Uzasadnienie
Wójt Gminy decyzją z dnia 25 maja 2009 r., nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu podziału działek nr 687, 689 nr rej. gr. [...], K.W [...] położonych we wsi K. stanowiących własność A. S. L. Od opisanej decyzji A. L., pismem z dnia 15 czerwca 2009 r., złożył odwołanie, wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2002 r., Nr 98, poz. 2071 ze. zm.) postanowieniem z dnia 22 lutego 2010 r., Nr [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 129 § 2 kpa odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Ustalono, iż decyzję Wójta Gminy z dnia 25 maja 2009 r. odebrała siostra A L - K K w dniu 1 czerwca 2009 r. Doręczenie zostało dokonane w trybie art. 43 kpa. Termin do złożenia odwołania upłynął zatem w dniu 15 czerwca 2009 r. Tymczasem A L sporządził odwołanie w dniu 15 czerwca 2009 r., gdyż taka data widnieje na odwołaniu, ale nadał je listem poleconym dopiero w dniu 26 czerwca 2009 r. (data stempla pocztowego na kopercie). Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, iż A L złożył odwołanie po upływie ustawowego terminu do wniesienia odwołania, jednocześnie skarżący nie wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Organ wskazał również, że strona została prawidłowo poinformowana o terminie wniesienia odwołania.
Następnie postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 maja 2010 r., Nr [...] sprostowano oczywistą omyłkę pisarską w postanowieniu z dnia 22 maja 2010 r. w ten sposób, że zamiast nazwiska "K." wpisano "K.".
Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 maja 2010 r., sygn. akt [...] A] L] – działający przez profesjonalnego pełnomocnika - złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono, iż zostało wydane z naruszeniem:
- 1. art. 40 § 1 k.p.a. oraz art. 43 k.p.a., regulujących zasady doręczenia, w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. określającym początek biegu terminu do wniesienia odwołania, przez przyjęcie, iż doręczenia decyzji stronie dokonano w dniu 1 czerwca 2009 r.
- 2. art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., przez niekompletne uzasadnienie i naruszenie prawa do obrony, bowiem skarżący musi w części samodzielnie domyślać się motywów rozstrzygnięcia.
- 3. art. 8 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli.
Pełnomocnik skarżącego wskazał, iż w piśmie z dnia 17 lipca 2006 r., skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skarżący podał adres: ul. W., G.. Z treści tegoż pisma wynikało, iż strona zamieszkiwała do niedawna pod adresem: ul. W, K. W piśmie tym strona wyjaśniła również, iż na skutek okoliczności w zasadzie niezależnych od strony (przegrany proces sądowy o nieruchomość) jest osobą bezdomną, czasowo i grzecznościowo przebywającą w mieszkaniu innej osoby. Z treści pisma wynikało nadto, iż strona jest jedynie zameldowana w G., ale tam nie przebywa. W piśmie z dnia 11 maja 2009 r. skarżący podał adres: ul. T., S..
Nadto podniesiono w skardze, że skarżący nie posiada w ogóle siostry o nazwisku K. K., ani o nazwisku zbliżonym, i ta osoba jest mu nieznana. W dacie doręczania przesyłki skarżący był nieobecny, bowiem przebywał za granicą a żadna z osób wymienionych w art. 43 kpa nie nosi nazwiska "K.". Skoro zaskarżonej decyzji nie doręczono 1 czerwca 2009 r., to w tym dniu nie rozpoczął się bieg terminu do jej zaskarżenia.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Organ wskazał, iż zgodnie z pismami A. L. z dnia 8 maja 2009 r. i 1 maja 2009 r. doręczonymi Wójtowi Gminy dnia 11 maja 2009 r. A. L. podawał adres do korespondencji ul. T., S. Ten sam adres został podany w odwołaniu strony. Zatem decyzja organu I instancji została skierowana na adres prawidłowy, wskazany przez stronę. Decyzja została doręczna za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, gdzie w części "potwierdzam własnoręcznym podpisem..." figuruje data 1.6.2009 r. oraz podpis osoby odbierającej "K. K" pod tym podpisem znajduje się adnotacja "siostra K". W zaskarżonym postanowieniu Kolegium omyłkowo podało nazwisko "K" zamiast "K", co stanowi błąd pisarski sprostowany postanowieniem z dnia 12 maja 2010 r. Nr 2371/10, oraz w wyniku jak się okazało błędnie zinterpretowanej adnotacji ("siostra K.") przyjęło, iż odbierająca jest siostrą A. L..
