mieszkańcom gminy. Z analiz i studiów wynika, że wybudowanie mostu będzie służyło integracji całego regionu. Most i drogi dojazdowe powiążą docelowo podstawowy układ województwa, co w przyszłości pozwoli na dogodne połączenie z autostradą [[...]].
Most i droga dojazdowo znacząco wpłyną na rozwój transportu i jego infrastruktury po obu stronach W. Zapewnią dojazdy do pracy dla osób pracujących lub zamierzających pracować po obu stronach rzeki, co przyczyni się do ożywienia gospodarczego terenów przywiślanych, do poprawy atrakcyjności tych terenów pod względem osiedleńczym oraz turystycznym.
W wniesionej skardze skarżący ponownie zgłosili zarzuty podniesione w piśmie z dnia 4 września 2002 r. Nie zgodzili się też z zakwalifikowaniem pisma jako "protestu" (w miejsce "zarzutu").
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.).
Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem.
Zadanie z zakresu planowania przestrzennego na obszarze gminy należą do jej zadań własnych. Oznacza to, że gmina podejmuje je i realizuje samodzielnie.
Ta generalna zasada może doznawać ograniczeń wynikających wyłącznie z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Kształtowanie treści planu odbywa się bowiem na podstawie i w granicach obowiązujących ustaw. Ustalenie bardzo szczegółowej procedury obowiązującej przy tworzeniu (zmianie) planu z sankcją nieważności uchwały w całości lub w części w przypadku naruszenia tej procedury (art. 27 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - t. j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) miało na celu m. m. zapewnienie pełnej "przejrzystości" założeń planistycznych.
Ustanowienie określonych zasad gospodarowania przestrzennego (określenie funkcji poszczególnych obszarów) niesie z sobą skutki prawne dla obywateli i to nie zawsze dla nich korzystne. Częstokroć dotyka to również prawa własności. Ustawodawca godzi się z tym faktem (o czym świadczy treść art. 33 w/w ustawy stwierdzająca, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości) dając jednocześnie ochronę w postaci odszkodowania, wykupienia nieruchomości bądź jej zamiany (art. 36 ust. 1 i 2).
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie kontroluje celowości konkretnych zamierzeń planistycznych, gdyż wkraczałby w tym przypadku w zastrzeżoną ustawą (art.
26) kompetencję rady gminy. Jego funkcją jest natomiast badanie, czy podczas tworzenia (zmiany) planu nie naruszono przewidzianej w ustawie procedury planistycznej oraz czy uzasadnienie faktyczne i prawne uchwały o odrzuceniu zarzutów (bądź protestu) w całokształcie zamierzeń, które realizować ma projekt, świadczy o tym, że organ wyjaśnił i rozważył wszystkie istotne okoliczności sprawy, a wyprowadzone wnioski są do zaakceptowania w sensie logicznym (nie pozostają w sprzeczności z ustaleniami faktycznymi).
W rozpoznawanej sprawie naruszeń w w/w przedmiocie Sąd nie stwierdził. Trafnie też organ zakwalifikował pismo skarżących jako protest przyjąwszy, iż nie nastąpiło naruszenie ich interesu prawnego wynikającego z norm prawa materialnego.
W tym stanie sprawy, stwierdzając że zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.