Uzasadnienie
Skarżący A. W. wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 22 grudnia 2000 r. nr [...], którą uchylono uchwały z dnia 26 sierpnia 1999 r. nr [...] i nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwała nr [...] dotyczyła działki nr [...] a uchwała nr [...] działek nr [...] i nr [...]. Z tej ostatniej wynikało, że działki, których dotyczyła, miały być przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową z usługami nieuciążliwymi handlu, turystyki i rekreacji. Skarżący, nawiązując do uchwały nr [...], w skardze zarzucił naruszenie art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W szczególności twierdził, że nie zawiadomiono go na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu i terminie sesji rady gminy, na której miało dojść do rozpatrzenia zarzutów i protestów do projektu planu, że nie uwzględniono wniosków i zarzutów do projektu planu oraz że nie doręczono mu wyciągu z uchwały rady gminy rozstrzygającej o nieuwzględnieniu zarzutów.
Uzasadniając skargę skarżący wskazał, że ma roszczenie o przeniesienie własności części nieruchomości położonej na terenie objętym zaskarżoną uchwałą oraz że Gmina pozbawiła go możliwości udziału w postępowaniu, gdyż nie zawiadomiono go o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. To spowodowało, że bez własnej winy nie mógł bronić swego interesu przyszłego inwestora w zmianie przeznaczenia działek rolnych na budowlane.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Uzasadniając to stanowisko wskazano m.in., że uchylenie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego podyktowane było tym, że projekt planu polegający na przeznaczeniu gruntów rolnych na budownictwo nie uzyskał uzgodnienia Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Wojewódzkiego. Wyjaśniono też, że nie kontynuowano procedury przewidzianej w art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż zaskarżoną uchwałą uchylono uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego. Podniesiono też, że skarżący nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały, gdyż nie jest właścicielem nieruchomości, których dotyczy zaskarżona uchwała. Wskazano, że służy mu jedynie roszczenie o przeniesienie własności tych nieruchomości.
W kolejnym piśmie (z dnia 4 maja 2002 r.) skarżący twierdził, że uchwała nr [...] jest nieważna, gdyż nie określono w niej granic obszaru objętego planem na mapie stanowiącej do niej załącznik graficzny oraz dlatego że negatywne uzgodnienie zmiany planu z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody miało miejsce już w 1992 r. W związku z tym skarżący z uwagi na "ekonomią procesową" wnosił o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały twierdząc, że nieważna jest uchwała, która uchyla nieważną uchwałę.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Zaskarżoną uchwałą uchylono uchwałę podjętą na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 15 z 1999 r., poz. 139 ze zm.). Przepis ten stanowił, że o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem sytuacji opisanej w art. 13, rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, określając granice obszaru objętego planem, na mapie stanowiącej załącznik graficzny do tej uchwały i przedmiot jego ustaleń. W ustępie drugim tego artykułu postanowiono, że uchwałę tą rada gminy podejmuje z własnej inicjatywy lub na wniosek oraz że z wnioskiem o sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wystąpić każdy. Po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zarząd gminy podejmował czynności określone w art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, które w efekcie miały doprowadzić do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego przez radę gminy.
W ramach tych czynności zarząd gminy był też zobowiązany uzyskać szereg uzgodnień projektu planu. Przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie wyjaśniały sposobu postępowania w razie braku tych uzgodnień, w szczególności braku takich uzgodnień, który powodował, że kierunek zmian w sposobie zagospodarowania określony w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być utrzymany. W takiej sytuacji rada gminy, która, jak wynika z art. 12 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie jest skrępowana w podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mogła taką uchwałę uchylić. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że skoro skarżący nie kwestionuje wskazanych przyczyn uchylenia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem.
Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, iż stanowią one nieporozumienie. Jest oczywiste, że uchybienia procedurze opisanej w art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a więc procedurze, która jest realizowana po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie mogą mieć wpływu na zgodność z prawem uchwały o uchyleniu takiej uchwały. Przepisy art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie regulują bowiem uchylenia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Nie sposób też zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że za uchyleniem zaskarżonej uchwały przemawia to, iż uchyla ona nieważną uchwałę. Wręcz przeciwnie, można twierdzić, że w takiej sytuacji skoro przywraca ona stan zgodny z prawem, to sama też jest zgodna z prawem. Odnosząc się do tego ostatniego zarzutu nie sposób zauważyć jego przewrotności. Skarżącemu chodzi bowiem w istocie o utrzymanie uchwały nr [...] z dnia 26 sierpnia 1999 r., gdyż otwierając, jak sam pisze, przyszłemu inwestorowi możliwość przeznaczenia gruntów rolnych, o nabycie których ma roszczenie, na budownictwo, jest dla niego korzystna.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga skarżącego nie jest zasadna i wobec tego na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił ją.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.