Kolegium podało, iż zgodnie z art. 40 § 1 kpa, pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Jednak biorąc pod uwagę, iż nie zawsze możliwe jest doręczenie pisma do rąk własnych strony (gdy nie działa ona przez przedstawiciela, bądź pełnomocnika), ustawodawca dopuścił tzw. doręczenie zastępcze, o którym mowa w art. 43 kpa. Zdaniem Kolegium skoro w niniejszej sprawie decyzję odebrała osoba zamieszkująca pod adresem wskazanym przez stronę jako "adres do korespondencji", to działanie to mieści się w granicach przepisu art. 43 kpa. W przeciwnym razie należałoby założyć, iż w każdym przypadku, gdy strona wskazuje adres do korespondencji, który nie jest adresem miejsca zamieszkania, to doręczenia pisma można by dokonać wyłącznie do rąk własnych strony, bowiem doręczenie w trybie art. 43 kpa byłoby niedopuszczalne. Wskazanie przez stronę "adresu do korespondencji" nie może wykluczać możliwości doręczenia pism w toku postępowania administracyjnego, w przypadkach, gdy strona jest nieobecna pod wskazanym adresem.
Obowiązkiem strony jest wskazać na jaki adres organy administracji winny kierować pisma w toku postępowania administracyjnego, przy czym należy założyć, że jest to adres, pod którym faktycznie strona przebywa, (a w konsekwencji doręczenie pisma będzie możliwe, skuteczne) bądź pod wskazanym przez stronę adresem przebywają osoby, które odbiorą pisma dla strony zobowiązując się do ich doręczenia adresatowi.
W piśmie złożonym na rozprawie pełnomocnik skarżącego dodatkowo zarzucił organowi naruszenie przepisu art. 40 § 1 kpa, z uwagi na ustanowionego w postępowaniu pełnomocnika, któremu decyzji I instancji nie doręczono.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skargę należało uwzględnić.
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Kontrolując w świetle powyższych kryteriów zaskarżoną decyzję Sąd ocenia, iż narusza ona przepisy postępowania w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy.
Kontrolą Sądu w niniejszej sprawie zostało objęte postanowienie, w którym organ odwoławczy – Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy z dnia 25 maja 2008 r. odmawiającej zatwierdzenia projektu podziału działek stanowiących własność A.S. L.. Postanowienie podjęto na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 kpa, po przyjęciu skuteczności doręczenia decyzji organu I instancji na podstawie art. 43 kpa. Ustalenia organu są po części prawidłowe, wynika z nich, iż kwestionowana decyzja doręczona została pod adresem wskazanym przez skarżącego jako adres do korespondencji (vide: pismo skarżącego z dnia 11 maja 2009 r., k. 20 akt administracyjnych I instancji), przy czym odbioru nie dokonała strona osobiście, lecz osoba podpisująca się "K. K.", z dopiskiem "siostra K.". SKO uznało, iż przesyłkę odebrała siostra skarżącego, K. K. (nazwisko w brzmieniu po sprostowaniu zaskarżonego postanowienia postanowieniem SKO z dnia 12 maja 2010 r., k. 40 akt administracyjnych II instancji, w dniu 1 czerwca 2009 r. Na potwierdzeniu odbioru doręczyciel zakreślił informację, iż przesyłkę odebrał dorosły domownik (vide: potwierdzenie odbioru k. 21 akt administracyjnych I instancji).
Odwołanie od decyzji wniesione zaś zostało przez skarżącego (pismem z datą 15 czerwca 2009 r.), w dniu 26 czerwca 2009 r. (vide: data nadania przesyłki poleconej na kopercie, k. 2 akt administracyjnych II instancji). Porównując daty odbioru decyzji i nadania odwołania Kolegium przyjęło wniesienie środka zaskarżenia z uchybieniem ustawowego 14-dniowego terminu.
