Uzasadnienie
A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 17 grudnia 2014 r. nr [...], mocą której uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy G., obejmujący fragment G. przy ul. G. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 12 lipca 2016 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (KRS). W wezwaniu tym zakreślono termin 7 dni na jego wykonanie pod rygorem odrzucenia skargi.
Art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) stanowi bowiem, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu a, jak wskazuje treść art. 29 tej ustawy, przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Przy czym, jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, określenie organów upoważnionych do działania w imieniu danej jednostki organizacyjnej wynika bądź z aktów prawnych powołujących do życia taką jednostkę lub regulujących jej funkcjonowanie, bądź – w przypadku braku stosownych regulacji ustawowych - z aktów określających wewnętrzną strukturę jednostki i kompetencje jej organów, czyli najczęściej ze statutu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 1367/07, Legalis).
W odniesieniu do podmiotów podlagających obowiązkowi wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego dokumentem poświadczającym uprawnienie do działania w ich imieniu jest zaś aktualny odpis z tego rejestru (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FSK 1274/07, Legalis).
Skierowana do strony skarżącej przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, pomimo dwukrotnego jej awizowania w dniach 18 lipca 2016 r. i 26 lipca 2016 r., nie została przez skarżącą odebrana. Stąd też, stosownie do art. 73 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uznał, że doręczenie jej nastąpiło w dniu 1 sierpnia 2016 r. tj. z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu złożenia pisma w placówce pocztowej.
Przewidziana w art. 73 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi instytucja doręczenia zastępczego rodzi domniemanie prawne, że pismo zostało skutecznie doręczone jego adresatowi. Doręczenie zastępcze jest w pełni skuteczne i wywiera takie same skutki jak doręczenie właściwe pisma adresatowi. Takie doręczenie uznaje się za dokonane bez względu na to, czy adresat zapoznał się z awizowanym pismem, a także wtedy, gdy w rzeczywistości pisma nie odebrał (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt II UZ 51/14, Lex nr 1573973).
Tym samym, siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upływał dla skarżącej w dniu 8 sierpnia 2016 r.
Z akt sprawy wynika jednakże, że w terminie tym skarżąca nie przedłożyła w Sądzie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej.
Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 tej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd na posiedzeniu niejawnym odrzuca postanowieniem skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, orzekł jak w punkcie 1 postanowienia. W pkt 2 postanowienia Sąd orzekł z kolei o zwrocie skarżącej uiszczonego wpisu w myśl art. 232 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.