Uzasadnienie
II SA/Gd 369/08
UZASADNENIE
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S., którą nałożono na A SA karę pieniężną w kwocie 620239,20 zł. (sześćset dwadzieścia tysięcy dwieście trzydzieści dziewięć złotych i dwadzieścia groszy) za usunięcie 10 drzew oraz 9 kęp krzaków bez zezwolenia na posesji przy ul. [...], działka nr [...] w S. Decyzję tę oparto o przepisy art. 88 ust 1 pkt 2, art. 89 ust 1 - 3 ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.) oraz § 1 ust 2 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministerstwa Środowiska (Dz. U. Nr 134, poz. 1438 ze zm.), Obwieszczenia Ministerstwa Środowiska z dnia 12 października 2006 r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2007 (M.P. Nr 73, poz. 733), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 września 2004 r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zadrzewień albo drzew i krzewów (Dz. U. Nr 219, poz. 2229).
Organ wskazał, że z chwilą wystąpienie przesłanek określonych w ustawie nałożenie kary jest obligatoryjne. Ustalono, że na opisanych wyżej działkach, na których prowadzona jest przez A SA inwestycja wycięto drzewa i kępy krzaków pozostawiając jedynie pnie.
Organ uznał, że zarzuty spółki, jakoby to nie ona fizycznie usunęła drzewa, lecz pracownicy firmy wykonującej na jej zlecenie rozbiórkę obiektów budowlanych, są niezasadne. SKO nie podzieliło także zarzutów dotyczących tego, że wystąpiła konieczność usunięcia drzew z uwagi na zagrożenie życia i zdrowia ludzi, w skutek usuwania się skarpy.
W skardze do sądu A SA zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wywodząc, że w wypadku jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Skarżąca spółka wskazała, że wykonanie decyzji stanowić będzie zagrożenie dla jej dalszej działalności, ponieważ inwestycja na przedmiotowych działkach ma określony budżet, który nie uwzględniał znacznej kwoty kary nałożonej na spółkę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności, z którymi wnioskodawca wiązać będzie szkodę lub trudne do odwrócenia skutki i z których wynikać będzie, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.). W innym orzeczeniu sąd podkreślił, że wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. W żadnym razie nie można utożsamiać obowiązku sądu dokonania oceny argumentów przedstawianych przez stronę z obowiązkiem udowodnienia braku przesłanek wstrzymania wykonania przedmiotu zaskarżenia (por. post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.).
Skarżąca spółka w żaden sposób nie wykazała, że wykonanie przedmiotowej decyzji stanowić będzie zagrożenie dla dalszej jej działalności. Spółka ta jest jednym z wiodących deweloperów znajdujących się na rynku mieszkaniowym. Ewentualne zagrożenie wynikające z konieczności zapłacenia nałożonej na nią kary musiałoby wynikać z konkretnych wyliczeń. Obiektywna wysokość grzywny nie musi być bowiem tak samo subiektywnie wysoka dla konkretnych podmiotów. Samo automatyczne założenie przez skarżącą, że wstrzymanie wykonania decyzji jest możliwe wyłącznie z uwagi na wysokość grzywny jest błędne.
Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzekł, jak w sentencji postanowienia.