Przedstawione wyżej ustalenia nie są wyczerpujące, organ z naruszeniem obowiązku wynikającego z przepisów art. 7 i art. 77 kpa nie wyjaśnił w sposób dokładny stanu faktycznego, nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie i nie rozpatrzył go w takim zakresie, a nadto wyprowadzone z ustaleń wnioski pozostając w sprzeczności z dalszym materiałem dowodowym znajdującym się w aktach sprawy naruszają także zasadę swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 kpa. Kolegium naruszyło także zasady postępowania administracyjnego: art. 7 kpa, nakazujący organom administracji dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, art. 8 kpa, nakazujący przeprowadzenie postępowania w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywatela do organów Państwa, wreszcie zasadę praworządności (art. 6 kpa), poprzez wadliwą wykładnię art. 43 § 1 kpa i niezastosowanie art. 40 § 2 kpa.
Naruszenia te Sąd ocenia jako mające istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ przeprowadzenie postępowania w sposób zgodny z przytoczonymi wyżej zasadami oraz prawidłowa ocena skutków wadliwego doręczenia decyzji przez organ I instancji doprowadziłoby do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę, na podstawie art. 138 kpa.
Zasadniczą w niniejszej sprawie kwestią jest prawidłowość doręczenia stronie skarżącej decyzji organu I instancji. Szczegółowe uregulowanie prawne dotyczące doręczania stronom korespondencji organów zawarte jest w przepisach rozdziału ósmego Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 40 § 1 kpa pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. (§ 2) Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Zgodnie zaś z treścią art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji stronie (albo pełnomocnikowi, jeśli strona go ustanowiła). Przepis art. 134 kpa przewiduje zaś między innymi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Przyjmuje się przy tym w szczególności, że odwołanie jest niedopuszczalne, jeżeli decyzja nie weszła do obrotu prawnego, co należy rozumieć jako niedoręczenie jej stronie (pełnomocnikowi) albo nieogłoszenie.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że jak wynika z akt, postępowanie w sprawie zatwierdzenia podziału działek nr 687,688,689, Kw [...] toczyło się na wniosek z dnia 5 stycznia 2006 r., który w imieniu skarżącego złożył W. W., będący jednocześnie uprawnionym geodetą. Organ I instancji rozpatrzył wniosek, przy czym doręczeń dokonywał w ten sposób, że kierował decyzję zarówno do strony, jak i do wymienionego (vide: wniosek, decyzje organu I instancji k. 2, 9, 10 akt administracyjnych I instancji). Pełnomocnictwo dla W. W., wprawdzie wyłącznie w formie fotokopii, co nie musi jednak podważać jego wiarygodności, zostało złożone przez skarżącego dopiero przy piśmie z dnia 8 maja 2009 r. (vide: k. 18, 19 akt administracyjnych I instancji) i po wydaniu przez SKO decyzji kasacyjnej z dnia 4 grudnia 2006 r. Nr [...], w której jako uchybienie wytknięto Wójtowi brak dokumentu potwierdzającego udzielenie przez A. L. przedmiotowego pełnomocnictwa.
Rozpatrujący wniosek ponownie Wójt przed wydaniem decyzji z dnia 25 maja 2009 r. wprawdzie nie wezwał do złożenia oryginału pełnomocnictwa, a decyzję doręczył znów zarówno stronie jak i geodecie, lecz ponownie rozpatrzył wniosek z dnia 5 stycznia 2006 r., a więc złożony przez pełnomocnika. Należy przy tym zaznaczyć, że w aktach administracyjnych I instancji brak dowodu doręczenia decyzji Wójta upełnomocnionemu geodecie. Kolegium nie wyjaśniło zatem istotnej kwestii pełnomocnictwa udzielonego W.W. w toku postępowania, w kontekście obowiązku doręczenia pism ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi i przy brak dowodu, nie wynika to bowiem z akt, że pełnomocnictwo zostało odwołane. SKO powinno zażądać od organu I instancji dołączenia dowodu doręczenia skarżonej odwołaniem decyzji pełnomocnikowi (geodecie W. W.), bowiem od daty doręczenia decyzji pełnomocnikowi trzeba liczyć termin do wniesienia odwołania.
Gdyby oprzeć się tylko na materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy, decyzja organu I instancji powinna zostać doręczona wyłącznie ustanowionemu w postępowaniu administracyjnym pełnomocnikowi, stosownie do obowiązku określonego w art. 40 § 2 kpa. Z uwagi natomiast na brak dowodu doręczenia decyzji z dnia 25 maja 2009 r. pełnomocnikowi (geodecie) W. Winklerowi, nie można przyjąć, iż odwołanie wniesione przez stronę zostało złożone z uchybieniem terminu, gdyż wprawdzie przepis art. 40 § 2 kpa jak również inne przepisy tego postępowania nie przewidują możliwości doręczenia pism bezpośrednio stronie reprezentowanej przez pełnomocnika, jednakże nie regulują także konsekwencji takiego wadliwego doręczenia.
W orzecznictwie zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i Sądu Najwyższego dokonywana była wielokrotnie wykładnia art. 40 § 2 kpa, według której doręczenie decyzji stronie z pominięciem jej pełnomocnika jest bezskuteczne. Miała ona na jednak na celu obronę strony przed negatywnymi, arbitralnymi działaniami organów administracji publicznej, tak, aby nie pozbawić strony prawa do sądu. Zatem gdy pominięcie pełnomocnika prowadziło do tego, że albo odwołanie do organu administracji albo skarga do sądu administracyjnego były uznane za spóźnione, Naczelny Sąd Administracyjny i Sąd Najwyższy stawały w obronie konstytucyjnego prawa do sądu (vide m.in.: postanowienie SN dnia 24 kwietnia 1997 r., III RN 19/97, OSNAPiUS z 1997, nr 21, poz. 415, postanowienie SN z dnia 9 grudnia 1993 r., III ARN 63/93, Baza orzeczeń LexPolonica nr 328913, wyrok NSA z dnia 12 października 1999 r., sygn. akt III SA 7299/98, Baza orzeczeń LexPolonica nr 349653).
Tak więc, zdaniem Sądu, obowiązek doręczenia decyzji pełnomocnikowi i liczenie terminu do wniesienia odwołania od daty doręczenia pełnomocnikowi został ustalony w interesie stron postępowania, co jednak nie może być interpretowane i wykorzystywane przez organy administracji na niekorzyść uczestników postępowania. Jak wskazał z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2007 r., sygn. akt II GSK 268/2007 przepisy o doręczeniach decyzji mają (...) charakter gwarancyjny i jako takie nie mogą być interpretowane niejako na szkodę obywatela, w sytuacji gdy ten podejmuje wszelkie starania mające zapewnić mu prawo do wniesienia skutecznego odwołania od wydanej decyzji. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt II GSK 436/2008 (nie publ.), stwierdzając m.in. odnośnie regulacji kwestii doręczeń w Kodeksie postępowania administracyjnego, że normy te z uwagi na ich ogólny cel stanowią w istocie gwarancję przestrzegania przez organ administracji publicznej zasady demokratycznego państwa prawnego i mają chronić obywatela przed nadużyciami ze strony administracji.
Już z tego tylko powodu nie mogą być interpretowane "na szkodę obywatela", w sytuacji gdy ten podejmuje wszelkie starania mające zapewnić mu prawo do wniesienia skutecznego odwołania od wydanej decyzji. NSA w uzasadnieniu tego wyroku wskazał również, że każda sytuacja naruszenia przez organ obowiązków doręczenia decyzji powinna być oceniana indywidualnie, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności sprawy oraz ewentualnym skutków procesowych dla podmiotu będącego adresatem decyzji, które to skutki spowodowane zostały nieprawidłowym doręczeniem decyzji.
Rozważając następnie zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przepisu art. 43 kpa trzeba stwierdzić, że są one także uprawnione w okolicznościach niniejszej sprawy. W przypadku, gdy stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się w jej mieszkaniu (art. 42 § 1 kpa). Od tej zasady ustawodawca przewidział odstępstwa, także ściśle uregulowane. W szczególności takim odstępstwem od zasady osobistego doręczenia stronie jest możliwość doręczenia pisma nie do rąk strony, lecz dorosłemu domownikowi, w przypadku nieobecności adresata, jeżeli osoba taka podjęła się oddania pisma adresatowi. Złożenie podpisu na zwrotnym pokwitowaniu odbioru przez taką osobę stanowi dowód na jej zobowiązanie się do przekazania przesyłki do rąk adresata (art. 43 kpa). Ten sposób doręczenia zastępczego opiera się na domniemaniu, które może zostać obalone. Z treści przepisu wynika i tak jest to powszechnie rozumiane w judykaturze i doktrynie, że doręczenie w nim przewidziane jest skuteczne tylko wówczas, gdy spełnione są wszystkie przesłanki w nim określone: adresat musi przebywać pod adresem, na który skierowano korespondencję, tylko w chwili doręczania przesyłki jest w tym mieszkaniu nieobecny, przy czym jest to nieobecność czasowa, niezwiązana ze zmianą miejsca zamieszkania lub pobytu; pismo przyjęła za pokwitowaniem wskazana w przepisie osoba - dorosły domownik, sąsiad lub dozorca domu; osoba odbierająca pismo podjęła się oddania pisma adresatowi; w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata doręczyciel zamieścił zawiadomienie o doręczeniu zastępczym - w przypadku doręczenia pisma sąsiadowi lub dozorcy.
Trzeba zauważyć, że adres do doręczeń pism w postępowaniu administracyjnym nie jest związany z miejscem zamieszkania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2006 r., sygn. akt I OSK 1369/05, Baza orzeczeń LEX nr 321137). Niewątpliwie strona w podaniu obowiązana jest wskazać adres (art. 63 § 2 kpa) oraz w toku postępowania informować organ o każdej zmianie adresu (art. 41 § 1 kpa). Ustawodawca nie sprecyzował użytego we wskazanych przepisach pojęcia "adres", jednakże w drodze wykładni celowościowej można przyjąć, iż adres, o którym mowa w art. 63 § 2 i 41 § 1 kpa, to miejsce gdzie strona faktycznie przebywa i w którym będzie możliwe, zgodnie z jej wolą, doręczenie pism urzędowych adresowanych do niej, przede wszystkim do osobistych rąk adresata, bez względu na miejsce jej zameldowania lub stałego zamieszkania. W takim przypadku ustawodawca nie nałożył na organ administracji obowiązku ustalania, czy wskazany przez stronę adres jest miejscem jej stałego zamieszkania, czy miejscem okresowego pobytu, nadto, czy zgodny jest z adresem zameldowania strony.
W okolicznościach niniejszej sprawy, związanych z brakiem faktycznego adresu zamieszkania (jak wywodzi skarżący w skardze), strona wskazała w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego "adres do korespondencji". Po raz pierwszy adres "S. ul. T. " podany został w piśmie skarżącego skierowanym do Wójta Gminy w dniu 8 maja 2009 r., ponaglającym organ do wydania decyzji w związku z uchyleniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (decyzją z dnia 4 grudnia 2006 r., Nr [...]) wydanej w tej samej sprawie, na skutek wniosku A. L.z dnia 5 stycznia 2006 r., decyzji Wójta z dnia 5 maja 2006 r. (vide: decyzja SKO, pismo strony k. 16, 19 akt administracyjnych I instancji). Wynikałoby z tych akt, że pod tym adresem mieszka inny pełnomocnik ustanowiony przez stronę – K. B. (z domu K.), która wniosła odwołanie w imieniu A. L., następnie przez niego podtrzymane, wobec cofnięcia, jak oświadczył, pełnomocnictwa udzielonego tej osobie.
Skoro zatem decyzję organu I instancji doręczono stronie na wskazany adres do doręczeń, co do którego strona nie oświadczyła, że pod tym adresem mieszka, nie było podstaw do zastosowania przepisu odnoszącego się do doręczenia zastępczego (art. 43 kpa), które może być skuteczne tylko wówczas, gdy zostało dokonane w miejscu zamieszkania. Brak jest w aktach administracyjnych dowodów wskazujących na to, że podany w postępowaniu administracyjnym adres do korespondencji jest adresem zamieszkania skarżącego, przeciwnie - dowody wskazują na to, że był to adres jego pełnomocnika (upoważnionego między innymi do obioru korespondencji), lecz innego, niż ten działający w sprawie wniosku o zatwierdzenie podziału nieruchomości i niewskazanego przed organem I instancji. Kolegium zatem naruszyło także przepis art. 43 kpa, bezzasadnie, bez należytych ustaleń, przyjmując domniemanie doręczenia regulowane tym przepisem.
Opisane wyżej naruszenia przepisów postępowania, przede wszystkim art. 40 § 2 kpa, art. 43 kpa, a także naruszenie przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 kpa miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowo przeprowadzone postępowanie w przeciwnym razie mogło doprowadzić do merytorycznego rozstrzygnięcia odwołania.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Kolegium uzupełni materiał dowodowy poprzez ustalenie daty doręczenia decyzji I instancji pełnomocnikowi strony (W. W.) i wyda rozstrzygnięcie stosowne do ustaleń, kierując się oceną prawną wyrażoną przez Sąd w niniejszym wyroku.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone postanowienie.